ਕਥਯਨ੍ਤੀਵ ਸ਼ਸ਼ਿਨਾ ਸਂਗਮਿष੍ਯਸਿ ਰੋਹਿਣੀ। ਮਤ੍ਪृष੍ਠਮਧਿਰੋਹ ਤ੍ਵਂ ਤਰਾਕਾਸ਼ਂ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਚਾਂਦ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰੋਹਿਣੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ; ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈ।
ਨਹਿ ਮੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯਾਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾਮਿਤੋ ਨਯਤੋऽਙ੍ਗਨੇ। ਅਨੁਗਨ੍ਤੁਂ ਗਤਿਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਲਙ੍ਕਾਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਲੰਕਾ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵਾਂ, ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਮਹਿਲਾ।
ਯਥੈਵਾਹਮਿਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਥੈਵਾਹਮਸਂਸ਼ਯਮ੍। ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪਸ਼੍ਯ ਵੈਦੇਹਿ ਤ੍ਵਾਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵਿਹਾਯਸਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਵੇਖ, ਹੇ ਵਿਦੇਹੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਮੈਥਿਲੀ ਤੁ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਮਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਹਰ੍षਵਿਸ੍ਮਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਰ ਮੈਥਿਲੀ ਨੇ, ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਤੋਂ ਇਹ ਅਜੋਕੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਹੱਰਸ਼ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਿਆਂ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਹਨੂਮਨ੍ ਦੂਰਮਧ੍ਵਾਨਂ ਕਥਂ ਮਾਂ ਨੇਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਤਦੇਵ ਖਲੁ ਤੇ ਮਨ੍ਯੇ ਕਪਿਤ੍ਵਂ ਹਰਿਯੂਥਪ
ਹਨੂਮਾਨ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਦੂਰ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਇਹ ਤੇਰੀ ਬੰਦਰੀ ਸਭਾ ਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ।
ਕਥਂ ਚਾਲ੍ਪਸ਼ਰੀਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਮਿਤੋ ਨੇਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਸਕਾਸ਼ਂ ਮਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਮੇ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭ
ਤੂੰ ਇੰਨੇ ਛੋਟੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕੋਲ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ?
ਸੀਤਾਯਾਸ੍ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਨ੍ ਨਵਂ ਪਰਿਭਵਂ ਕृਤਮ੍
ਸੀਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਨਵਾਂ ਤਿਰਸਕਾਰ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨ ਮੇ ਜਾਨਾਤਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵਾਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਤੁ ਵੈਦੇਹੀ ਯਦ੍ ਰੂਪਂ ਮਮ ਕਾਮਤਃ
ਉਹ ਮੇਰੀ ਅਸਲ ਸੱਤਤਾ ਜਾਂ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਹੇ ਵਿਦੇਹੀ; ਇਸ ਲਈ, ਵਿਦੇਹੀ ਨੂੰ ਉਹ ਰੂਪ ਵੇਖਣ ਦੇਵਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਹਨੁਮਾਂਸ੍ਤਦਾ ਪ੍ਲਵਗਸਤ੍ਤਮਃ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸੀਤਾਯਾਃ ਸ੍ਵਰੂਪਮਰਿਮਰ੍ਦਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਬੰਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਦਿਖਾਇਆ।
ਸ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਾਦਪਾਦ੍ ਧੀਮਾਨਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਃ। ਤਤੋ ਵਰ੍ਧਿਤੁਮਾਰੇਭੇ ਸੀਤਾਪ੍ਰਤ੍ਯਯਕਾਰਣਾਤ੍
ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਬੰਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਦਰਖ਼ਤ ਤੋਂ ਉੱਡ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਿਵਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵਧਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਹਰਿਃ ਪਰ੍ਵਤਸਂਕਾਸ਼ਸ੍ਤਾਮ੍ਰਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਨਖੋ ਭੀਮੋ ਵੈਦੇਹੀਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਬੰਦਰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਦੰਦ ਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣਾ, ਵਿਦੇਹੀ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖਿਆ।
ਸਪਰ੍ਵਤਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾਂ ਸਾਟ੍ਟਪ੍ਰਾਕਾਰਤੋਰਣਾਮ੍। ਲਙ੍ਕਾਮਿਮਾਂ ਸਨਾਥਾਂ ਵਾ ਨਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤਿ ਮੇ
ਮੈਂ ਇੱਤੇ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਕਿਲਿਆਂ ਤੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਾਲੀ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹਾਂ ਉਥੇ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਤਦਵਸ੍ਥਾਪ੍ਯਤਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਰਲਂ ਦੇਵਿ ਵਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ। ਵਿਸ਼ੋਕਂ ਕੁਰੁ ਵੈਦੇਹਿ ਰਾਘਵਂ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਠੀਕ ਰੱਖ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ; ਵਿਦੇਹੀ, ਰਾਘਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਗਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਚਲਸਂਕਾਸ਼ਮੁਵਾਚ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਮਾਰੁਤਸ੍ਯੌਰਸਂ ਸੁਤਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਵ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਬਲਂ ਚੈਵ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਮਹਾਕਪੇ। ਵਾਯੋਰਿਵ ਗਤਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤੇਜਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨੇਰਿਵਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬੰਦਰ; ਤੇਰੀ ਚਾਲ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇ ਤੇਰਾ ਤੇਜ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਅਜੋਕਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਕृਤੋऽਨ੍ਯਃ ਕਥਂ ਚੇਮਾਂ ਭੂਮਿਮਾਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਉਦਧੇਰਪ੍ਰਮੇਯਸ੍ਯ ਪਾਰਂ ਵਾਨਰਯੂਥਪ
ਕੋਈ ਆਮ ਜੀਵ ਇੱਥੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਜਾਂ ਅਣਮਾਪ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਜਾਨਾਮਿ ਗਮਨੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਨਯਨੇ ਚਾਪਿ ਤੇ ਮਮ। ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯਾਸ਼ੁ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਿਰਿਵਾਤ੍ਮਨਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ; ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਜਲਦੀ ਹੋਣੀ ਹੈ।
ਅਯੁਕ੍ਤਂ ਤੁ ਕਪਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਯਾ ਗਨ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ। ਵਾਯੁਵੇਗਸਵੇਗਸ੍ਯ ਵੇਗੋ ਮਾਂ ਮੋਹਯੇਤ੍ ਤਵ
ਪਰ, ਹੇ ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਤੇਰੀ ਚਾਲ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਦੇਵੇਗੀ।
ਅਹਮਾਕਾਸ਼ਮਾਸਕ੍ਤਾ ਉਪਰ੍ਯੁਪਰਿ ਸਾਗਰਮ੍। ਪ੍ਰਪਤੇਯਂ ਹਿ ਤੇ ਪृष੍ਠਾਦ੍ ਭੂਯੋ ਵੇਗੇਨ ਗਚ੍ਛਤਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉੱਤੇ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹਾਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਤੇਜ਼ ਚਾਲ ਨਾਲ ਮੈਂ ਜਰੂਰ ਡਿੱਗ ਪਵਾਂਗੀ।
ਪਤਿਤਾ ਸਾਗਰੇ ਚਾਹਂ ਤਿਮਿਨਕ੍ਰਝषਾਕੁਲੇ। ਭਵੇਯਮਾਸ਼ੁ ਵਿਵਸ਼ਾ ਯਾਦਸਾਮਨ੍ਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਵਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਮਾਛੀਆਂ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਬੇਬਸ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ ਤੇ ਜਲ-ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਵਧੀਆ ਖੁਰਾਕ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਨ ਚ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਿਨਾਸ਼ਨ। ਕਲਤ੍ਰਵਤਿ ਸਂਦੇਹਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਸ੍ਯਾਦਪ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਜਰੂਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾਂ ਤੁ ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਅਨੁਗਚ੍ਛੇਯੁਰਾਦਿष੍ਟਾ ਰਾਵਣੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਜੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਠਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੋਵਾਂ, ਤਾਂ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਖਸ਼ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਜਾਣਗੇ।
ਤੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਵृਤਃ ਸ਼ੂਰੈਃ ਸ਼ੂਲਮੁਦ੍ਗਰਪਾਣਿਭਿਃ। ਭਵੇਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਂਸ਼ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਯਾ ਵੀਰ ਕਲਤ੍ਰਵਾਨ੍
ਉਹ ਸ਼ੂਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹਨ, ਤੂੰ ਘਿਰ ਜਾਵੇਂਗਾ; ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪਤਨੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਵਿਰੋਧੀ।
ਸਾਯੁਧਾ ਬਹਵੋ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਿਰਾਯੁਧਃ। ਕਥਂ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਸਂਯਾਤੁਂ ਮਾਂ ਚੈਵ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਰਾਖਸ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਣਗੇ, ਪਰ ਤੂੰ ਨਿਰਹਥ ਹੋਵੇਂਗਾ; ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲੜ ਸਕੇਂਗਾ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖ ਸਕੇਂਗਾ?
ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਸ੍ਤਤਸ੍ਤੈਃ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਭਿਃ। ਪ੍ਰਪਤੇਯਂ ਹਿ ਤੇ ਪृष੍ਠਾਦ੍ ਭਯਾਰ੍ਤਾ ਕਪਿਸਤ੍ਤਮ
ਜਦ ਤੂੰ ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਜੋ ਕਿਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕਠੋਰ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿੱਠ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਵਾਂਗੀ, ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ।
ਅਥ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਭੀਮਾਨਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਬਲਵਨ੍ਤਿ ਚ। ਕਥਂਚਿਤ੍ ਸਾਮ੍ਪਰਾਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਜਯੇਯੁਃ ਕਪਿਸਤ੍ਤਮ
ਜਾਂ, ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਖਸ਼ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਅਥਵਾ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਪਤੇਯਂ ਵਿਮੁਖਸ੍ਯ ਤੇ। ਪਤਿਤਾਂ ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਨਯੇਯੁਃ ਪਾਪਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਜਾਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਲੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਂਗਾ ਤੇ ਪਿੱਠ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ, ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਸਕਦੀ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਉਹ ਮੰਦ ਰਾਖਸ਼ ਮੈਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ।
ਮਾਂ ਵਾ ਹਰੇਯੁਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਧਸ੍ਤਾਦ੍ ਵਿਸ਼ਸੇਯੁਰਥਾਪਿ ਵਾ। ਅਨਵਸ੍ਥੌ ਹਿ ਦृਸ਼੍ਯੇਤੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਜਯਪਰਾਜਯੌ
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਛੀਨ ਲੈਣ ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਤੇ ਹਾਰ ਦੋਵੇਂ ਅਣਿਸਚਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਅਹਂ ਵਾਪਿ ਵਿਪਦ੍ਯੇਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰਭਿਤਰ੍ਜਿਤਾ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੋ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਭਵੇਨ੍ਨਿष੍ਫਲ ਏਵ ਤੁ
ਜਾਂ, ਮੈਂ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਮਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ; ਤੇਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼, ਵਧੀਆ ਬਾਂਦਰ, ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਅਰਥ ਰਹੇਗੀ।
ਕਾਮਂ ਤ੍ਵਮਪਿ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤੋ ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਸਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍। ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਯਸ਼ੋ ਹੀਯੇਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ; ਪਰ ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਂ, ਤਾਂ ਰਾਘਵ ਦੀ ਇਜਤ ਘਟ ਜਾਵੇਗੀ।