ਆਦਿष੍ਟਾ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਮਹੌਜਸਃ। ਅਦ੍ਰਿਰਾਜਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਮਹੀਮ੍
ਤਾਕਤਵਰ ਸੁਗਰੀਵ ਵੱਲੋਂ ਹੁਕਮ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਸਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਾ ਵੈ ਸੁਗ੍ਰੀਵਵਚਨਾਤੁਰਾਃ। ਚਰਨ੍ਤਿ ਵਸੁਧਾਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਵਯਮਨ੍ਯੇ ਚ ਵਾਨਰਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਨਰ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਅਙ੍ਗਦੋ ਨਾਮ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਨ੍ ਵਾਲਿਸੂਨੁਰ੍ਮਹਾਬਲਃ। ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਃ ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸ੍ਤ੍ਰਿਭਾਗਬਲਸਂਵृਤਃ
ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਵਾਲ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਅਤੇ ਸੋਭਾਵਾਨ ਅੰਗਦ ਨਾਮਕ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਫੌਜ ਦੇ ਤੀਜੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤੇषਾਂ ਨੋ ਵਿਪ੍ਰਣष੍ਟਾਨਾਂ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯੇ ਪਰ੍ਵਤਸਤ੍ਤਮੇ। ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ੋਕਪਰੀਤਾਨਾਮਹੋਰਾਤ੍ਰਗਣਾ ਗਤਾਃ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ ਸੀ ਅਤੇ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਕਈ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰ ਚੁੱਕੇ ਸੀ।
ਤੇ ਵਯਂ ਕਾਰ੍ਯਨੈਰਾਸ਼੍ਯਾਤ੍ ਕਾਲਸ੍ਯਾਤਿਕ੍ਰਮੇਣ ਚ। ਭਯਾਚ੍ਚ ਕਪਿਰਾਜਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਕੰਮ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ ਸੀ।
ਵਿਚਿਤ੍ਯ ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਨਦੀਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਨਿ ਚ। ਅਨਾਸਾਦ੍ਯ ਪਦਂ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਅਸੀਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਅਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਲਈ, ਪਰ ਰਾਣੀ ਜੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਿਰੇਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਯਮੁਪਾਸ੍ਮਹੇ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਯੋਪਵਿष੍ਟਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਅਸੀਂ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਤੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਤ ਲਈ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਣਵੇ ਮਗ੍ਨਃ ਪਰ੍ਯਦੇਵਯਦਙ੍ਗਦਃ। ਤਵ ਨਾਸ਼ਂ ਚ ਵੈਦੇਹਿ ਵਾਲਿਨਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਵਧਮ੍
ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਅੰਗਦ ਨੇ ਤੇਰਾ ਵਿਛੋੜਾ ਤੇ ਵਾਲ਼ੀ ਦੀ ਮੌਤ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਬੜੀ ਪੀੜ ਨਾਲ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਾਯੋਪਵੇਸ਼ਮਸ੍ਮਾਕਂ ਮਰਣਂ ਚ ਜਟਾਯੁषਃ। ਤੇषਾਂ ਨਃ ਸ੍ਵਾਮਿਸਂਦੇਸ਼ਾਨ੍ਨਿਰਾਸ਼ਾਨਾਂ ਮੁਮੂਰ੍षਤਾਮ੍
ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੀ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਮਰ ਜਾਣਾ, ਜਿਵੇਂ ਜਟਾਯੂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਨਿਰਣੈ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਡੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੀ।
ਕਾਰ੍ਯਹੇਤੋਰਿਹਾਯਾਤਃ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਮਹਾਨ੍। ਗृਧ੍ਰਰਾਜਸ੍ਯ ਸੋਦਰ੍ਯਃ ਸਮ੍ਪਾਤਿਰ੍ਨਾਮ ਗृਧ੍ਰਰਾਟ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਡੇ ਕੰਮ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਇਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਪੰਛੀ, ਸੰਪਾਤੀ ਨਾਮ ਦਾ ਗਿਧਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਗਿਧਰਾਜ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਆਇਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤृਵਧਂ ਕੋਪਾਦਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯਵੀਯਾਨ੍ ਕੇਨ ਮੇ ਭ੍ਰਾਤਾ ਹਤਃ ਕ੍ਵ ਚ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਕਿਸ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਡਿੱਗਿਆ?'
ਏਤਦਾਖ੍ਯਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਅਙ੍ਗਦੋऽਕਥਯਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਮਹਦ੍ਵਧਮ੍
'ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮੋ,' ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ; ਫਿਰ ਅੰਗਦ ਨੇ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿਚ ਹੋਈ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੀਮਰੂਪੇਣ ਤ੍ਵਾਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਯਥਾਰ੍ਥਤਃ। ਜਟਾਯੋਸ੍ਤੁ ਵਧਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖਿਤਃ ਸੋऽਰੁਣਾਤ੍ਮਜਃ
ਜਦ ਜਟਾਯੂ ਦੀ ਮੌਤ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਕ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੰਪਾਤੀ ਨੇ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵਾਮਾਹ ਸ ਵਰਾਰੋਹੇ ਵਸਨ੍ਤੀਂ ਰਾਵਣਾਲਯੇ। ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਪਾਤੇਃ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ, ਸੋਹਣੀ ਅਕਾਰ ਵਾਲੀ ਰਾਣੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੈਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸੰਪਾਤੀ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਅਙ੍ਗਦਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਵਯਮ੍। ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਾਦੁਤ੍ਥਾਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸਾਗਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਅੰਗਦ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਚਲ ਪਏ; ਅਸੀਂ ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਚਲ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਧੀਆ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਕृਤੋਤ੍ਸਾਹਾ ਹृष੍ਟਾਃ ਪੁष੍ਟਾਃ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਾਃ। ਅਙ੍ਗਦਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੇਲੋਪਾਨ੍ਤਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਆਸ ਵਿਚ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਅੰਗਦ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪੁਨਰ੍ਭੀਮਾਂ ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਸਮੁਤ੍ਸੁਕਾਃ। ਅਥਾਹਂ ਹਰਿਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਾਗਰਂ ਦृਸ਼੍ਯ ਸੀਦਤਃ
ਪਰ, ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿਚ, ਉਹ ਫੇਰ ਭਾਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ; ਫਿਰ ਮੈਂ, ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬੈਠਿਆ ਦੇਖਿਆ।
ਵ੍ਯਵਧੂਯ ਭਯਂ ਤੀਵ੍ਰਂ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਪ੍ਲੁਤਃ। ਲਙ੍ਕਾ ਚਾਪਿ ਮਯਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਕੁਲਾ
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਡਰ ਪਰੇ ਕਰ ਕੇ, ਸੋ ਯੋਜਨ ਦੌੜ ਲੰਘ ਗਿਆ; ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਲੰਕਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਵਣਸ਼੍ਚ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ੋਕਨਿਪੀਡਿਤਾ। ਏਤਤ੍ ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸੀ; ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਣੀ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਠੀਕ-ਠੀਕ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਅਭਿਭਾषਸ੍ਵ ਮਾਂ ਦੇਵਿ ਦੂਤੋ ਦਾਸ਼ਰਥੇਰਹਮ੍। ਤਨ੍ਮਾਂ ਰਾਮਕृਤੋਦ੍ਯੋਗਂ ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਿਹਾਗਤਮ੍
ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ, ਹੇ ਰਾਣੀ, ਮੈਂ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਦੂਤ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਉੱਦਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਸੁਗ੍ਰੀਵਸਚਿਵਂ ਦੇਵਿ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਸ੍ਵ ਪਵਨਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਕੁਸ਼ਲੀ ਤਵ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਜਾਣੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ।
ਗੁਰੋਰਾਰਾਧਨੇ ਯੁਕ੍ਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਤਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਤੋ ਦੇਵਿ ਭਰ੍ਤੁਸ੍ਤਵ ਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਚੰਗੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਬਹਾਦਰ ਪਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਹਮੇਕਸ੍ਤੁ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵਵਚਨਾਦਿਹ। ਮਯੇਯਮਸਹਾਯੇਨ ਚਰਤਾ ਕਾਮਰੂਪਿਣਾ
ਪਰ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮਦਦ ਦੇ, ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਦਿਗਨੁਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਤ੍ਵਨ੍ਮਾਰ੍ਗਵਿਚਯੈषਿਣਾ। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਹਂ ਹਰਿਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਸ਼ਮਨੁਸ਼ੋਚਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਤੇਰਾ ਪਤਾ ਲੱਭਣ ਲਈ ਘੁੰਮਿਆ। ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਵਾਨਰ ਸੈਨਾ ਮਿਲੀ ਜੋ ਤੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖੀ ਸੀ।
ਅਪਨੇष੍ਯਾਮਿ ਸਂਤਾਪਂ ਤਵਾਧਿਗਮਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਹਿ ਨ ਮਮ ਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਾਗਰਸ੍ਯੇਹ ਲਙ੍ਘਨਮ੍
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਮਿਲਿਆ ਸੀ। ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਮਿਦਂ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਕृਤਂ ਯਸ਼ਃ। ਰਾਘਵਸ਼੍ਚ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤ੍ਵਾਮਭਿਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਮਾਣ ਮਿਲੇਗਾ। ਤੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਘਵ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ।
ਸਪੁਤ੍ਰਬਾਨ੍ਧਵਂ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਮ੍। ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ੍ ਨਾਮ ਵੈਦੇਹਿ ਗਿਰੀਣਾਮੁਤ੍ਤਮੋ ਗਿਰਿਃ
ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਕੇ—ਹੇ ਵੈਦੇਹੀ, ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਮਾਲ੍ਯਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛਤਿ ਗੋਕਰ੍ਣਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਕੇਸਰੀ ਹਰਿਃ। ਸ ਚ ਦੇਵਰ੍षਿਭਿਰ੍ਦਿष੍ਟਃ ਪਿਤਾ ਮਮ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਤੀਰ੍ਥੇ ਨਦੀਪਤੇਃ ਪੁਣ੍ਯੇ ਸ਼ਮ੍ਬਸਾਦਨਮੁਦ੍ਧਰਨ੍
ਉਥੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਕੇਸਰੀ ਵਾਨਰ, ਦੇਵਤਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਗੋਕਰਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਏ। ਉਥੇ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟ 'ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਵਸਾਇਆ।
ਯਸ੍ਯਾਹਂ ਹਰਿਣਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਜਾਤੋ ਵਾਤੇਨ ਮੈਥਿਲਿ। ਹਨੂਮਾਨਿਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਲੋਕੇ ਸ੍ਵੇਨੈਵ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਹੇ ਮੈਥਿਲੀ, ਉਸ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਪਵਨ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਜਨਮਿਆ। ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਵੈਦੇਹਿ ਭਰ੍ਤੁਰੁਕ੍ਤਾ ਮਯਾ ਗੁਣਾਃ। ਅਚਿਰਾਤ੍ ਤ੍ਵਾਮਿਤੋ ਦੇਵਿ ਰਾਘਵੋ ਨਯਿਤਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਹੇ ਵੈਦੇਹੀ, ਤੇਰੇ ਭਰੋਸੇ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਦੇ ਗੁਣ ਦੱਸੇ ਹਨ। ਜਲਦੀ ਹੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਰਾਘਵ ਤੈਨੂੰ ਇਥੋਂ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।