ਵਿष੍ਟਮ੍ਭਯਿਤ੍ਵਾ ਬਾਣੌਘੈਰਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਂ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍। ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਅਡੋਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਕਕੁਤਸਥ ਲੰਕਾ ਨਗਰ ਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤਤ੍ਰ ਯਦ੍ਯਨ੍ਤਰਾ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਯਦਿ ਦੇਵਾ ਮਹਾਸੁਰਾਃ। ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਥਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ ਤਾਨਪਿ ਵਧਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਮੌਤ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਆ ਜਾਵਣ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤਵਾਦਰ੍ਸ਼ਨਜੇਨਾਰ੍ਯੇ ਸ਼ੋਕੇਨ ਪਰਿਪੂਰਿਤਃ। ਨ ਸ਼ਰ੍ਮ ਲਭਤੇ ਰਾਮਃ ਸਿਂਹਾਰ੍ਦਿਤ ਇਵ ਦ੍ਵਿਪਃ
ਆਦਰਨੀਯਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਤੰਗੀ ਵਿਚ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਮਨ੍ਦਰੇਣ ਚ ਤੇ ਦੇਵਿ ਸ਼ਪੇ ਮੂਲਫਲੇਨ ਚ। ਮਲਯੇਨ ਚ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯੇਨ ਮੇਰੁਣਾ ਦਰ੍ਦੁਰੇਣ ਚ
ਮੰਦਰਾ, ਤੇਰੇ ਮੂਲ-ਫਲ, ਮਲਯ, ਵਿਂਧਿਆ, ਮੇਰੂ ਤੇ ਦਰਦੁਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਸੌਂ, ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਯਥਾ ਸੁਨਯਨਂ ਵਲ੍ਗੁ ਬਿਮ੍ਬੋष੍ਠਂ ਚਾਰੁਕੁਣ੍ਡਲਮ੍। ਮੁਖਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵੋਦਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਰਾਮ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖੇਂਗੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਹੋਠ ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਤੇ ਰਿਸ਼ਕਦੇ ਹਨ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੇ ਕੁੰਡਲ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਨ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਵੈਦੇਹਿ ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੇ ਗਿਰੌ। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮਿਵਾਸੀਨਂ ਨਾਗਪृष੍ਠਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਹੇ ਵਿਦੇਹੀ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੇਖੇਂਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ।
ਨ ਮਾਂਸਂ ਰਾਘਵੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਨ ਚੈਵ ਮਧੁ ਸੇਵਤੇ। ਵਨ੍ਯਂ ਸੁਵਿਹਿਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਪਞ੍ਚਮਮ੍
ਰਾਘਵ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮਦਿਰਾ ਪੀਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਦੀ ਸਾਫ ਸੂਥਰੀ ਖੁਰਾਕ, ਆਪਣਾ ਪੰਜਵਾਂ ਹਿੱਸਾ, ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨੈਵ ਦਂਸ਼ਾਨ੍ ਨ ਮਸ਼ਕਾਨ੍ ਨ ਕੀਟਾਨ੍ ਨ ਸਰੀਸृਪਾਨ੍। ਰਾਘਵੋऽਪਨਯੇਦ੍ ਗਾਤ੍ਰਾਤ੍ ਤ੍ਵਦ੍ਗਤੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਰਾਘਵ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਮੱਖੀਆਂ, ਮੱਛਰ, ਕੀੜੇ ਜਾਂ ਰਿੰਗਣ ਵਾਲੇ ਜੰਤੂ ਨਹੀਂ ਹਟਾਉਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਧ੍ਯਾਨਪਰੋ ਰਾਮੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਃ। ਨਾਨ੍ਯਚ੍ਚਿਨ੍ਤਯਤੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸ ਤੁ ਕਾਮਵਸ਼ਂ ਗਤਃ
ਰਾਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤੇਰੀ ਚਾਹ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਨਿਦ੍ਰਃ ਸਤਤਂ ਰਾਮਃ ਸੁਪ੍ਤੋऽਪਿ ਚ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ। ਸੀਤੇਤਿ ਮਧੁਰਾਂ ਵਾਣੀਂ ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਤੇ
ਰਾਮ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ 'ਸੀਤਾ' ਤੇਰਾ ਮਿੱਠਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਫਲਂ ਵਾ ਪੁष੍ਪਂ ਵਾ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਤ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀਮਨੋਹਰਮ੍। ਬਹੁਸ਼ੋ ਹਾ ਪ੍ਰਿਯੇਤ੍ਯੇਵਂ ਸ਼੍ਵਸਂਸ੍ਤ੍ਵਾਮਭਿਭਾषਤੇ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਕੋਈ ਫਲ ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ 'ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ' ਆਖ ਕੇ, ਲੰਮੀ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਦੇਵਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਿਤਪ੍ਯਮਾਨ- ਸ੍ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਸੀਤੇਤ੍ਯਭਿਭਾषਮਾਣਃ। ਧृਤਵ੍ਰਤੋ ਰਾਜਸੁਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਤਵੈਵ ਲਾਭਾਯ ਕृਤਪ੍ਰਯਤ੍ਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦਾ, 'ਸੀਤਾ' ਆਖਦਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸਾ ਰਾਮਸਂਕੀਰ੍ਤਨਵੀਤਸ਼ੋਕਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ਼ੋਕੇਨ ਸਮਾਨਸ਼ੋਕਾ। ਸ਼ਰਨ੍ਮੁਖੇਨਾਮ੍ਬੁਦਸ਼ੇषਚਨ੍ਦ੍ਰਾ ਨਿਸ਼ੇਵ ਵੈਦੇਹਸੁਤਾ ਬਭੂਵ
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਦਾ ਦੁੱਖ ਹਟ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਭੀ ਭਾਗੀਦਾਰ ਰਹੀ; ਉਹ ਪਤਝੜ ਦੇ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
thumb|ਸਪ੍ਤਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਹੁਣ ਸੱਤੀਹਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸਾ ਸੀਤਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾ। ਹਨੂਮਨ੍ਤਮੁਵਾਚੇਦਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਹਿਤਂ ਵਚਃ
ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਧਰਮ ਤੇ ਭਲੇ ਉਦੇਸ਼ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਅਮृਤਂ ਵਿषਸਮ੍ਪृਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਨਰ ਭਾषਿਤਮ੍। ਯਚ੍ਚ ਨਾਨ੍ਯਮਨਾ ਰਾਮੋ ਯਚ੍ਚ ਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਃ
ਹੇ ਵਾਨਰ, ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ ਦਾ ਮਨ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਤਾਂ ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯੇ ਵਾ ਸੁਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਵ੍ਯਸਨੇ ਵਾ ਸੁਦਾਰੁਣੇ। ਰਜ੍ਜ੍ਵੇਵ ਪੁਰੁषਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕृਤਾਨ੍ਤਃ ਪਰਿਕਰ੍षਤਿ
ਚਾਹੇ ਵੱਡੀ ਰੌਣਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਭਾਰੀ ਮੁਸੀਬਤ, ਮੌਤ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਧਿਰ੍ਨੂਨਮਸਂਹਾਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਪ੍ਲਵਗੋਤ੍ਤਮ। ਸੌਮਿਤ੍ਰਂ ਮਾਂ ਚ ਰਾਮਂ ਚ ਵ੍ਯਸਨੈਃ ਪਸ਼੍ਯ ਮੋਹਿਤਾਨ੍
ਹੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ, ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਦਾ; ਵੇਖ, ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨੇ ਭੁਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸ਼ੋਕਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕਥਂ ਪਾਰਂ ਰਾਘਵੋऽਧਿਗਮਿष੍ਯਤਿ। ਪ੍ਲਵਮਾਨਃ ਪਰਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਹਤਨੌਃ ਸਾਗਰੇ ਯਥਾ
ਰਾਘਵ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਟੁੱਟੀ ਨੌਕ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਕੋਈ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ?
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਵਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੂਦਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਰਾਵਣਮ੍। ਲਙ੍ਕਾਮੁਨ੍ਮਥਿਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਮਾਂ ਪਤਿਃ
ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸੰਘਾਰ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮੈਨੂੰ ਕਦੋਂ ਵੇਖੇਗਾ?
ਸ ਵਾਚ੍ਯਃ ਸਂਤ੍ਵਰਸ੍ਵੇਤਿ ਯਾਵਦੇਵ ਨ ਪੂਰ੍ਯਤੇ। ਅਯਂ ਸਂਵਤ੍ਸਰਃ ਕਾਲਸ੍ਤਾਵਦ੍ਧਿ ਮਮ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਖੋ, 'ਜਲਦੀ ਕਰੋ!' ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਹੀ ਹੈ।
ਵਰ੍ਤਤੇ ਦਸ਼ਮੋ ਮਾਸੋ ਦ੍ਵੌ ਤੁ ਸ਼ੇषੌ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮ। ਰਾਵਣੇਨ ਨृਸ਼ਂਸੇਨ ਸਮਯੋ ਯਃ ਕृਤੋ ਮਮ
ਦਸਵਾਂ ਮਹੀਨਾ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਬਾਕੀ ਹਨ, ਹੇ ਵਾਨਰ, ਇਹ ਸਮਾਂ ਉਹ残ਦਿ ਰਾਵਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਵਿਭੀषਣੇਨ ਚ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਮਮ ਨਿਰ੍ਯਾਤਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਅਨੁਨੀਤਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਨ ਚ ਤਤ੍ ਕੁਰੁਤੇ ਮਤਿਮ੍
ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਬੜੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਸਮਝਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।
ਮਮ ਪ੍ਰਤਿਪ੍ਰਦਾਨਂ ਹਿ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਨ ਰੋਚਤੇ। ਰਾਵਣਂ ਮਾਰ੍ਗਤੇ ਸਂਖ੍ਯੇ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕਾਲਵਸ਼ਂਗਤਮ੍
ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਉਸ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹੈ ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਕਨ੍ਯਾ ਕਲਾ ਨਾਮ ਵਿਭੀषਣਸੁਤਾ ਕਪੇ। ਤਯਾ ਮਮੈਤਦਾਖ੍ਯਾਤਂ ਮਾਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਹਿਤਯਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹੇ ਵਾਨਰ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧੀ ਕਲਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਸੀ, ਆਪ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੀ।
ਅਵਿਨ੍ਧ੍ਯੋ ਨਾਮ ਮੇਧਾਵੀ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਧृਤਿਮਾਞ੍ਛੀਲਵਾਨ੍ ਵृਦ੍ਧੋ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਸੁਸਮ੍ਮਤਃ
ਅਵਿੰਧਿਆ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਖਸ, ਜੋ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਧੀਰਜੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਉ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਰਾਮਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਯਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਚੋਦਯਤ੍। ਨ ਚ ਤਸ੍ਯ ਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਵਚਨਂ ਹਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਰਾਮ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਤਬਾਹੀ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਰਾਵਣ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ।
ਆਸ਼ਂਸੇਯਂ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੇ ਪਤਿਃ। ਅਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਹਿ ਮੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਬਹਵੋ ਗੁਣਾਃ
ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਆਸ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਜਲਦੀ ਮੈਨੂੰ ਲੱਭ ਲਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਗੁਣ ਹਨ।
ਉਤ੍ਸਾਹਃ ਪੌਰੁषਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਮਾਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਂ ਕृਤਜ੍ਞਤਾ। ਵਿਕ੍ਰਮਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਤਿ ਵਾਨਰ ਰਾਘਵੇ
ਉਤਸ਼ਾਹ, ਹਿੰਮਤ, ਤਾਕਤ, ਦਇਆ, ਉਪਕਾਰ ਮੰਨਣ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ, ਬਹਾਦਰੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਗੁਣ ਰਾਘਵ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਹੇ ਵਾਨਰ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਜਘਾਨ ਯਃ। ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਵਿਨਾ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਃ ਕਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨੋਦ੍ਵਿਜੇਤ੍
ਜੋ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਕਿਹੜਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਹੀਂ ਡਰੇਗਾ?