ਸ ਵਾਚ੍ਯਃ ਸਂਤ੍ਵਰਸ੍ਵੇਤਿ ਯਾਵਦੇਵ ਨ ਪੂਰ੍ਯਤੇ। ਅਯਂ ਸਂਵਤ੍ਸਰਃ ਕਾਲਸ੍ਤਾਵਦ੍ਧਿ ਮਮ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਖੋ, 'ਜਲਦੀ ਕਰੋ!' ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਹੀ ਹੈ।
ਵਰ੍ਤਤੇ ਦਸ਼ਮੋ ਮਾਸੋ ਦ੍ਵੌ ਤੁ ਸ਼ੇषੌ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮ। ਰਾਵਣੇਨ ਨृਸ਼ਂਸੇਨ ਸਮਯੋ ਯਃ ਕृਤੋ ਮਮ
ਦਸਵਾਂ ਮਹੀਨਾ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਬਾਕੀ ਹਨ, ਹੇ ਵਾਨਰ, ਇਹ ਸਮਾਂ ਉਹ残ਦਿ ਰਾਵਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਵਿਭੀषਣੇਨ ਚ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਮਮ ਨਿਰ੍ਯਾਤਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਅਨੁਨੀਤਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਨ ਚ ਤਤ੍ ਕੁਰੁਤੇ ਮਤਿਮ੍
ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਬੜੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਸਮਝਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।
ਮਮ ਪ੍ਰਤਿਪ੍ਰਦਾਨਂ ਹਿ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਨ ਰੋਚਤੇ। ਰਾਵਣਂ ਮਾਰ੍ਗਤੇ ਸਂਖ੍ਯੇ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕਾਲਵਸ਼ਂਗਤਮ੍
ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਉਸ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹੈ ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਕਨ੍ਯਾ ਕਲਾ ਨਾਮ ਵਿਭੀषਣਸੁਤਾ ਕਪੇ। ਤਯਾ ਮਮੈਤਦਾਖ੍ਯਾਤਂ ਮਾਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਹਿਤਯਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹੇ ਵਾਨਰ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧੀ ਕਲਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਸੀ, ਆਪ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੀ।
ਅਵਿਨ੍ਧ੍ਯੋ ਨਾਮ ਮੇਧਾਵੀ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਧृਤਿਮਾਞ੍ਛੀਲਵਾਨ੍ ਵृਦ੍ਧੋ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸੁਸਮ੍ਮਤਃ
ਅਵਿੰਧਿਆ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਖਸ, ਜੋ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਧੀਰਜੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਰਾਮਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਯਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਚੋਦਯਤ੍। ਨ ਚ ਤਸ੍ਯ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਵਚਨਂ ਹਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਰਾਮ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਤਬਾਹੀ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਰਾਵਣ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ।
ਆਸ਼ਂਸੇਯਂ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਪਤਿਃ। ਅਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਹਿ ਮੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਬਹਵੋ ਗੁਣਾਃ
ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਆਸ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਜਲਦੀ ਮੈਨੂੰ ਲੱਭ ਲਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਗੁਣ ਹਨ।
ਉਤ੍ਸਾਹਃ ਪੌਰੁषਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਮਾਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਂ ਕृਤਜ੍ਞਤਾ। ਵਿਕ੍ਰਮਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਤਿ ਵਾਨਰ ਰਾਘਵੇ
ਉਤਸ਼ਾਹ, ਹਿੰਮਤ, ਤਾਕਤ, ਦਇਆ, ਉਪਕਾਰ ਮੰਨਣ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ, ਬਹਾਦਰੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਗੁਣ ਰਾਘਵ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਹੇ ਵਾਨਰ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਜਘਾਨ ਯਃ। ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਵਿਨਾ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਃ ਕਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨੋਦ੍ਵਿਜੇਤ੍
ਜੋ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਕਿਹੜਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਹੀਂ ਡਰੇਗਾ?
ਨ ਸ ਸ਼ਕ੍ਯਸ੍ਤੁਲਯਿਤੁਂ ਵ੍ਯਸਨੈਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ। ਅਹਂ ਤਸ੍ਯਾਨੁਭਾਵਜ੍ਞਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਪੁਲੋਮਜਾ
ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਲੋਮਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਰਜਾਲਾਂਸ਼ੁਮਾਨ੍ ਸ਼ੂਰਃ ਕਪੇ ਰਾਮਦਿਵਾਕਰਃ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਕ੍ਸ਼ੋਮਯਂ ਤੋਯਮੁਪਸ਼ੋषਂ ਨਯਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਵਾਨਰ, ਰਾਮ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਸਂਜਲ੍ਪਮਾਨਾਂ ਤਾਂ ਰਾਮਾਰ੍ਥੇ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਅਸ਼੍ਰੁਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਵਦਨਾਮੁਵਾਚ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਕਪਿਃ
ਜਦ ਉਹ ਰਾਮ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਭਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਹਨੂਮਾਨ ਵਾਨਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਚ ਵਚੋ ਮਹ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇष੍ਯਤਿ ਰਾਘਵਃ। ਚਮੂਂ ਪ੍ਰਕਰ੍षਨ੍ ਮਹਤੀਂ ਹਰ੍ਯृਕ੍ਸ਼ਗਣਸਂਕੁਲਾਮ੍
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਰਾਘਵ ਤੁਰੰਤ ਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੇਅੰਤ ਵਾਨਰ ਤੇ ਰੀਛ ਹੋਣਗੇ।
ਅਥਵਾ ਮੋਚਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਯੈਵ ਸਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਤ੍। ਅਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੁਃਖਾਦੁਪਾਰੋਹ ਮਮ ਪृष੍ਠਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਖਸਾਂ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਲਵਾਂਗਾ; ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੇ, ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ ਤੇ ਇਸ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾ।
ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਪृष੍ਠਗਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਤਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਗਰਮ੍। ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤਿ ਹਿ ਮੇ ਵੋਢੁਂ ਲਙ੍ਕਾਮਪਿ ਸਰਾਵਣਾਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਤਾਕਤ ਹੈ ਕਿ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਸਮੇਤ ਚੁੱਕ ਸਕਾਂ।
ਅਹਂ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਸ੍ਥਾਯ ਰਾਘਵਾਯਾਦ੍ਯ ਮੈਥਿਲਿ। ਪ੍ਰਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਕ੍ਰਾਯ ਹਵ੍ਯਂ ਹੁਤਮਿਵਾਨਲਃ
ਹੇ ਮੈਥਿਲੀ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਾਘਵ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਇੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯਦ੍ਯੈਵ ਵੈਦੇਹਿ ਰਾਘਵਂ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਵ੍ਯਵਸਾਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਦੈਤ੍ਯਵਧੇ ਯਥਾ
ਹੇ ਵਿਦੇਹੀ, ਅੱਜ ਹੀ ਤੂੰ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਦੇਖੇਗੀ, ਜੋ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਕृਤੋਤ੍ਸਾਹਮਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਪੁਰਂਦਰਮਿਵਾਸੀਨਂ ਨਗਰਾਜਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਤੂੰ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੂੰ ਦੇਖੇਗੀ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਪृष੍ਠਮਾਰੋਹ ਮੇ ਦੇਵਿ ਮਾ ਵਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਸ਼ੋਭਨੇ। ਯੋਗਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛ ਰਾਮੇਣ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕੇਨੇਵ ਰੋਹਿਣੀ
ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਕੋਈ ਸੰਕੋਚ ਨਾ ਕਰ; ਰਾਮ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਆਸ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਹਣੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਕਥਯਨ੍ਤੀਵ ਸ਼ਸ਼ਿਨਾ ਸਂਗਮਿष੍ਯਸਿ ਰੋਹਿਣੀ। ਮਤ੍ਪृष੍ਠਮਧਿਰੋਹ ਤ੍ਵਂ ਤਰਾਕਾਸ਼ਂ ਮਹਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਚਾਂਦ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਰੋਹਿਣੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ; ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈ।
ਨਹਿ ਮੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯਾਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾਮਿਤੋ ਨਯਤੋऽਙ੍ਗਨੇ। ਅਨੁਗਨ੍ਤੁਂ ਗਤਿਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਲਙ੍ਕਾਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਲੰਕਾ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵਾਂ, ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਮਹਿਲਾ।
ਯਥੈਵਾਹਮਿਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਥੈਵਾਹਮਸਂਸ਼ਯਮ੍। ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪਸ਼੍ਯ ਵੈਦੇਹਿ ਤ੍ਵਾਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵਿਹਾਯਸਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਵੇਖ, ਹੇ ਵਿਦੇਹੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਮੈਥਿਲੀ ਤੁ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਮਦ੍ਭੁਤਮ੍। ਹਰ੍षਵਿਸ੍ਮਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਰ ਮੈਥਿਲੀ ਨੇ, ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਤੋਂ ਇਹ ਅਜੋਕੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਹੱਰਸ਼ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਿਆਂ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਹਨੂਮਨ੍ ਦੂਰਮਧ੍ਵਾਨਂ ਕਥਂ ਮਾਂ ਨੇਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਤਦੇਵ ਖਲੁ ਤੇ ਮਨ੍ਯੇ ਕਪਿਤ੍ਵਂ ਹਰਿਯੂਥਪ
ਹਨੂਮਾਨ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਦੂਰ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਇਹ ਤੇਰੀ ਬੰਦਰੀ ਸਭਾ ਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ।
ਕਥਂ ਚਾਲ੍ਪਸ਼ਰੀਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਮਿਤੋ ਨੇਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਸਕਾਸ਼ਂ ਮਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਮੇ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭ
ਤੂੰ ਇੰਨੇ ਛੋਟੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕੋਲ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਬੰਦਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ?
ਸੀਤਾਯਾਸ੍ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਨ੍ ਨਵਂ ਪਰਿਭਵਂ ਕृਤਮ੍
ਸੀਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨਪੁਤ੍ਰ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ ਨਵਾਂ ਤਿਰਸਕਾਰ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨ ਮੇ ਜਾਨਾਤਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵਾਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਤੁ ਵੈਦੇਹੀ ਯਦ੍ ਰੂਪਂ ਮਮ ਕਾਮਤਃ
ਉਹ ਮੇਰੀ ਅਸਲ ਸੱਤਤਾ ਜਾਂ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਹੇ ਵਿਦੇਹੀ; ਇਸ ਲਈ, ਵਿਦੇਹੀ ਨੂੰ ਉਹ ਰੂਪ ਵੇਖਣ ਦੇਵਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਹਨੁਮਾਂਸ੍ਤਦਾ ਪ੍ਲਵਗਸਤ੍ਤਮਃ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸੀਤਾਯਾਃ ਸ੍ਵਰੂਪਮਰਿਮਰ੍ਦਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ, ਬੰਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਦਿਖਾਇਆ।
ਸ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਾਦਪਾਦ੍ ਧੀਮਾਨਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਪ੍ਲਵਗਰ੍षਭਃ। ਤਤੋ ਵਰ੍ਧਿਤੁਮਾਰੇਭੇ ਸੀਤਾਪ੍ਰਤ੍ਯਯਕਾਰਣਾਤ੍
ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਬੰਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਦਰਖ਼ਤ ਤੋਂ ਉੱਡ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਿਵਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵਧਾਉਣ ਲੱਗਾ।