ਤਤਃ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਹਮੁਤ੍ਸਙ੍ਗਮਾਸੀਨਸ੍ਯ ਤਵਾਵਿਸ਼ਮ੍। ਕ੍ਰੁਧ੍ਯਨ੍ਤੀਵ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨ ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਾ
ਫਿਰ, ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਬੈਠੀ; ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ।
ਬਾष੍ਪਪੂਰ੍ਣਮੁਖੀ ਮਨ੍ਦਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਪਰਿਮਾਰ੍ਜਤੀ। ਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥ ਵਾਯਸੇਨ ਪ੍ਰਕੋਪਿਤਾ
ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝ ਰਹੀ ਸੀ; ਤੂੰ, ਸਵਾਮੀ, ਕਾਂ ਦੀ ਤੰਗੀ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪਰਿਸ਼੍ਰਮਾਚ੍ਚ ਸੁਪ੍ਤਾ ਹੇ ਰਾਘਵਾਙ੍ਕੇऽਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਚਿਰਮ੍। ਪਰ੍ਯਾਯੇਣ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਮਾਙ੍ਕੇ ਭਰਤਾਗ੍ਰਜਃ
ਥਕਾਵਟ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਰਾਘਵ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੁੱਤੀ ਰਹੀ; ਤੇ ਫਿਰ, ਬਰਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ ਮੇਰੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤਾ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਪੁਨਰੇਵਾਥ ਵਾਯਸਃ ਸਮੁਪਾਗਮਤ੍। ਤਤਃ ਸੁਪ੍ਤਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾਂ ਮਾਂ ਰਾਘਵਾਙ੍ਕਾਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾਮ੍। ਵਾਯਸਃ ਸਹਸਾਗਮ੍ਯ ਵਿਦਦਾਰ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਉਥੇ ਫਿਰ ਕਾਂ ਆ ਗਿਆ; ਜਦ ਮੈਂ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗ ਕੇ ਰਾਘਵ ਦੀ ਗੋਦ ਤੋਂ ਉਠੀ, ਤਾਂ ਕਾਂ ਅਚਾਨਕ ਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਿਨੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਖਮ ਕਰ ਗਿਆ।
ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਥੋਤ੍ਪਤ੍ਯ ਵਿਦਦਾਰ ਸ ਮਾਂ ਭृਸ਼ਮ੍। ਤਤਃ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤੋ ਰਾਮੋ ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸ਼ੋਣਿਤਬਿਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਕਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉੱਡ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਫਿਰ ਰਾਮ ਉਠਿਆ, ਤੇ ਖੂਨ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਵਹਿੰਦੇ ਵੇਖੇ।
ਸ ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਿਤੁਨ੍ਨਾਂ ਸ੍ਤਨਯੋਸ੍ਤਦਾ। ਆਸ਼ੀਵਿष ਇਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼੍ਵਸਨ੍ ਵਾਕ੍ਯਮਭਾषਤ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਮ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਿਨੇ 'ਤੇ ਜਖਮ ਵੇਖੇ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹਿਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕੇਨ ਤੇ ਨਾਗਨਾਸੋਰੁ ਵਿਕ੍ਸ਼ਤਂ ਵੈ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰਮ੍। ਕਃ ਕ੍ਰੀਡਤਿ ਸਰੋषੇਣ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਭੋਗਿਨਾ
ਕਿਸ ਨੇ, ਸੱਪ-ਵਾਂਗ ਨੱਕ ਵਾਲੀਏ, ਤੇਰੇ ਸਿਨੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਖਮ ਕੀਤਾ? ਕੌਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪੰਜ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤਤਸ੍ਤਂ ਵੈ ਵਾਯਸਂ ਸਮਵੈਕ੍ਸ਼ਤ। ਨਖੈਃ ਸਰੁਧਿਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਮਾਮੇਵਾਭਿਮੁਖਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਕਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਖ ਤੇ ਖੂਨ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰਃ ਕਿਲ ਸ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਯਸਃ ਪਤਤਾਂ ਵਰਃ। ਧਰਾਨ੍ਤਰਂ ਗਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪਵਨਸ੍ਯ ਗਤੌ ਸਮਃ
ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਾਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕੋਪਸਂਵਰ੍ਤਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਵਾਯਸੇ ਕृਤਵਾਨ੍ ਕ੍ਰੂਰਾਂ ਮਤਿਂ ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰ ਕੇ, ਕਾਂ ਉੱਤੇ ਕਠੋਰ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਸੀ।
ਸ ਦਰ੍ਭਸਂਸ੍ਤਰਾਦ੍ ਗृਹ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋऽਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਯੋਜਯਤ੍। ਸ ਦੀਪ੍ਤ ਇਵ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰ੍ਜਜ੍ਵਾਲਾਭਿਮੁਖੋ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੋਂ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਚੁੱਕੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਪੰਛੀ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਕਾਲ-ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਉਠੀ।
ਸ ਤਂ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਦਰ੍ਭਂ ਤਂ ਵਾਯਸਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਵਾਯਸਂ ਦਰ੍ਭਃ ਸੋऽਮ੍ਬਰੇऽਨੁਜਗਾਮ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਭੜਕਦੀ ਦਰਭਾ ਕਾਂ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ, ਤੇ ਉਹ ਦਰਭਾ ਕਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੌੜੀ।
ਅਨੁਸृष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਕਾਕੋ ਜਗਾਮ ਵਿਵਿਧਾਂ ਗਤਿਮ੍। ਤ੍ਰਾਣਕਾਮ ਇਮਂ ਲੋਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵੈ ਵਿਚਚਾਰ ਹ
ਜਦੋਂ ਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਹਰ ਕੋਨੇ ਵਿਚ ਭਟਕਦਾ ਹੋਇਆ ਕਈ ਰਸਤੇ ਲੰਘਿਆ।
ਸ ਪਿਤ੍ਰਾ ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਿਭਿਃ। ਤ੍ਰੀਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਸਮ੍ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਸਭ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦਾ ਹੋਇਆ ਆਖਰਕਾਰ ਉਸੀ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।
ਸ ਤਂ ਨਿਪਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਸ਼ਰਣ੍ਯਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਮ੍। ਵਧਾਰ੍ਹਮਪਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਕृਪਯਾ ਪਰ੍ਯਪਾਲਯਤ੍
ਜੋ ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਬਚਾ ਲਿਆ।
ਪਰਿਦ੍ਯੂਨਂ ਵਿਵਰ੍ਣਂ ਚ ਪਤਮਾਨਂ ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਮੋਘਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤਦੁਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਉਹ ਕਾਂ, ਜੋ ਥੱਕ ਚੁੱਕਾ, ਰੰਗਹੀਣ ਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਦੱਸੋ ਇਹ ਕਿੱਥੇ ਲੱਗੇ।'
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕਾਕਸ੍ਯ ਹਿਨਸ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਨੇਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯਃ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਅਸਤਰ ਕਾਂ ਦੀ ਸੱਜੀ ਅੱਖ ਤੇ ਲੱਗਾ; ਆਪਣੀ ਸੱਜੀ ਅੱਖ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚ ਗਈ।
ਸ ਰਾਮਾਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਦਸ਼ਰਥਾਯ ਚ। ਵਿਸृष੍ਟਸ੍ਤੇਨ ਵੀਰੇਣ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦੇ ਸ੍ਵਮਾਲਯਮ੍
ਰਾਮ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਵੀਰ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਮਤ੍ਕृਤੇ ਕਾਕਮਾਤ੍ਰੇऽਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮੁਦੀਰਿਤਮ੍। ਕਸ੍ਮਾਦ੍ ਯੋ ਮਾਹਰਤ੍ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ਮਸੇ ਤਂ ਮਹੀਪਤੇ
ਮੇਰੇ ਲਈ, ਸਿਰਫ਼ ਕਾਂ ਦੀ ਗਲ ਤੇ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ; ਤਾਂ ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਮਾਫ਼ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਹੋ?
ਆਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਂ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤ ਏਵ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਮਹੋਤ੍ਸਾਹਂ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਦਇਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ; ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਅਪਾਰਵਾਰਮਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਂ ਗਾਮ੍ਭੀਰ੍ਯਾਤ੍ ਸਾਗਰੋਪਮਮ੍। ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਸਮੁਦ੍ਰਾਯਾ ਧਰਣ੍ਯਾ ਵਾਸਵੋਪਮਮ੍
ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਡੂੰਘਾ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਣਪਹੁੰਚ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਮਹਾਨ ਹੈ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਬਲਵਾਨ੍ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਾਨਪਿ। ਕਿਮਰ੍ਥਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ਃਸੁ ਨ ਯੋਜਯਸਿ ਰਾਘਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਘਵ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਅਸਤਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਵਰਤਦੇ?
ਨ ਨਾਗਾ ਨਾਪਿ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਨ ਸੁਰਾ ਨ ਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ। ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਮਰੇ ਵੇਗਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਤਿਸਮੀਹਿਤੁਮ੍
ਨਾਗ, ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੀ ਰਾਮ ਦੀ ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਤਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਤਃ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਮਯਿ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਃ। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਨ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨਯਤਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਜੇ ਉਸ ਵੀਰ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?
ਭ੍ਰਾਤੁਰਾਦੇਸ਼ਮਾਦਾਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਵਾ ਪਰਂਤਪਃ। ਕਸ੍ਯ ਹੇਤੋਰ੍ਨ ਮਾਂ ਵੀਰਃ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤਿ ਮਹਾਬਲਃ
ਭਰਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਕਿਸ ਕਾਰਨ, ਮਹਾਬਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ?
ਯਦਿ ਤੌ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਵਾਯ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਸਮਤੇਜਸੌ। ਸੁਰਾਣਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੌ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਮਾਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਜੇ ਉਹ ਦੋਨੋ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਹਵਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤੇਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਟੱਲ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ?
ਮਮੈਵ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ਮਹਦਸ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਸਮਰ੍ਥਾਵਪਿ ਤੌ ਯਨ੍ਮਾਂ ਨਾਵੇਕ੍ਸ਼ੇਤੇ ਪਰਂਤਪੌ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਦੋਨੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਰੁਣਂ ਸਾਸ਼੍ਰੁ ਭਾषਿਤਮ੍। ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਹਰਿਯੂਥਪਃ
ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਰੋਣ ਵਾਲੇ, ਦੁਖੀ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਤੀਜੀ ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ।
ਤ੍ਵਚ੍ਛੋਕਵਿਮੁਖੋ ਰਾਮੋ ਦੇਵਿ ਸਤ੍ਯੇਨ ਤੇ ਸ਼ਪੇ। ਰਾਮੇ ਦੁਃਖਾਭਿਪਨ੍ਨੇ ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਰਿਤਪ੍ਯਤੇ
ਦੇਵੀ, ਰਾਮ ਤੇਰਾ ਦੁਖ ਸੋਚ ਕੇ ਹੀ ਮਗਨ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਥਂਚਿਦ੍ ਭਵਤੀ ਦृष੍ਟਾ ਨ ਕਾਲਃ ਪਰਿਸ਼ੋਚਿਤੁਮ੍। ਇਮਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਦੁਃਖਾਨਾਮਨ੍ਤਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਮਿਲ ਗਈ ਹੋ; ਹੁਣ ਰੋਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ। ਸੋਹਣੀਏ, ਇਸੀ ਵੇਲੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਵੇਖੋਗੀ।