ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਫਲਂ ਵਾ ਪੁष੍ਪਂ ਵਾ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਤ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀਮਨੋਹਰਮ੍। ਬਹੁਸ਼ੋ ਹਾ ਪ੍ਰਿਯੇਤ੍ਯੇਵਂ ਸ਼੍ਵਸਂਸ੍ਤ੍ਵਾਮਭਿਭਾषਤੇ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਕੋਈ ਫਲ ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ 'ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ' ਆਖ ਕੇ, ਲੰਮੀ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਦੇਵਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਿਤਪ੍ਯਮਾਨ- ਸ੍ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਸੀਤੇਤ੍ਯਭਿਭਾषਮਾਣਃ। ਧृਤਵ੍ਰਤੋ ਰਾਜਸੁਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਤਵੈਵ ਲਾਭਾਯ ਕृਤਪ੍ਰਯਤ੍ਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦਾ, 'ਸੀਤਾ' ਆਖਦਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸਾ ਰਾਮਸਂਕੀਰ੍ਤਨਵੀਤਸ਼ੋਕਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ਼ੋਕੇਨ ਸਮਾਨਸ਼ੋਕਾ। ਸ਼ਰਨ੍ਮੁਖੇਨਾਮ੍ਬੁਦਸ਼ੇषਚਨ੍ਦ੍ਰਾ ਨਿਸ਼ੇਵ ਵੈਦੇਹਸੁਤਾ ਬਭੂਵ
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਦਾ ਦੁੱਖ ਹਟ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਭੀ ਭਾਗੀਦਾਰ ਰਹੀ; ਉਹ ਪਤਝੜ ਦੇ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
thumb|ਸਪ੍ਤਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਹੁਣ ਸੱਤੀਹਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸਾ ਸੀਤਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾ। ਹਨੂਮਨ੍ਤਮੁਵਾਚੇਦਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਹਿਤਂ ਵਚਃ
ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਧਰਮ ਤੇ ਭਲੇ ਉਦੇਸ਼ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਅਮृਤਂ ਵਿषਸਮ੍ਪृਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਨਰ ਭਾषਿਤਮ੍। ਯਚ੍ਚ ਨਾਨ੍ਯਮਨਾ ਰਾਮੋ ਯਚ੍ਚ ਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਃ
ਹੇ ਵਾਨਰ, ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ ਦਾ ਮਨ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਤਾਂ ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯੇ ਵਾ ਸੁਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਵ੍ਯਸਨੇ ਵਾ ਸੁਦਾਰੁਣੇ। ਰਜ੍ਜ੍ਵੇਵ ਪੁਰੁषਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕृਤਾਨ੍ਤਃ ਪਰਿਕਰ੍षਤਿ
ਚਾਹੇ ਵੱਡੀ ਰੌਣਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਭਾਰੀ ਮੁਸੀਬਤ, ਮੌਤ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਧਿਰ੍ਨੂਨਮਸਂਹਾਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਪ੍ਲਵਗੋਤ੍ਤਮ। ਸੌਮਿਤ੍ਰਂ ਮਾਂ ਚ ਰਾਮਂ ਚ ਵ੍ਯਸਨੈਃ ਪਸ਼੍ਯ ਮੋਹਿਤਾਨ੍
ਹੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ, ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਦਾ; ਵੇਖ, ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨੇ ਭੁਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸ਼ੋਕਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕਥਂ ਪਾਰਂ ਰਾਘਵੋऽਧਿਗਮਿष੍ਯਤਿ। ਪ੍ਲਵਮਾਨਃ ਪਰਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਹਤਨੌਃ ਸਾਗਰੇ ਯਥਾ
ਰਾਘਵ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਟੁੱਟੀ ਨੌਕ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਕੋਈ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ?
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਵਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੂਦਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਰਾਵਣਮ੍। ਲਙ੍ਕਾਮੁਨ੍ਮਥਿਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਮਾਂ ਪਤਿਃ
ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸੰਘਾਰ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮੈਨੂੰ ਕਦੋਂ ਵੇਖੇਗਾ?
ਸ ਵਾਚ੍ਯਃ ਸਂਤ੍ਵਰਸ੍ਵੇਤਿ ਯਾਵਦੇਵ ਨ ਪੂਰ੍ਯਤੇ। ਅਯਂ ਸਂਵਤ੍ਸਰਃ ਕਾਲਸ੍ਤਾਵਦ੍ਧਿ ਮਮ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਖੋ, 'ਜਲਦੀ ਕਰੋ!' ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਹੀ ਹੈ।
ਵਰ੍ਤਤੇ ਦਸ਼ਮੋ ਮਾਸੋ ਦ੍ਵੌ ਤੁ ਸ਼ੇषੌ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮ। ਰਾਵਣੇਨ ਨृਸ਼ਂਸੇਨ ਸਮਯੋ ਯਃ ਕृਤੋ ਮਮ
ਦਸਵਾਂ ਮਹੀਨਾ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਬਾਕੀ ਹਨ, ਹੇ ਵਾਨਰ, ਇਹ ਸਮਾਂ ਉਹ残ਦਿ ਰਾਵਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਵਿਭੀषਣੇਨ ਚ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਮਮ ਨਿਰ੍ਯਾਤਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਅਨੁਨੀਤਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਨ ਚ ਤਤ੍ ਕੁਰੁਤੇ ਮਤਿਮ੍
ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਬੜੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਸਮਝਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।
ਮਮ ਪ੍ਰਤਿਪ੍ਰਦਾਨਂ ਹਿ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਨ ਰੋਚਤੇ। ਰਾਵਣਂ ਮਾਰ੍ਗਤੇ ਸਂਖ੍ਯੇ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕਾਲਵਸ਼ਂਗਤਮ੍
ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਉਸ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹੈ ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਕਨ੍ਯਾ ਕਲਾ ਨਾਮ ਵਿਭੀषਣਸੁਤਾ ਕਪੇ। ਤਯਾ ਮਮੈਤਦਾਖ੍ਯਾਤਂ ਮਾਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਹਿਤਯਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹੇ ਵਾਨਰ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧੀ ਕਲਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਸੀ, ਆਪ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੀ।
ਅਵਿਨ੍ਧ੍ਯੋ ਨਾਮ ਮੇਧਾਵੀ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਧृਤਿਮਾਞ੍ਛੀਲਵਾਨ੍ ਵृਦ੍ਧੋ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸੁਸਮ੍ਮਤਃ
ਅਵਿੰਧਿਆ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਖਸ, ਜੋ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਧੀਰਜੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਰਾਮਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਯਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਚੋਦਯਤ੍। ਨ ਚ ਤਸ੍ਯ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਵਚਨਂ ਹਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਰਾਮ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਤਬਾਹੀ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਰਾਵਣ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ।
ਆਸ਼ਂਸੇਯਂ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਪਤਿਃ। ਅਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਹਿ ਮੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਬਹਵੋ ਗੁਣਾਃ
ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਆਸ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਜਲਦੀ ਮੈਨੂੰ ਲੱਭ ਲਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਗੁਣ ਹਨ।
ਉਤ੍ਸਾਹਃ ਪੌਰੁषਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਮਾਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਂ ਕृਤਜ੍ਞਤਾ। ਵਿਕ੍ਰਮਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਤਿ ਵਾਨਰ ਰਾਘਵੇ
ਉਤਸ਼ਾਹ, ਹਿੰਮਤ, ਤਾਕਤ, ਦਇਆ, ਉਪਕਾਰ ਮੰਨਣ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ, ਬਹਾਦਰੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਗੁਣ ਰਾਘਵ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਹੇ ਵਾਨਰ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਜਘਾਨ ਯਃ। ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਵਿਨਾ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਃ ਕਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨੋਦ੍ਵਿਜੇਤ੍
ਜੋ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਕਿਹੜਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਹੀਂ ਡਰੇਗਾ?
ਨ ਸ ਸ਼ਕ੍ਯਸ੍ਤੁਲਯਿਤੁਂ ਵ੍ਯਸਨੈਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ। ਅਹਂ ਤਸ੍ਯਾਨੁਭਾਵਜ੍ਞਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਪੁਲੋਮਜਾ
ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਲੋਮਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਰਜਾਲਾਂਸ਼ੁਮਾਨ੍ ਸ਼ੂਰਃ ਕਪੇ ਰਾਮਦਿਵਾਕਰਃ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਕ੍ਸ਼ੋਮਯਂ ਤੋਯਮੁਪਸ਼ੋषਂ ਨਯਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਵਾਨਰ, ਰਾਮ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਸਂਜਲ੍ਪਮਾਨਾਂ ਤਾਂ ਰਾਮਾਰ੍ਥੇ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਅਸ਼੍ਰੁਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਵਦਨਾਮੁਵਾਚ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਕਪਿਃ
ਜਦ ਉਹ ਰਾਮ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਭਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਹਨੂਮਾਨ ਵਾਨਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਚ ਵਚੋ ਮਹ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇष੍ਯਤਿ ਰਾਘਵਃ। ਚਮੂਂ ਪ੍ਰਕਰ੍षਨ੍ ਮਹਤੀਂ ਹਰ੍ਯृਕ੍ਸ਼ਗਣਸਂਕੁਲਾਮ੍
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਰਾਘਵ ਤੁਰੰਤ ਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੇਅੰਤ ਵਾਨਰ ਤੇ ਰੀਛ ਹੋਣਗੇ।
ਅਥਵਾ ਮੋਚਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਯੈਵ ਸਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਤ੍। ਅਸ੍ਮਾਦ੍ ਦੁਃਖਾਦੁਪਾਰੋਹ ਮਮ ਪृष੍ਠਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਖਸਾਂ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਲਵਾਂਗਾ; ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੇ, ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ ਤੇ ਇਸ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾ।
ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਪृष੍ਠਗਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਤਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਾਗਰਮ੍। ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤਿ ਹਿ ਮੇ ਵੋਢੁਂ ਲਙ੍ਕਾਮਪਿ ਸਰਾਵਣਾਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਤਾਕਤ ਹੈ ਕਿ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਸਮੇਤ ਚੁੱਕ ਸਕਾਂ।
ਅਹਂ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਸ੍ਥਾਯ ਰਾਘਵਾਯਾਦ੍ਯ ਮੈਥਿਲਿ। ਪ੍ਰਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਕ੍ਰਾਯ ਹਵ੍ਯਂ ਹੁਤਮਿਵਾਨਲਃ
ਹੇ ਮੈਥਿਲੀ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਾਘਵ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਇੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਯਦ੍ਯੈਵ ਵੈਦੇਹਿ ਰਾਘਵਂ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਵ੍ਯਵਸਾਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਦੈਤ੍ਯਵਧੇ ਯਥਾ
ਹੇ ਵਿਦੇਹੀ, ਅੱਜ ਹੀ ਤੂੰ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਦੇਖੇਗੀ, ਜੋ ਪੱਕੇ ਇਰਾਦੇ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਕृਤੋਤ੍ਸਾਹਮਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਪੁਰਂਦਰਮਿਵਾਸੀਨਂ ਨਗਰਾਜਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਤੂੰ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਨੂੰ ਦੇਖੇਗੀ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਪृष੍ਠਮਾਰੋਹ ਮੇ ਦੇਵਿ ਮਾ ਵਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਸ਼ੋਭਨੇ। ਯੋਗਮਨ੍ਵਿਚ੍ਛ ਰਾਮੇਣ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕੇਨੇਵ ਰੋਹਿਣੀ
ਮੇਰੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਕੋਈ ਸੰਕੋਚ ਨਾ ਕਰ; ਰਾਮ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਆਸ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਹਣੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।