ਨ ਸ ਸ਼ਕ੍ਯਸ੍ਤੁਲਯਿਤੁਂ ਵ੍ਯਸਨੈਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ। ਅਹਂ ਤਸ੍ਯਾਨੁਭਾਵਜ੍ਞਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਪੁਲੋਮਜਾ
ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਲੋਮਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਰਜਾਲਾਂਸ਼ੁਮਾਨ੍ ਸ਼ੂਰਃ ਕਪੇ ਰਾਮਦਿਵਾਕਰਃ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਕ੍ਸ਼ੋਮਯਂ ਤੋਯਮੁਪਸ਼ੋषਂ ਨਯਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਵਾਨਰ, ਰਾਮ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਸਂਜਲ੍ਪਮਾਨਾਂ ਤਾਂ ਰਾਮਾਰ੍ਥੇ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਅਸ਼੍ਰੁਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਵਦਨਾਮੁਵਾਚ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਕਪਿਃ
ਜਦ ਉਹ ਰਾਮ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਭਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਹਨੂਮਾਨ ਵਾਨਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਚ ਵਚੋ ਮਹ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇष੍ਯਤਿ ਰਾਘਵਃ। ਚਮੂਂ ਪ੍ਰਕਰ੍षਨ੍ ਮਹਤੀਂ ਹਰ੍ਯृਕ੍ਸ਼ਗਣਸਂਕੁਲਾਮ੍
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਰਾਘਵ ਤੁਰੰਤ ਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੇਅੰਤ ਵਾਨਰ ਤੇ ਰੀਛ ਹੋਣਗੇ।
ਅਥਵਾ ਮੋਚਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਯੈਵ ਸਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਤ੍। ਅਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੁਃਖਾਦੁਪਾਰੋਹ ਮਮ ਪृष੍ਠਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਖਸਾਂ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਲਵਾਂਗਾ; ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੇ, ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ ਤੇ ਇਸ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾ।
ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਪृष੍ਠਗਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਤਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਗਰਮ੍। ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤਿ ਹਿ ਮੇ ਵੋਢੁਂ ਲਙ੍ਕਾਮਪਿ ਸਰਾਵਣਾਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਤਾਕਤ ਹੈ ਕਿ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਸਮੇਤ ਚੁੱਕ ਸਕਾਂ।
ਅਹਂ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਸ੍ਥਾਯ ਰਾਘਵਾਯਾਦ੍ਯ ਮੈਥਿਲਿ। ਪ੍ਰਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਕ੍ਰਾਯ ਹਵ੍ਯਂ ਹੁਤਮਿਵਾਨਲਃ
ਹੇ ਮੈਥਿਲੀ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਾਘਵ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਇੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯਦ੍ਯੈਵ ਵੈਦੇਹਿ ਰਾਘਵਂ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਵ੍ਯਵਸਾਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਦੈਤ੍ਯਵਧੇ ਯਥਾ
ਹੇ ਵਿਦੇਹੀ, ਅੱਜ ਹੀ ਤੂੰ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਦੇਖੇਗੀ, ਜੋ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਕृਤੋਤ੍ਸਾਹਮਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਪੁਰਂਦਰਮਿਵਾਸੀਨਂ ਨਗਰਾਜਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਤੂੰ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੂੰ ਦੇਖੇਗੀ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਪृष੍ਠਮਾਰੋਹ ਮੇ ਦੇਵਿ ਮਾ ਵਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਸ਼ੋਭਨੇ। ਯੋਗਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛ ਰਾਮੇਣ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕੇਨੇਵ ਰੋਹਿਣੀ
ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਕੋਈ ਸੰਕੋਚ ਨਾ ਕਰ; ਰਾਮ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਆਸ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਹਣੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਕਥਯਨ੍ਤੀਵ ਸ਼ਸ਼ਿਨਾ ਸਂਗਮਿष੍ਯਸਿ ਰੋਹਿਣੀ। ਮਤ੍ਪृष੍ਠਮਧਿਰੋਹ ਤ੍ਵਂ ਤਰਾਕਾਸ਼ਂ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਚਾਂਦ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰੋਹਿਣੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ; ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈ।
ਨਹਿ ਮੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯਾਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾਮਿਤੋ ਨਯਤੋऽਙ੍ਗਨੇ। ਅਨੁਗਨ੍ਤੁਂ ਗਤਿਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਲਙ੍ਕਾਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਲੰਕਾ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵਾਂ, ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਮਹਿਲਾ।
ਯਥੈਵਾਹਮਿਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਥੈਵਾਹਮਸਂਸ਼ਯਮ੍। ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪਸ਼੍ਯ ਵੈਦੇਹਿ ਤ੍ਵਾਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵਿਹਾਯਸਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਵੇਖ, ਹੇ ਵਿਦੇਹੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਮੈਥਿਲੀ ਤੁ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਮਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਹਰ੍षਵਿਸ੍ਮਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਰ ਮੈਥਿਲੀ ਨੇ, ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਤੋਂ ਇਹ ਅਜੋਕੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਹੱਰਸ਼ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਿਆਂ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਹਨੂਮਨ੍ ਦੂਰਮਧ੍ਵਾਨਂ ਕਥਂ ਮਾਂ ਨੇਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਤਦੇਵ ਖਲੁ ਤੇ ਮਨ੍ਯੇ ਕਪਿਤ੍ਵਂ ਹਰਿਯੂਥਪ
ਹਨੂਮਾਨ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਦੂਰ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਇਹ ਤੇਰੀ ਬੰਦਰੀ ਸਭਾ ਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ।
ਕਥਂ ਚਾਲ੍ਪਸ਼ਰੀਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਮਿਤੋ ਨੇਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਸਕਾਸ਼ਂ ਮਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਮੇ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭ
ਤੂੰ ਇੰਨੇ ਛੋਟੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕੋਲ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ?
ਸੀਤਾਯਾਸ੍ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਨ੍ ਨਵਂ ਪਰਿਭਵਂ ਕृਤਮ੍
ਸੀਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਨਵਾਂ ਤਿਰਸਕਾਰ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨ ਮੇ ਜਾਨਾਤਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵਾਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਤੁ ਵੈਦੇਹੀ ਯਦ੍ ਰੂਪਂ ਮਮ ਕਾਮਤਃ
ਉਹ ਮੇਰੀ ਅਸਲ ਸੱਤਤਾ ਜਾਂ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਹੇ ਵਿਦੇਹੀ; ਇਸ ਲਈ, ਵਿਦੇਹੀ ਨੂੰ ਉਹ ਰੂਪ ਵੇਖਣ ਦੇਵਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਹਨੁਮਾਂਸ੍ਤਦਾ ਪ੍ਲਵਗਸਤ੍ਤਮਃ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸੀਤਾਯਾਃ ਸ੍ਵਰੂਪਮਰਿਮਰ੍ਦਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਬੰਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਦਿਖਾਇਆ।
ਸ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਾਦਪਾਦ੍ ਧੀਮਾਨਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਃ। ਤਤੋ ਵਰ੍ਧਿਤੁਮਾਰੇਭੇ ਸੀਤਾਪ੍ਰਤ੍ਯਯਕਾਰਣਾਤ੍
ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਬੰਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਦਰਖ਼ਤ ਤੋਂ ਉੱਡ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਿਵਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵਧਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਹਰਿਃ ਪਰ੍ਵਤਸਂਕਾਸ਼ਸ੍ਤਾਮ੍ਰਵਕ੍ਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਵਜ੍ਰਦਂष੍ਟ੍ਰਨਖੋ ਭੀਮੋ ਵੈਦੇਹੀਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਬੰਦਰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਵਜਰ ਵਰਗੇ ਦੰਦ ਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣਾ, ਵਿਦੇਹੀ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖਿਆ।
ਸਪਰ੍ਵਤਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾਂ ਸਾਟ੍ਟਪ੍ਰਾਕਾਰਤੋਰਣਾਮ੍। ਲਙ੍ਕਾਮਿਮਾਂ ਸਨਾਥਾਂ ਵਾ ਨਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤਿ ਮੇ
ਮੈਂ ਇੱਤੇ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਕਿਲਿਆਂ ਤੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਾਲੀ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹਾਂ ਉਥੇ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਤਦਵਸ੍ਥਾਪ੍ਯਤਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਰਲਂ ਦੇਵਿ ਵਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਯਾ। ਵਿਸ਼ੋਕਂ ਕੁਰੁ ਵੈਦੇਹਿ ਰਾਘਵਂ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਠੀਕ ਰੱਖ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ; ਵਿਦੇਹੀ, ਰਾਘਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਗਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਚਲਸਂਕਾਸ਼ਮੁਵਾਚ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਮਾਰੁਤਸ੍ਯੌਰਸਂ ਸੁਤਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਵ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਬਲਂ ਚੈਵ ਵਿਜਾਨਾਮਿ ਮਹਾਕਪੇ। ਵਾਯੋਰਿਵ ਗਤਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤੇਜਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨੇਰਿਵਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬੰਦਰ; ਤੇਰੀ ਚਾਲ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇ ਤੇਰਾ ਤੇਜ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਅਜੋਕਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਕृਤੋऽਨ੍ਯਃ ਕਥਂ ਚੇਮਾਂ ਭੂਮਿਮਾਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਉਦਧੇਰਪ੍ਰਮੇਯਸ੍ਯ ਪਾਰਂ ਵਾਨਰਯੂਥਪ
ਕੋਈ ਆਮ ਜੀਵ ਇੱਥੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਜਾਂ ਅਣਮਾਪ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਜਾਨਾਮਿ ਗਮਨੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਨਯਨੇ ਚਾਪਿ ਤੇ ਮਮ। ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯਾਸ਼ੁ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਿਰਿਵਾਤ੍ਮਨਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ; ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਜਲਦੀ ਹੋਣੀ ਹੈ।
ਅਯੁਕ੍ਤਂ ਤੁ ਕਪਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਯਾ ਗਨ੍ਤੁਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ। ਵਾਯੁਵੇਗਸਵੇਗਸ੍ਯ ਵੇਗੋ ਮਾਂ ਮੋਹਯੇਤ੍ ਤਵ
ਪਰ, ਹੇ ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੇਰਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਤੇਰੀ ਚਾਲ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਦੇਵੇਗੀ।
ਅਹਮਾਕਾਸ਼ਮਾਸਕ੍ਤਾ ਉਪਰ੍ਯੁਪਰਿ ਸਾਗਰਮ੍। ਪ੍ਰਪਤੇਯਂ ਹਿ ਤੇ ਪृष੍ਠਾਦ੍ ਭੂਯੋ ਵੇਗੇਨ ਗਚ੍ਛਤਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉੱਤੇ, ਤੇਰੇ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹਾਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਤੇਜ਼ ਚਾਲ ਨਾਲ ਮੈਂ ਜਰੂਰ ਡਿੱਗ ਪਵਾਂਗੀ।
ਪਤਿਤਾ ਸਾਗਰੇ ਚਾਹਂ ਤਿਮਿਨਕ੍ਰਝषਾਕੁਲੇ। ਭਵੇਯਮਾਸ਼ੁ ਵਿਵਸ਼ਾ ਯਾਦਸਾਮਨ੍ਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਵਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਮਾਛੀਆਂ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਬੇਬਸ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ ਤੇ ਜਲ-ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਵਧੀਆ ਖੁਰਾਕ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗੀ।