ਆਕਾਸ਼ਾਦਪਤਦ੍ ਰਾਮ ਸ਼ਿਵੇ ਸ਼ਿਵਸ਼ਿਰਸ੍ਯੁਤ । ਅਚਿਨ੍ਤਯਚ੍ਚ ਸਾ ਦੇਵੀ ਗਙ੍ਗਾ ਪਰਮਦੁਰ੍ਧਰਾ ॥੧-੪੩-
ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਹੇ ਰਾਮ, ਗੰਗਾ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਆ ਗਿਰੀ; ਉਹ ਦੇਵੀ, ਗੰਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ।
ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਯਹਂ ਹਿ ਪਾਤਾਲਂ ਸ੍ਤ੍ਰੋਤਸਾ ਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾਵਲੇਪਨਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ ਹਰਃ ॥੧-੪੩-
ਮੈਂ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਧਾਰਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ; ਉਸ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਿਰੋਭਾਵਯਿਤੁਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤ੍ਰਿਨਯਨਸ੍ਤਦਾ । ਸਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਤਿਤਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਪੁਣ੍ਯੇ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ॥੧-੪੩-
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੁਕਾਉਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ; ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਿਆ ਰੁਦਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਿਰ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਹਿਮਵਤ੍ਪ੍ਰਤਿਮੇ ਰਾਮ ਜਟਾਮਣ੍ਡਲਗਹ੍ਵਰੇ । ਸਾ ਕਥਂਚਿਨ੍ਮਹੀਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਨਾਸ਼ਕ੍ਨੋਦ੍ ਯਤ੍ਨਮਾਸ੍ਥਿਤਾ ॥੧-੪੩-
ਰਾਮਾ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਵਰਗੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਜਟਾਂ ਦੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਧਾਰਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਉਣ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਰਹੀ ਪਰ ਆ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।
ਨੈਵ ਸਾ ਨਿਰ੍ਗਮਂ ਲੇਭੇ ਜਟਾਮਣ੍ਡਲਮਨ੍ਤਤਃ । ਤਤ੍ਰੈਵਾਬਭ੍ਰਮਦ੍ ਦੇਵੀ ਸਂਵਤ੍ਸਰਗਣਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍ ॥੧-੪੩-
ਉਹ ਜਟਾਂ ਦੇ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚੋਂ ਕਦੇ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲ ਸਕੀ; ਉਥੇ ਹੀ ਦੇਵੀ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਭਟਕਦੀ ਰਹੀ।
ਤਾਮਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਪਃ ਪਰਮਮਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਸ ਤੇਨ ਤੋषਿਤਸ਼੍ਚਾਸੀਦਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ ॥੧-੪੩-
ਉਥੇ, ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਇੱਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਦੇਖਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਨਾਲ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਮ।
ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਤਤੋ ਗਙ੍ਗਾਂ ਹਰੋ ਬਿਨ੍ਦੁਸਰਃ ਪ੍ਰਤਿ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਵਿਸृਜ੍ਯਮਾਨਾਯਾਂ ਸਪ੍ਤ ਸ੍ਰੋਤਾਂਸਿ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ॥੧-੪੩-
ਫਿਰ ਹਰਾ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਬਿੰਦੁਸਰਸ ਝੀਲ ਵੱਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਉਹ ਛੱਡੀ ਗਈ, ਸੱਤ ਧਾਰਾਵਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ।
ਹ੍ਲਾਦਿਨੀ ਪਾਵਨੀ ਚੈਵ ਨਲਿਨੀ ਚ ਤਥੈਵ ਚ । ਤਿਸ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਦਿਸ਼ਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਗਙ੍ਗਾਃ ਸ਼ਿਵਜਲਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ ॥੧-੪੩-
ਹਲਾਦਿਨੀ, ਪਾਵਨੀ ਅਤੇ ਨਲਿਨੀ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਿਵ ਜਲ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਗ ਗਈਆਂ।
ਸੁਚਕ੍ਸ਼ੁਸ਼੍ਚੈਵ ਸੀਤਾ ਚ ਸਿਨ੍ਧੁਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਨਦੀ । ਤਿਸ੍ਰਸ਼੍ਚੈਤਾ ਦਿਸ਼ਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰਤੀਚੀਂ ਤੁ ਦਿਸ਼ਂ ਸ਼ੁਭਾਃ ॥੧-੪੩-
ਸੁਚੱਖੁ, ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਸਿੰਧੂ, ਵੱਡਾ ਦਰਿਆ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰਾਵਾਂ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈਆਂ।
ਸਪ੍ਤਮੀ ਚਾਨ੍ਵਗਾਤ੍ ਤਾਸਾਂ ਭਗੀਰਥਰਥਂ ਤਦਾ । ਭਗੀਰਥੋऽਪਿ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ੍ਯਂਦਨਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ॥੧-੪੩-
ਸੱਤਵੀਂ ਧਾਰਾ ਭਗੀਰਥ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਈ; ਭਗੀਰਥ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਯਾਦਗ੍ਰੇ ਮਹਾਤੇਜਾ ਗਙ੍ਗਾ ਤਂ ਚਾਪ੍ਯਨੁਵ੍ਰਜਤ੍ । ਗਗਨਾਚ੍ਛਙ੍ਕਰਸ਼ਿਰਸ੍ਤਤੋ ਧਰਣਿਮਾਗਤਾ ॥੧-੪੩-
ਮਹਾਨ ਗੰਗਾ ਅੱਗੇ ਵਧੀ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਿਆ; ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਗਈ।
ਅਸਰ੍ਪਤ ਜਲਂ ਤਤ੍ਰ ਤੀਵ੍ਰਸ਼ਬ੍ਦਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍ । ਮਤ੍ਸ੍ਯਕਚ੍ਛਪਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਂਸ਼ੁਮਾਰਗਣੈਸ੍ਤਥਾ ॥੧-੪੩-
ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵਗਿਆ, ਮੱਛੀਆਂ, ਕਛੂਆਂ ਤੇ ਸ਼ਿੰਸ਼ੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ।
ਪਤਦ੍ਭਿਃ ਪਤਿਤੈਸ਼੍ਚੈਵ ਵ੍ਯਰੋਚਤ ਵਸੁਂਧਰਾ । ਤਤੋ ਦੇਵਰ੍षਿਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਸਿਦ੍ਧਗਣਾਸ੍ਤਥਾ ॥੧-੪੩-
ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗੇ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਏ, ਧਰਤੀ ਚਮਕ ਉਠੀ; ਫਿਰ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੀ।
ਵ੍ਯਲੋਕਯਨ੍ਤ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਗਗਨਾਦ੍ ਗਾਂ ਗਤਾਂ ਤਦਾ । ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਨਗਰਾਕਾਰੈਰ੍ਹਯੈਰ੍ਗਜਵਰੈਸ੍ਤਦਾ ॥੧-੪੩-
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜਦ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਈ, ਨਗਰਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਉਡਦੀਆਂ ਵਿਮਾਨਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਉੱਤਮ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ।
ਪਾਰਿਪ੍ਲਵਗਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੇਵਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿष੍ਠਿਤਾਃ । ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਮਂ ਲੋਕੇ ਗਙ੍ਗਾਵਤਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ॥੧-੪੩-
ਦੇਵਤੇ ਉਥੇ ਨੌਕਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਅਦਭੁਤ, ਉੱਚੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਆਵਤਰਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਮੀਯੁਰਮਿਤੌਜਸਃ । ਸਮ੍ਪਤਦ੍ਭਿਃ ਸੁਰਗਣੈਸ੍ਤੇषਾਂ ਚਾਭਰਣੌਜਸਾ ॥੧-੪੩-
ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਬੇਹੱਦ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ; ਜਦ ਉਹ ਉਡਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਸ਼ਤਾਦਿਤ੍ਯਮਿਵਾਭਾਤਿ ਗਗਨਂ ਗਤਤੋਯਦਮ੍ । ਸ਼ਿਂਸ਼ੁਮਾਰੋਰਗਗਣੈਰ੍ਮੀਨੈਰਪਿ ਚ ਚਞ੍ਚਲੈਃ ॥੧-੪੩-
ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਆਕਾਸ਼ ਸੌ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸ਼ਿੰਸ਼ੁਮਾਰ, ਸੱਪ ਤੇ ਚਲਾਕ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ।
ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਭਿਰਿਵ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੈਰਾਕਾਸ਼ਮਭਵਤ੍ ਤਦਾ । ਪਾਣ੍ਡੁਰੈਃ ਸਲਿਲੋਤ੍ਪੀਡੈਃ ਕੀਰ੍ਯਮਾਣੈਃ ਸਹਸ੍ਰਧਾ ॥੧-੪੩-
ਆਕਾਸ਼ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਫਿੱਕੇ, ਉੱਚੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਹਾਵਾਂ ਨਾਲ।
ਸ਼ਾਰਦਾਭ੍ਰੈਰਿਵਾਕੀਰ੍ਣਂ ਗਗਨਂ ਹਂਸਸਮ੍ਪ੍ਲਵੈਃ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਦ੍ਰੁਤਤਰਂ ਯਾਤਿ ਕੁਟਿਲਂ ਕ੍ਵਚਿਦਾਯਤਮ੍ ॥੧-੪੩-
ਆਕਾਸ਼ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਕਦੇ ਦਰਿਆ ਤੇਜ਼ ਵਗਦਾ, ਕਦੇ ਵਕਰੀ, ਕਦੇ ਚੌੜਾ।
ਵਿਨਤਂ ਕ੍ਵਚਿਦੁਦ੍ਭੂਤਂ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਯਾਤਿ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ । ਸਲਿਲੇਨੈਵ ਸਲਿਲਂ ਕ੍ਵਚਿਦਭ੍ਯਾਹਤਂ ਪੁਨਃ ॥੧-੪੩-
ਕਦੇ ਪਾਣੀ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਕਦੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਗਦਾ; ਕਈ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦਾ।
ਮੁਹੁਰੂਰ੍ਧ੍ਵਪਥਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪਪਾਤ ਵਸੁਧਾਂ ਪੁਨਃ । ਤਚ੍ਛਙ੍ਕਰਸ਼ਿਰੋਭ੍ਰष੍ਟਂ ਭ੍ਰष੍ਟਂ ਭੂਮਿਤਲੇ ਪੁਨਃ ॥੧-੪੩-
ਬਾਰ-ਬਾਰ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ; ਜੋ ਪਾਣੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਮੁੜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਰੋਚਤ ਤਦਾ ਤੋਯਂ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਗਤਕਲ੍ਮषਮ੍ । ਤਤ੍ਰਰ੍षਿਗਣਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਵਸੁਧਾਤਲਵਾਸਿਨਃ ॥੧-੪੩-
ਉਹ ਪਾਣੀ, ਸਾਫ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸੰਗਤ।
ਭਵਾਙ੍ਗਪਤਿਤਂ ਤੋਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮਿਤਿ ਪਸ੍ਪृਸ਼ੁਃ । ਸ਼ਾਪਾਤ੍ ਪ੍ਰਪਤਿਤਾ ਯੇ ਚ ਗਗਨਾਦ੍ ਵਸੁਧਾਤਲਮ੍ ॥੧-੪੩-
ਭਵ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਪਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਛੂਹਿਆ; ਜੋ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੇ ਸਨ—
ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਤੇ ਬਭੂਵੁਰ੍ਗਤਕਲ੍ਮषਾਃ । ਧੂਪਪਾਪਾਃ ਪੁਨਸ੍ਤੇਨ ਤੋਯੇਨਾਥ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ॥੧-੪੩-
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਉਸ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋਏ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਚੰਗੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪੁਨਰਾਕਾਸ਼ਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦਿਰੇ । ਮੁਮੁਦੇ ਮੁਦਿਤੋ ਲੋਕਸ੍ਤੇਨ ਤੋਯੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ ॥੧-੪੩-
ਉਹ ਮੁੜ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ; ਲੋਕ ਉਸ ਚਮਕਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਕृਤਾਭਿषੇਕੋ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਬਭੂਵ ਗਤਕਲ੍ਮषਃ । ਭਗੀਰਥੋ ਹਿ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ॥੧-੪੩-
ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ; ਭਗੀਰਥ, ਜੋ ਰਾਜ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਯਾਦਗ੍ਰੇ ਮਹਾਰਾਜਾਸ੍ਤਂ ਗਙ੍ਗਾ ਪृष੍ਠਤੋऽਨ੍ਵਗਾਤ੍ । ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍षਿਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ॥੧-੪੩-
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲਿਆ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੈਤ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਰਾਖਸ਼—
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਵਰਾਃ ਸਕਿਨ੍ਨਰਮਹੋਰਗਾਃ । ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸੋ ਰਾਮ ਭਗੀਰਥਰਥਾਨੁਗਾਃ ॥੧-੪੩-
ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਵਡੇ, ਕਿਨਨਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਨਾਗ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਭਗੀਰਥ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੀਆਂ।
ਗਙ੍ਗਾਮਨ੍ਵਗਮਨ੍ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਲਚਰਾਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਯਤੋ ਭਗੀਰਥੋ ਰਾਜਾ ਤਤੋ ਗਙ੍ਗਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ ॥੧-੪੩-
ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ; ਜਿੱਥੇ ਭਗੀਰਥ ਰਾਜਾ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਗੰਗਾ ਵੀ ਗਈ।
ਜਗਾਮ ਸਰਿਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀ । ਤਤੋ ਹਿ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਜਹ੍ਨੋਰਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਃ ॥੧-੪੩-
ਨਦੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਅੱਗੇ ਵਧੀ; ਫਿਰ ਜਹਨੂ ਦੇ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਤੇ, ਜੋ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ—