ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਵ੍ਯਥਤੇ ਰਾਮਃ ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਪਰਿਤਪ੍ਯਤੇ। ਉਤ੍ਤਰਾਣਿ ਚ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕੁਰੁਤੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਮੀਦ ਹੈ ਰਾਮ ਜੀ ਨਾਂ ਤਾਂ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਨਾਂ ਹੀ ਦੁਖੀ। ਉਹ ਸਭ ਜਰੂਰੀ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਦੀਨਃ ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਚ ਨ ਮੁਹ੍ਯਤਿ। ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਪੁਰੁषਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕੁਰੁਤੇ ਨृਪਤੇਃ ਸੁਤਃ
ਉਮੀਦ ਹੈ ਉਹ ਨਾਂ ਤਾਂ ਹਤਾਸ ਹੋਏ ਹਨ, ਨਾਂ ਹੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਉਮੀਦ ਹੈ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਵਿਧਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧੋਪਾਯਮੁਪਾਯਮਪਿ ਸੇਵਤੇ। ਵਿਜਿਗੀषੁਃ ਸੁਹृਤ੍ ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਮਿਤ੍ਰੇषੁ ਚ ਪਰਂਤਪਃ
ਉਮੀਦ ਹੈ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗਾ, ਦੋਵੇਂ ਤਰੀਕੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਵਰਤਦਾ ਹੈ।
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਲਭਤੇऽਮਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਭਿਗਮ੍ਯਤੇ। ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਕਲ੍ਯਾਣਮਿਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ
ਉਮੀਦ ਹੈ ਉਹ ਮਿੱਤਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੈਰੀ ਵੀ ਉਸ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਮੀਦ ਹੈ ਉਹ ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੇ ਚੰਗੇ ਸਾਥੀ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਚ੍ਚਿਦਾਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਤ੍ਮਜਃ। ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਪੁਰੁषਕਾਰਂ ਚ ਦੈਵਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਉਮੀਦ ਹੈ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਤੇ ਭਾਗ ਦੋਵੇਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਵਿਗਤਸ੍ਨੇਹੋ ਵਿਵਾਸਾਨ੍ਮਯਿ ਰਾਘਵਃ। ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਮਾਂ ਵ੍ਯਸਨਾਦਸ੍ਮਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ ਰਾਘਵਃ
ਉਮੀਦ ਹੈ ਰਾਘਵ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਾਸ ਕਾਰਨ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਖੋਇਆ। ਉਮੀਦ ਹੈ ਰਾਘਵ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਏਗਾ।
ਸੁਖਾਨਾਮੁਚਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਮਸੁਖਾਨਾਮਨੂਚਿਤਃ। ਦੁਃਖਮੁਤ੍ਤਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ ਰਾਮੋ ਨ ਸੀਦਤਿ
ਰਾਮ ਜੀ ਜੋ ਸਦਾ ਸੁਖ ਵਿਚ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਕਦੇ ਕਠਿਨਾਈ ਆਉਣ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਹਾਰ ਜਾਣ।
ਕੌਸਲ੍ਯਾਯਾਸ੍ਤਥਾ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਯਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਅਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਕੁਸ਼ਲਂ ਭਰਤਸ੍ਯ ਚ
ਕੌਸਲਿਆ ਅਤੇ ਸੁਮਿਤਰਾ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ, ਭਰਤ ਦੀ ਭਲਾਈ, ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਅਕਸਰ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੋਵੇ।
ਮਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤੇਨ ਮਾਨਾਰ੍ਹਃ ਕਚ੍ਚਿਚ੍ਛੋਕੇਨ ਰਾਘਵਃ। ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨਾਨ੍ਯਮਨਾ ਰਾਮਃ ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਮਾਂ ਤਾਰਯਿष੍ਯਤਿ
ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਆਦਰਯੋਗ ਰਾਘਵ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਮਨੋਂ ਨਾ ਭਟਕ ਜਾਵੇ; ਰਾਮ ਜੀ ਦਾ ਮਨ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਜਰੂਰ ਬਚਾ ਲੈਣ।
ਕਚ੍ਚਿਦਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਂ ਭੀਮਾਂ ਭਰਤੋ ਭ੍ਰਾਤृਵਤ੍ਸਲਃ। ਧ੍ਵਜਿਨੀਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਗੁਪ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰੇषਯਿष੍ਯਤਿ ਮਤ੍ਕृਤੇ
ਭਰਤ, ਜੋ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਭੇਜੇ।
ਵਾਨਰਾਧਿਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਕਚ੍ਚਿਦੇष੍ਯਤਿ। ਮਤ੍ਕृਤੇ ਹਰਿਭਿਰ੍ਵੀਰੈਰ੍ਵृਤੋ ਦਨ੍ਤਨਖਾਯੁਧੈਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਸੁਗਰੀਵ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੰਦ ਤੇ ਨਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵੀਰ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਆਉਣ।
ਕਚ੍ਚਿਚ੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸ਼ੂਰਃ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਵਿਚ੍ਛਰਜਾਲੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਵਿਧਮਿष੍ਯਤਿ
ਸੁਮਿਤਰਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੂਰ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇ।
ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਕਚ੍ਚਿਦਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਰਾਮੇਣ ਨਿਹਤਂ ਰਣੇ। ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਲ੍ਪੇਨ ਕਾਲੇਨ ਰਾਵਣਂ ਸਸੁਹृਜ੍ਜਨਮ੍
ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਰਾਵਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਾਂ।
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਤਦ੍ਧੇਮਸਮਾਨਵਰ੍ਣਂ ਤਸ੍ਯਾਨਨਂ ਪਦ੍ਮਸਮਾਨਗਨ੍ਧਿ। ਮਯਾ ਵਿਨਾ ਸ਼ੁष੍ਯਤਿ ਸ਼ੋਕਦੀਨਂ ਜਲਕ੍ਸ਼ਯੇ ਪਦ੍ਮਮਿਵਾਤਪੇਨ
ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਚਿਹਰਾ, ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸੁੱਕ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਮੁੱਕਣ ਤੇ ਕਮਲ ਧੁੱਪ ਵਿਚ ਮਰਝਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਪਦੇਸ਼ਾਤ੍ ਤ੍ਯਜਤਃ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਂ ਮਾਂ ਚਾਪ੍ਯਰਣ੍ਯਂ ਨਯਤਃ ਪਦਾਤੇਃ। ਨਾਸੀਦ੍ ਯਥਾ ਯਸ੍ਯ ਨ ਭੀਰ੍ਨ ਸ਼ੋਕਃ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਸ ਧੈਰ੍ਯਂ ਹृਦਯੇ ਕਰੋਤਿ
ਧਰਮ ਲਈ ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਪੈਦਲ ਜੰਗਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾ ਡਰ ਸੀ, ਨਾ ਦੁੱਖ; ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਹਿੰਮਤ ਹੋਵੇ।
ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਮਾਤਾ ਨ ਪਿਤਾ ਨ ਚਾਨ੍ਯਃ ਸ੍ਨੇਹਾਦ੍ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੋऽਸ੍ਤਿ ਮਯਾ ਸਮੋ ਵਾ। ਤਾਵਦ੍ਧ੍ਯਹਂ ਦੂਤ ਜਿਜੀਵਿषੇਯਂ ਯਾਵਤ੍ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਂ ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ
ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰਾ ਜਾਂ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਇਤੀਵ ਦੇਵੀ ਵਚਨਂ ਮਹਾਰ੍ਥਂ ਤਂ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਧੁਰਾਰ੍ਥਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ। ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਚੋऽਭਿਰਾਮਂ ਰਾਮਾਰ੍ਥਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿਰਰਾਮ ਰਾਮਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਗੰਭੀਰ ਗੱਲ ਮਿੱਠੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ ਠਹਿਰ ਗਈ।
ਸੀਤਾਯਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਰੁਤਿਰ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਞ੍ਜਲਿਮਾਧਾਯ ਵਾਕ੍ਯਮੁਤ੍ਤਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੀਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਤ੍ਵਾਮਿਹਸ੍ਥਾਂ ਜਾਨੀਤੇ ਰਾਮਃ ਕਮਲਲੋਚਨਃ। ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਨਾਨਯਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ਼ਚੀਮਿਵ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਕਮਲ-ਅੱਖੀ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੋ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣਾ, ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਚ ਵਚੋ ਮਹ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇष੍ਯਤਿ ਰਾਘਵਃ। ਚਮੂਂ ਪ੍ਰਕਰ੍षਨ੍ ਮਹਤੀਂ ਹਰ੍ਯृਕ੍ਸ਼ਗਣਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦੇ ਹੀ, ਰਾਘਵ ਜੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਵਾਨਰ ਤੇ ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ ਆਉਣਗੇ।
ਵਿष੍ਟਮ੍ਭਯਿਤ੍ਵਾ ਬਾਣੌਘੈਰਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਂ ਵਰੁਣਾਲਯਮ੍। ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਅਡੋਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਕਕੁਤਸਥ ਲੰਕਾ ਨਗਰ ਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤਤ੍ਰ ਯਦ੍ਯਨ੍ਤਰਾ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਯਦਿ ਦੇਵਾ ਮਹਾਸੁਰਾਃ। ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਥਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ ਤਾਨਪਿ ਵਧਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਮੌਤ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਆ ਜਾਵਣ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤਵਾਦਰ੍ਸ਼ਨਜੇਨਾਰ੍ਯੇ ਸ਼ੋਕੇਨ ਪਰਿਪੂਰਿਤਃ। ਨ ਸ਼ਰ੍ਮ ਲਭਤੇ ਰਾਮਃ ਸਿਂਹਾਰ੍ਦਿਤ ਇਵ ਦ੍ਵਿਪਃ
ਆਦਰਨੀਯਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਤੰਗੀ ਵਿਚ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਮਨ੍ਦਰੇਣ ਚ ਤੇ ਦੇਵਿ ਸ਼ਪੇ ਮੂਲਫਲੇਨ ਚ। ਮਲਯੇਨ ਚ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯੇਨ ਮੇਰੁਣਾ ਦਰ੍ਦੁਰੇਣ ਚ
ਮੰਦਰਾ, ਤੇਰੇ ਮੂਲ-ਫਲ, ਮਲਯ, ਵਿਂਧਿਆ, ਮੇਰੂ ਤੇ ਦਰਦੁਰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਸੌਂ, ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਯਥਾ ਸੁਨਯਨਂ ਵਲ੍ਗੁ ਬਿਮ੍ਬੋष੍ਠਂ ਚਾਰੁਕੁਣ੍ਡਲਮ੍। ਮੁਖਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵੋਦਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਰਾਮ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖੇਂਗੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਹੋਠ ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਤੇ ਰਿਸ਼ਕਦੇ ਹਨ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੇ ਕੁੰਡਲ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਨ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਵੈਦੇਹਿ ਰਾਮਂ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੇ ਗਿਰੌ। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮਿਵਾਸੀਨਂ ਨਾਗਪृष੍ਠਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਹੇ ਵਿਦੇਹੀ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੇਖੇਂਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ।
ਨ ਮਾਂਸਂ ਰਾਘਵੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਨ ਚੈਵ ਮਧੁ ਸੇਵਤੇ। ਵਨ੍ਯਂ ਸੁਵਿਹਿਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਪਞ੍ਚਮਮ੍
ਰਾਘਵ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮਦਿਰਾ ਪੀਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਦੀ ਸਾਫ ਸੂਥਰੀ ਖੁਰਾਕ, ਆਪਣਾ ਪੰਜਵਾਂ ਹਿੱਸਾ, ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨੈਵ ਦਂਸ਼ਾਨ੍ ਨ ਮਸ਼ਕਾਨ੍ ਨ ਕੀਟਾਨ੍ ਨ ਸਰੀਸृਪਾਨ੍। ਰਾਘਵੋऽਪਨਯੇਦ੍ ਗਾਤ੍ਰਾਤ੍ ਤ੍ਵਦ੍ਗਤੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਰਾਘਵ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਮੱਖੀਆਂ, ਮੱਛਰ, ਕੀੜੇ ਜਾਂ ਰਿੰਗਣ ਵਾਲੇ ਜੰਤੂ ਨਹੀਂ ਹਟਾਉਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਧ੍ਯਾਨਪਰੋ ਰਾਮੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਃ। ਨਾਨ੍ਯਚ੍ਚਿਨ੍ਤਯਤੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸ ਤੁ ਕਾਮਵਸ਼ਂ ਗਤਃ
ਰਾਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤੇਰੀ ਚਾਹ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਨਿਦ੍ਰਃ ਸਤਤਂ ਰਾਮਃ ਸੁਪ੍ਤੋऽਪਿ ਚ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ। ਸੀਤੇਤਿ ਮਧੁਰਾਂ ਵਾਣੀਂ ਵ੍ਯਾਹਰਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਤੇ
ਰਾਮ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ 'ਸੀਤਾ' ਤੇਰਾ ਮਿੱਠਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।