ਵਾਨਰਾਧਿਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਕਚ੍ਚਿਦੇष੍ਯਤਿ। ਮਤ੍ਕृਤੇ ਹਰਿਭਿਰ੍ਵੀਰੈਰ੍ਵृਤੋ ਦਨ੍ਤਨਖਾਯੁਧੈਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਸੁਗਰੀਵ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੰਦ ਤੇ ਨਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵੀਰ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਆਉਣ।
ਕਚ੍ਚਿਚ੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸ਼ੂਰਃ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਵਿਚ੍ਛਰਜਾਲੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਵਿਧਮਿष੍ਯਤਿ
ਸੁਮਿਤਰਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੂਰ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇ।
ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਕਚ੍ਚਿਦਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਰਾਮੇਣ ਨਿਹਤਂ ਰਣੇ। ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਲ੍ਪੇਨ ਕਾਲੇਨ ਰਾਵਣਂ ਸਸੁਹृਜ੍ਜਨਮ੍
ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਰਾਵਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਾਂ।
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਤਦ੍ਧੇਮਸਮਾਨਵਰ੍ਣਂ ਤਸ੍ਯਾਨਨਂ ਪਦ੍ਮਸਮਾਨਗਨ੍ਧਿ। ਮਯਾ ਵਿਨਾ ਸ਼ੁष੍ਯਤਿ ਸ਼ੋਕਦੀਨਂ ਜਲਕ੍ਸ਼ਯੇ ਪਦ੍ਮਮਿਵਾਤਪੇਨ
ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਚਿਹਰਾ, ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸੁੱਕ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਮੁੱਕਣ ਤੇ ਕਮਲ ਧੁੱਪ ਵਿਚ ਮਰਝਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਪਦੇਸ਼ਾਤ੍ ਤ੍ਯਜਤਃ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਂ ਮਾਂ ਚਾਪ੍ਯਰਣ੍ਯਂ ਨਯਤਃ ਪਦਾਤੇਃ। ਨਾਸੀਦ੍ ਯਥਾ ਯਸ੍ਯ ਨ ਭੀਰ੍ਨ ਸ਼ੋਕਃ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਸ ਧੈਰ੍ਯਂ ਹृਦਯੇ ਕਰੋਤਿ
ਧਰਮ ਲਈ ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਪੈਦਲ ਜੰਗਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾ ਡਰ ਸੀ, ਨਾ ਦੁੱਖ; ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਹਿੰਮਤ ਹੋਵੇ।
ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਮਾਤਾ ਨ ਪਿਤਾ ਨ ਚਾਨ੍ਯਃ ਸ੍ਨੇਹਾਦ੍ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੋऽਸ੍ਤਿ ਮਯਾ ਸਮੋ ਵਾ। ਤਾਵਦ੍ਧ੍ਯਹਂ ਦੂਤ ਜਿਜੀਵਿषੇਯਂ ਯਾਵਤ੍ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਂ ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ
ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰਾ ਜਾਂ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਇਤੀਵ ਦੇਵੀ ਵਚਨਂ ਮਹਾਰ੍ਥਂ ਤਂ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਧੁਰਾਰ੍ਥਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ। ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਚੋऽਭਿਰਾਮਂ ਰਾਮਾਰ੍ਥਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿਰਰਾਮ ਰਾਮਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਗੰਭੀਰ ਗੱਲ ਮਿੱਠੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ ਠਹਿਰ ਗਈ।
ਸੀਤਾਯਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਰੁਤਿਰ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਞ੍ਜਲਿਮਾਧਾਯ ਵਾਕ੍ਯਮੁਤ੍ਤਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੀਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਤ੍ਵਾਮਿਹਸ੍ਥਾਂ ਜਾਨੀਤੇ ਰਾਮਃ ਕਮਲਲੋਚਨਃ। ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਨਾਨਯਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ਼ਚੀਮਿਵ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਕਮਲ-ਅੱਖੀ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੋ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣਾ, ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਚ ਵਚੋ ਮਹ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇष੍ਯਤਿ ਰਾਘਵਃ। ਚਮੂਂ ਪ੍ਰਕਰ੍षਨ੍ ਮਹਤੀਂ ਹਰ੍ਯृਕ੍ਸ਼ਗਣਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦੇ ਹੀ, ਰਾਘਵ ਜੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਵਾਨਰ ਤੇ ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ ਆਉਣਗੇ।
ਵਿष੍ਟਮ੍ਭਯਿਤ੍ਵਾ ਬਾਣੌਘੈਰਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਂ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍। ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਅਡੋਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਕਕੁਤਸਥ ਲੰਕਾ ਨਗਰ ਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤਤ੍ਰ ਯਦ੍ਯਨ੍ਤਰਾ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਯਦਿ ਦੇਵਾ ਮਹਾਸੁਰਾਃ। ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਥਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ ਤਾਨਪਿ ਵਧਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਮੌਤ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਆ ਜਾਵਣ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤਵਾਦਰ੍ਸ਼ਨਜੇਨਾਰ੍ਯੇ ਸ਼ੋਕੇਨ ਪਰਿਪੂਰਿਤਃ। ਨ ਸ਼ਰ੍ਮ ਲਭਤੇ ਰਾਮਃ ਸਿਂਹਾਰ੍ਦਿਤ ਇਵ ਦ੍ਵਿਪਃ
ਆਦਰਨੀਯਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਤੰਗੀ ਵਿਚ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਮਨ੍ਦਰੇਣ ਚ ਤੇ ਦੇਵਿ ਸ਼ਪੇ ਮੂਲਫਲੇਨ ਚ। ਮਲਯੇਨ ਚ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯੇਨ ਮੇਰੁਣਾ ਦਰ੍ਦੁਰੇਣ ਚ
ਮੰਦਰਾ, ਤੇਰੇ ਮੂਲ-ਫਲ, ਮਲਯ, ਵਿਂਧਿਆ, ਮੇਰੂ ਤੇ ਦਰਦੁਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਸੌਂ, ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਯਥਾ ਸੁਨਯਨਂ ਵਲ੍ਗੁ ਬਿਮ੍ਬੋष੍ਠਂ ਚਾਰੁਕੁਣ੍ਡਲਮ੍। ਮੁਖਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵੋਦਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਰਾਮ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖੇਂਗੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਹੋਠ ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਤੇ ਰਿਸ਼ਕਦੇ ਹਨ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੇ ਕੁੰਡਲ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਨ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਵੈਦੇਹਿ ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੇ ਗਿਰੌ। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮਿਵਾਸੀਨਂ ਨਾਗਪृष੍ਠਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਹੇ ਵਿਦੇਹੀ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੇਖੇਂਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ।
ਨ ਮਾਂਸਂ ਰਾਘਵੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਨ ਚੈਵ ਮਧੁ ਸੇਵਤੇ। ਵਨ੍ਯਂ ਸੁਵਿਹਿਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਪਞ੍ਚਮਮ੍
ਰਾਘਵ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮਦਿਰਾ ਪੀਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਦੀ ਸਾਫ ਸੂਥਰੀ ਖੁਰਾਕ, ਆਪਣਾ ਪੰਜਵਾਂ ਹਿੱਸਾ, ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨੈਵ ਦਂਸ਼ਾਨ੍ ਨ ਮਸ਼ਕਾਨ੍ ਨ ਕੀਟਾਨ੍ ਨ ਸਰੀਸृਪਾਨ੍। ਰਾਘਵੋऽਪਨਯੇਦ੍ ਗਾਤ੍ਰਾਤ੍ ਤ੍ਵਦ੍ਗਤੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਰਾਘਵ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਮੱਖੀਆਂ, ਮੱਛਰ, ਕੀੜੇ ਜਾਂ ਰਿੰਗਣ ਵਾਲੇ ਜੰਤੂ ਨਹੀਂ ਹਟਾਉਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਧ੍ਯਾਨਪਰੋ ਰਾਮੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਃ। ਨਾਨ੍ਯਚ੍ਚਿਨ੍ਤਯਤੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸ ਤੁ ਕਾਮਵਸ਼ਂ ਗਤਃ
ਰਾਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤੇਰੀ ਚਾਹ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਨਿਦ੍ਰਃ ਸਤਤਂ ਰਾਮਃ ਸੁਪ੍ਤੋऽਪਿ ਚ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ। ਸੀਤੇਤਿ ਮਧੁਰਾਂ ਵਾਣੀਂ ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਤੇ
ਰਾਮ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ 'ਸੀਤਾ' ਤੇਰਾ ਮਿੱਠਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਫਲਂ ਵਾ ਪੁष੍ਪਂ ਵਾ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਤ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀਮਨੋਹਰਮ੍। ਬਹੁਸ਼ੋ ਹਾ ਪ੍ਰਿਯੇਤ੍ਯੇਵਂ ਸ਼੍ਵਸਂਸ੍ਤ੍ਵਾਮਭਿਭਾषਤੇ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਕੋਈ ਫਲ ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ 'ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ' ਆਖ ਕੇ, ਲੰਮੀ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਦੇਵਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਰਿਤਪ੍ਯਮਾਨ- ਸ੍ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਸੀਤੇਤ੍ਯਭਿਭਾषਮਾਣਃ। ਧृਤਵ੍ਰਤੋ ਰਾਜਸੁਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਤਵੈਵ ਲਾਭਾਯ ਕृਤਪ੍ਰਯਤ੍ਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦਾ, 'ਸੀਤਾ' ਆਖਦਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸਾ ਰਾਮਸਂਕੀਰ੍ਤਨਵੀਤਸ਼ੋਕਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ਼ੋਕੇਨ ਸਮਾਨਸ਼ੋਕਾ। ਸ਼ਰਨ੍ਮੁਖੇਨਾਮ੍ਬੁਦਸ਼ੇषਚਨ੍ਦ੍ਰਾ ਨਿਸ਼ੇਵ ਵੈਦੇਹਸੁਤਾ ਬਭੂਵ
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਦਾ ਦੁੱਖ ਹਟ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਭੀ ਭਾਗੀਦਾਰ ਰਹੀ; ਉਹ ਪਤਝੜ ਦੇ ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
thumb|ਸਪ੍ਤਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਹੁਣ ਸੱਤੀਹਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸਾ ਸੀਤਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾ। ਹਨੂਮਨ੍ਤਮੁਵਾਚੇਦਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਹਿਤਂ ਵਚਃ
ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਧਰਮ ਤੇ ਭਲੇ ਉਦੇਸ਼ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਅਮृਤਂ ਵਿषਸਮ੍ਪृਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਨਰ ਭਾषਿਤਮ੍। ਯਚ੍ਚ ਨਾਨ੍ਯਮਨਾ ਰਾਮੋ ਯਚ੍ਚ ਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਃ
ਹੇ ਵਾਨਰ, ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਮ ਦਾ ਮਨ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਤਾਂ ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯੇ ਵਾ ਸੁਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਵ੍ਯਸਨੇ ਵਾ ਸੁਦਾਰੁਣੇ। ਰਜ੍ਜ੍ਵੇਵ ਪੁਰੁषਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਕृਤਾਨ੍ਤਃ ਪਰਿਕਰ੍षਤਿ
ਚਾਹੇ ਵੱਡੀ ਰੌਣਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਭਾਰੀ ਮੁਸੀਬਤ, ਮੌਤ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਧਿਰ੍ਨੂਨਮਸਂਹਾਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਪ੍ਲਵਗੋਤ੍ਤਮ। ਸੌਮਿਤ੍ਰਂ ਮਾਂ ਚ ਰਾਮਂ ਚ ਵ੍ਯਸਨੈਃ ਪਸ਼੍ਯ ਮੋਹਿਤਾਨ੍
ਹੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ, ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਦਾ; ਵੇਖ, ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨੇ ਭੁਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸ਼ੋਕਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕਥਂ ਪਾਰਂ ਰਾਘਵੋऽਧਿਗਮਿष੍ਯਤਿ। ਪ੍ਲਵਮਾਨਃ ਪਰਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਹਤਨੌਃ ਸਾਗਰੇ ਯਥਾ
ਰਾਘਵ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਟੁੱਟੀ ਨੌਕ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਕੋਈ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ?
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਵਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੂਦਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਰਾਵਣਮ੍। ਲਙ੍ਕਾਮੁਨ੍ਮਥਿਤਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਮਾਂ ਪਤਿਃ
ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸੰਘਾਰ ਕੇ, ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮੈਨੂੰ ਕਦੋਂ ਵੇਖੇਗਾ?