ਚਾਰੁ ਤਦ੍ ਵਦਨਂ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਾਮ੍ਰਸ਼ੁਕ੍ਲਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਬਭੂਵ ਹਰ੍षੋਦਗ੍ਰਂ ਚ ਰਾਹੁਮੁਕ੍ਤ ਇਵੋਡੁਰਾਟ੍
ਉਸ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ, ਲਾਲ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵੱਡੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਤੋਂ ਛੁਟਿਆ ਚੰਦ।
ਤਤਃ ਸਾ ਹ੍ਰੀਮਤੀ ਬਾਲਾ ਭਰ੍ਤੁਃ ਸਂਦੇਸ਼ਹਰ੍षਿਤਾ। ਪਰਿਤੁष੍ਟਾ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸ ਮਹਾਕਪਿਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਲਜਜਤ ਭਰੀ ਨੌਜਵਾਨ, ਪਤੀ ਦੇ ਸੁਨੇਹੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਈ ਤੇ ਮਹਾਂਕਪੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮ। ਯੇਨੇਦਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪਦਂ ਤ੍ਵਯੈਕੇਨ ਪ੍ਰਧਰ੍षਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਬਹਾਦਰ, ਸਮਰਥ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਤੂੰ ਇੱਕਲਾ ਹੀ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਃ ਸਾਗਰੋ ਮਕਰਾਲਯਃ। ਵਿਕ੍ਰਮਸ਼੍ਲਾਘਨੀਯੇਨ ਕ੍ਰਮਤਾ ਗੋष੍ਪਦੀਕृਤਃ
ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਮਗਰਮੱਛਾਂ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਡਿਆ ਕੰਮ ਨਾਲ ਗਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਹਿ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਵਾਨਰਂ ਵਾਨਰਰ੍षਭ। ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਂਤ੍ਰਾਸੋ ਰਾਵਣਾਦਪਿ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਮ ਵਾਨਰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ। ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਰਾਵਣ ਤੋਂ ਵੀ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਅਰ੍ਹਸੇ ਚ ਕਪਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਯਾ ਸਮਭਿਭਾषਿਤੁਮ੍। ਯਦ੍ਯਸਿ ਪ੍ਰੇषਿਤਸ੍ਤੇਨ ਰਾਮੇਣ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਮ ਜੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸਚਾਈ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਕੀ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰੇषਯਿष੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਰਾਮੋ ਨਹ੍ਯਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਪਰਾਕ੍ਰਮਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਮਤ੍ਸਕਾਸ਼ਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਅਜੈ ਰਾਮ ਜੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਚ ਕੁਸ਼ਲੀ ਰਾਮੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਤ੍ਯਸਂਗਰਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨਃ
ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਜੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੱਚ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹਨ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਸੁਮੀਤਰਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਂਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵੀ ਠੀਕ ਹੈ।
ਕੁਸ਼ਲੀ ਯਦਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਕਿਂ ਨ ਸਾਗਰਮੇਖਲਾਮ੍। ਮਹੀਂ ਦਹਤਿ ਕੋਪੇਨ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਰਿਵੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਜੇ ਕਕੁਤਸਥ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ?
ਅਥਵਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਨ੍ਤੌ ਤੌ ਸੁਰਾਣਾਮਪਿ ਨਿਗ੍ਰਹੇ। ਮਮੈਵ ਤੁ ਨ ਦੁਃਖਾਨਾਮਸ੍ਤਿ ਮਨ੍ਯੇ ਵਿਪਰ੍ਯਯਃ
ਜਾਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਸ਼ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਉਲਟਾ ਹਾਲ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਵ੍ਯਥਤੇ ਰਾਮਃ ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਪਰਿਤਪ੍ਯਤੇ। ਉਤ੍ਤਰਾਣਿ ਚ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕੁਰੁਤੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਮੀਦ ਹੈ ਰਾਮ ਜੀ ਨਾਂ ਤਾਂ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਨਾਂ ਹੀ ਦੁਖੀ। ਉਹ ਸਭ ਜਰੂਰੀ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਦੀਨਃ ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਚ ਨ ਮੁਹ੍ਯਤਿ। ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਪੁਰੁषਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕੁਰੁਤੇ ਨृਪਤੇਃ ਸੁਤਃ
ਉਮੀਦ ਹੈ ਉਹ ਨਾਂ ਤਾਂ ਹਤਾਸ ਹੋਏ ਹਨ, ਨਾਂ ਹੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਹਨ। ਉਮੀਦ ਹੈ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਵਿਧਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧੋਪਾਯਮੁਪਾਯਮਪਿ ਸੇਵਤੇ। ਵਿਜਿਗੀषੁਃ ਸੁਹृਤ੍ ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਮਿਤ੍ਰੇषੁ ਚ ਪਰਂਤਪਃ
ਉਮੀਦ ਹੈ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗਾ, ਦੋਵੇਂ ਤਰੀਕੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਵਰਤਦਾ ਹੈ।
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਲਭਤੇऽਮਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਭਿਗਮ੍ਯਤੇ। ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਕਲ੍ਯਾਣਮਿਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ
ਉਮੀਦ ਹੈ ਉਹ ਮਿੱਤਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੈਰੀ ਵੀ ਉਸ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਮੀਦ ਹੈ ਉਹ ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੇ ਚੰਗੇ ਸਾਥੀ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਚ੍ਚਿਦਾਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਤ੍ਮਜਃ। ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਪੁਰੁषਕਾਰਂ ਚ ਦੈਵਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਉਮੀਦ ਹੈ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਤੇ ਭਾਗ ਦੋਵੇਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਵਿਗਤਸ੍ਨੇਹੋ ਵਿਵਾਸਾਨ੍ਮਯਿ ਰਾਘਵਃ। ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਮਾਂ ਵ੍ਯਸਨਾਦਸ੍ਮਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ ਰਾਘਵਃ
ਉਮੀਦ ਹੈ ਰਾਘਵ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਾਸ ਕਾਰਨ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਖੋਇਆ। ਉਮੀਦ ਹੈ ਰਾਘਵ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਏਗਾ।
ਸੁਖਾਨਾਮੁਚਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਮਸੁਖਾਨਾਮਨੂਚਿਤਃ। ਦੁਃਖਮੁਤ੍ਤਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ ਰਾਮੋ ਨ ਸੀਦਤਿ
ਰਾਮ ਜੀ ਜੋ ਸਦਾ ਸੁਖ ਵਿਚ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਕਦੇ ਕਠਿਨਾਈ ਆਉਣ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਹਾਰ ਜਾਣ।
ਕੌਸਲ੍ਯਾਯਾਸ੍ਤਥਾ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਯਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਅਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਕੁਸ਼ਲਂ ਭਰਤਸ੍ਯ ਚ
ਕੌਸਲਿਆ ਅਤੇ ਸੁਮਿਤਰਾ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ, ਭਰਤ ਦੀ ਭਲਾਈ, ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਅਕਸਰ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੋਵੇ।
ਮਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤੇਨ ਮਾਨਾਰ੍ਹਃ ਕਚ੍ਚਿਚ੍ਛੋਕੇਨ ਰਾਘਵਃ। ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨਾਨ੍ਯਮਨਾ ਰਾਮਃ ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਮਾਂ ਤਾਰਯਿष੍ਯਤਿ
ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਆਦਰਯੋਗ ਰਾਘਵ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਮਨੋਂ ਨਾ ਭਟਕ ਜਾਵੇ; ਰਾਮ ਜੀ ਦਾ ਮਨ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਜਰੂਰ ਬਚਾ ਲੈਣ।
ਕਚ੍ਚਿਦਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਂ ਭੀਮਾਂ ਭਰਤੋ ਭ੍ਰਾਤृਵਤ੍ਸਲਃ। ਧ੍ਵਜਿਨੀਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਗੁਪ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰੇषਯਿष੍ਯਤਿ ਮਤ੍ਕृਤੇ
ਭਰਤ, ਜੋ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਭੇਜੇ।
ਵਾਨਰਾਧਿਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਕਚ੍ਚਿਦੇष੍ਯਤਿ। ਮਤ੍ਕृਤੇ ਹਰਿਭਿਰ੍ਵੀਰੈਰ੍ਵृਤੋ ਦਨ੍ਤਨਖਾਯੁਧੈਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਸੁਗਰੀਵ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੰਦ ਤੇ ਨਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵੀਰ ਵਾਨਰਾਂ ਨਾਲ ਆਉਣ।
ਕਚ੍ਚਿਚ੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸ਼ੂਰਃ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਵਿਚ੍ਛਰਜਾਲੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਵਿਧਮਿष੍ਯਤਿ
ਸੁਮਿਤਰਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ੂਰ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇ।
ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਕਚ੍ਚਿਦਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਰਾਮੇਣ ਨਿਹਤਂ ਰਣੇ। ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਲ੍ਪੇਨ ਕਾਲੇਨ ਰਾਵਣਂ ਸਸੁਹृਜ੍ਜਨਮ੍
ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਰਾਵਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਾਂ।
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਤਦ੍ਧੇਮਸਮਾਨਵਰ੍ਣਂ ਤਸ੍ਯਾਨਨਂ ਪਦ੍ਮਸਮਾਨਗਨ੍ਧਿ। ਮਯਾ ਵਿਨਾ ਸ਼ੁष੍ਯਤਿ ਸ਼ੋਕਦੀਨਂ ਜਲਕ੍ਸ਼ਯੇ ਪਦ੍ਮਮਿਵਾਤਪੇਨ
ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਚਿਹਰਾ, ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸੁੱਕ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਮੁੱਕਣ ਤੇ ਕਮਲ ਧੁੱਪ ਵਿਚ ਮਰਝਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਪਦੇਸ਼ਾਤ੍ ਤ੍ਯਜਤਃ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਂ ਮਾਂ ਚਾਪ੍ਯਰਣ੍ਯਂ ਨਯਤਃ ਪਦਾਤੇਃ। ਨਾਸੀਦ੍ ਯਥਾ ਯਸ੍ਯ ਨ ਭੀਰ੍ਨ ਸ਼ੋਕਃ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਸ ਧੈਰ੍ਯਂ ਹृਦਯੇ ਕਰੋਤਿ
ਧਰਮ ਲਈ ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਪੈਦਲ ਜੰਗਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾ ਡਰ ਸੀ, ਨਾ ਦੁੱਖ; ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਹਿੰਮਤ ਹੋਵੇ।
ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਮਾਤਾ ਨ ਪਿਤਾ ਨ ਚਾਨ੍ਯਃ ਸ੍ਨੇਹਾਦ੍ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੋऽਸ੍ਤਿ ਮਯਾ ਸਮੋ ਵਾ। ਤਾਵਦ੍ਧ੍ਯਹਂ ਦੂਤ ਜਿਜੀਵਿषੇਯਂ ਯਾਵਤ੍ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਂ ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ
ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰਾ ਜਾਂ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਇਤੀਵ ਦੇਵੀ ਵਚਨਂ ਮਹਾਰ੍ਥਂ ਤਂ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਧੁਰਾਰ੍ਥਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ। ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਚੋऽਭਿਰਾਮਂ ਰਾਮਾਰ੍ਥਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿਰਰਾਮ ਰਾਮਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਗੰਭੀਰ ਗੱਲ ਮਿੱਠੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ ਠਹਿਰ ਗਈ।
ਸੀਤਾਯਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਾਰੁਤਿਰ੍ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਞ੍ਜਲਿਮਾਧਾਯ ਵਾਕ੍ਯਮੁਤ੍ਤਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੀਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਤ੍ਵਾਮਿਹਸ੍ਥਾਂ ਜਾਨੀਤੇ ਰਾਮਃ ਕਮਲਲੋਚਨਃ। ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਨਾਨਯਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ਼ਚੀਮਿਵ ਪੁਰਂਦਰਃ
ਕਮਲ-ਅੱਖੀ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੋ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸ਼ਚੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣਾ, ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਚ ਵਚੋ ਮਹ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇष੍ਯਤਿ ਰਾਘਵਃ। ਚਮੂਂ ਪ੍ਰਕਰ੍षਨ੍ ਮਹਤੀਂ ਹਰ੍ਯृਕ੍ਸ਼ਗਣਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦੇ ਹੀ, ਰਾਘਵ ਜੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਵਾਨਰ ਤੇ ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਜਲਦੀ ਆਉਣਗੇ।