ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤृਵਧਂ ਕੋਪਾਦਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯਵੀਯਾਨ੍ ਕੇਨ ਮੇ ਭ੍ਰਾਤਾ ਹਤਃ ਕ੍ਵ ਚ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਕਿਸ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਡਿੱਗਿਆ?'
ਏਤਦਾਖ੍ਯਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਅਙ੍ਗਦੋऽਕਥਯਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਮਹਦ੍ਵਧਮ੍
'ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮੋ,' ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ; ਫਿਰ ਅੰਗਦ ਨੇ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿਚ ਹੋਈ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੀਮਰੂਪੇਣ ਤ੍ਵਾਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਯਥਾਰ੍ਥਤਃ। ਜਟਾਯੋਸ੍ਤੁ ਵਧਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖਿਤਃ ਸੋऽਰੁਣਾਤ੍ਮਜਃ
ਜਦ ਜਟਾਯੂ ਦੀ ਮੌਤ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਕ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੰਪਾਤੀ ਨੇ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵਾਮਾਹ ਸ ਵਰਾਰੋਹੇ ਵਸਨ੍ਤੀਂ ਰਾਵਣਾਲਯੇ। ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਪਾਤੇਃ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ, ਸੋਹਣੀ ਅਕਾਰ ਵਾਲੀ ਰਾਣੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੈਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸੰਪਾਤੀ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਅਙ੍ਗਦਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਵਯਮ੍। ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਾਦੁਤ੍ਥਾਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸਾਗਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਅੰਗਦ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਚਲ ਪਏ; ਅਸੀਂ ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਚਲ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਧੀਆ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਕृਤੋਤ੍ਸਾਹਾ ਹृष੍ਟਾਃ ਪੁष੍ਟਾਃ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਾਃ। ਅਙ੍ਗਦਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੇਲੋਪਾਨ੍ਤਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਆਸ ਵਿਚ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਅੰਗਦ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪੁਨਰ੍ਭੀਮਾਂ ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਸਮੁਤ੍ਸੁਕਾਃ। ਅਥਾਹਂ ਹਰਿਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਾਗਰਂ ਦृਸ਼੍ਯ ਸੀਦਤਃ
ਪਰ, ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿਚ, ਉਹ ਫੇਰ ਭਾਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ; ਫਿਰ ਮੈਂ, ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬੈਠਿਆ ਦੇਖਿਆ।
ਵ੍ਯਵਧੂਯ ਭਯਂ ਤੀਵ੍ਰਂ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਪ੍ਲੁਤਃ। ਲਙ੍ਕਾ ਚਾਪਿ ਮਯਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਕੁਲਾ
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਡਰ ਪਰੇ ਕਰ ਕੇ, ਸੋ ਯੋਜਨ ਦੌੜ ਲੰਘ ਗਿਆ; ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਲੰਕਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਵਣਸ਼੍ਚ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ੋਕਨਿਪੀਡਿਤਾ। ਏਤਤ੍ ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸੀ; ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਣੀ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਠੀਕ-ਠੀਕ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਅਭਿਭਾषਸ੍ਵ ਮਾਂ ਦੇਵਿ ਦੂਤੋ ਦਾਸ਼ਰਥੇਰਹਮ੍। ਤਨ੍ਮਾਂ ਰਾਮਕृਤੋਦ੍ਯੋਗਂ ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਿਹਾਗਤਮ੍
ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ, ਹੇ ਰਾਣੀ, ਮੈਂ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਦੂਤ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਉੱਦਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਸਚਿਵਂ ਦੇਵਿ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਵ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਕੁਸ਼ਲੀ ਤਵ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਜਾਣੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ।
ਗੁਰੋਰਾਰਾਧਨੇ ਯੁਕ੍ਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਤਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਤੋ ਦੇਵਿ ਭਰ੍ਤੁਸ੍ਤਵ ਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਚੰਗੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਬਹਾਦਰ ਪਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਹਮੇਕਸ੍ਤੁ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਵਚਨਾਦਿਹ। ਮਯੇਯਮਸਹਾਯੇਨ ਚਰਤਾ ਕਾਮਰੂਪਿਣਾ
ਪਰ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮਦਦ ਦੇ, ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਦਿਗਨੁਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਤ੍ਵਨ੍ਮਾਰ੍ਗਵਿਚਯੈषਿਣਾ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਹਂ ਹਰਿਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਸ਼ਮਨੁਸ਼ੋਚਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਤੇਰਾ ਪਤਾ ਲੱਭਣ ਲਈ ਘੁੰਮਿਆ। ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਮਿਲੀ ਜੋ ਤੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖੀ ਸੀ।
ਅਪਨੇष੍ਯਾਮਿ ਸਂਤਾਪਂ ਤਵਾਧਿਗਮਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਹਿ ਨ ਮਮ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਾਗਰਸ੍ਯੇਹ ਲਙ੍ਘਨਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਮਿਲਿਆ ਸੀ। ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਮਿਦਂ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਕृਤਂ ਯਸ਼ਃ। ਰਾਘਵਸ਼੍ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤ੍ਵਾਮਭਿਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਮਾਣ ਮਿਲੇਗਾ। ਤੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਘਵ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ।
ਸਪੁਤ੍ਰਬਾਨ੍ਧਵਂ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਮ੍। ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ੍ ਨਾਮ ਵੈਦੇਹਿ ਗਿਰੀਣਾਮੁਤ੍ਤਮੋ ਗਿਰਿਃ
ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਕੇ—ਹੇ ਵੈਦੇਹੀ, ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛਤਿ ਗੋਕਰ੍ਣਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਕੇਸਰੀ ਹਰਿਃ। ਸ ਚ ਦੇਵਰ੍षਿਭਿਰ੍ਦਿष੍ਟਃ ਪਿਤਾ ਮਮ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਦੀਪਤੇਃ ਪੁਣ੍ਯੇ ਸ਼ਮ੍ਬਸਾਦਨਮੁਦ੍ਧਰਨ੍
ਉਥੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਕੇਸਰੀ ਵਾਨਰ, ਦੇਵਤਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਗੋਕਰਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਏ। ਉਥੇ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟ 'ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਵਸਾਇਆ।
ਯਸ੍ਯਾਹਂ ਹਰਿਣਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਜਾਤੋ ਵਾਤੇਨ ਮੈਥਿਲਿ। ਹਨੂਮਾਨਿਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਲੋਕੇ ਸ੍ਵੇਨੈਵ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਹੇ ਮੈਥਿਲੀ, ਉਸ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਪਵਨ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਜਨਮਿਆ। ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਵੈਦੇਹਿ ਭਰ੍ਤੁਰੁਕ੍ਤਾ ਮਯਾ ਗੁਣਾਃ। ਅਚਿਰਾਤ੍ ਤ੍ਵਾਮਿਤੋ ਦੇਵਿ ਰਾਘਵੋ ਨਯਿਤਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਹੇ ਵੈਦੇਹੀ, ਤੇਰੇ ਭਰੋਸੇ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਦੇ ਗੁਣ ਦੱਸੇ ਹਨ। ਜਲਦੀ ਹੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਰਾਘਵ ਤੈਨੂੰ ਇਥੋਂ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾ ਸੀਤਾ ਹੇਤੁਭਿਃ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਉਪਪਨ੍ਨੈਰਭਿਜ੍ਞਾਨੈਰ੍ਦੂਤਂ ਤਮਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਈ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਤਰਕ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਤ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਅਤੁਲਂ ਚ ਗਤਾ ਹਰ੍षਂ ਪ੍ਰਹਰ੍षੇਣ ਤੁ ਜਾਨਕੀ। ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਵਕ੍ਰਪਕ੍ਸ਼੍ਮਾਭ੍ਯਾਂ ਮੁਮੋਚਾਨਨ੍ਦਜਂ ਜਲਮ੍
ਜਾਨਕੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਗ ਪਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਲਕਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਚਾਰੁ ਤਦ੍ ਵਦਨਂ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਾਮ੍ਰਸ਼ੁਕ੍ਲਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਅਸ਼ੋਭਤ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਰਾਹੁਮੁਕ੍ਤ ਇਵੋਡੁਰਾਟ੍
ਉਸਦਾ ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਤੇ ਚਿੱਟੀਆਂ ਤੇ ਚੌੜੀਆਂ ਸਨ, ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਤੋਂ ਛੁਟਿਆ ਹੋਇਆ ਚੰਦ।
ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਕਪਿਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਨਾਨ੍ਯਥੇਤਿ ਸਾ। ਅਥੋਵਾਚ ਹਨੂਮਾਂਸ੍ਤਾਮੁਤ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਸਾਫ਼ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਵਾਨਰ ਹਨੂਮਾਨ ਹੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਤ੍ ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸਿਹਿ ਮੈਥਿਲਿ। ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕਥਂ ਵਾ ਤੇ ਰੋਚਤੇ ਪ੍ਰਤਿਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ, ਹੇ ਮੈਥਿਲੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਜਾਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ ਕਿ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂ?
ਹਤੇऽਸੁਰੇ ਸਂਯਤਿ ਸ਼ਮ੍ਬਸਾਦਨੇ ਕਪਿਪ੍ਰਵੀਰੇਣ ਮਹਰ੍षਿਚੋਦਨਾਤ੍। ਤਤੋऽਸ੍ਮਿ ਵਾਯੁਪ੍ਰਭਵੋ ਹਿ ਮੈਥਿਲਿ ਪ੍ਰਭਾਵਤਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਮਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰਃ
ਜਦੋਂ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਨੇ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਦ ਮੈਥਿਲੀ, ਮੈਂ ਪਵਨ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੀ ਵਾਨਰ ਹਾਂ।
thumb|षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਹੁਣ ਸੁੰਦਰਕਾਂਡ ਦਾ ਛੱਤੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਭੂਯ ਏਵ ਮਹਾਤੇਜਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੀਤਾਪ੍ਰਤ੍ਯਯਕਾਰਣਾਤ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਂਤੇਜੀ ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਿਵਾਉਣ ਲਈ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਰ੍ਥਂ ਤਵਾਨੀਤਂ ਤੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਸਮਾਸ਼੍ਵਸਿਹਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣਦੁਃਖਫਲਾ ਹ੍ਯਸਿ
ਤੇਰੇ ਭਰੋਸੇ ਲਈ ਇਹ ਵਸਤੂ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਨਿਸਚਿੰਤ ਹੋ ਜਾ, ਤੇਰੀ ਦੁੱਖ ਦੀ ਫਲ ਹੁਣ ਘੱਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਸਾ ਭਰ੍ਤੁਃ ਕਰਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਭਰ੍ਤਾਰਮਿਵ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਜਾਨਕੀ ਮੁਦਿਤਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਵਸਤੂ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵੇਖਦੀ ਹੋਈ, ਜਾਨਕੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਆਪ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।