ਸ ਤਵਾਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦਾਰ੍ਯੇ ਰਾਘਵਃ ਪਰਿਤਪ੍ਯਤੇ। ਮਹਤਾ ਜ੍ਵਲਤਾ ਨਿਤ੍ਯਮਗ੍ਨਿਨੇਵਾਗ੍ਨਿਪਰ੍ਵਤਃ
ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸੁਆਮੀ, ਰਾਘਵ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦਾ ਪਹਾੜ।
ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਤਮਨਿਦ੍ਰਾ ਚ ਸ਼ੋਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾ ਚ ਰਾਘਵਮ੍। ਤਾਪਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮਗ੍ਨ੍ਯਗਾਰਮਿਵਾਗ੍ਨਯਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅੱਗ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਅੱਗਾਂ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਹੈ।
ਤਵਾਦਰ੍ਸ਼ਨਸ਼ੋਕੇਨ ਰਾਘਵਃ ਪਰਿਚਾਲ੍ਯਤੇ। ਮਹਤਾ ਭੂਮਿਕਮ੍ਪੇਨ ਮਹਾਨਿਵ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਃ
ਤੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਰਾਘਵ ਝੰਝੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਭਾਰੀ ਭੂਚਾਲ ਨਾਲ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਨਨਾਨਿ ਸੁਰਮ੍ਯਾਣਿ ਨਦੀਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਨਿ ਚ। ਚਰਨ੍ ਨ ਰਤਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤ੍ਵਾਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਨृਪਾਤ੍ਮਜੇ
ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਫਿਰਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਵਿਚ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ।
ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਮਨੁਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਰਾਘਵਃ। ਸਮਿਤ੍ਰਬਾਨ੍ਧਵਂ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜੇ
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਰਾਘਵ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚੇਗਾ।
ਸਹਿਤੌ ਰਾਮਸੁਗ੍ਰੀਵਾਵੁਭਾਵਕੁਰੁਤਾਂ ਤਦਾ। ਸਮਯਂ ਵਾਲਿਨਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਤਵ ਚਾਨ੍ਵੇषਣਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਹੈ ਤੇ ਤੇਰੀ ਖੋਜ ਕਰਨੀ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਕੁਮਾਰਾਭ੍ਯਾਂ ਵੀਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਸਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਵਾਲੀ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਪ੍ਰਿੰਸਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਰਸਾ ਰਾਮੋ ਵਾਲਿਨਮਾਹਵੇ। ਸਰ੍ਵਰ੍ਕ੍ਸ਼ਹਰਿਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਕਰੋਤ੍ ਪਤਿਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਮਸੁਗ੍ਰੀਵਯੋਰੈਕ੍ਯਂ ਦੇਵ੍ਯੇਵਂ ਸਮਜਾਯਤ। ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਚ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਯੋਰ੍ਦੂਤਮੁਪਾਗਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਣੀ, ਰਾਮ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਸਾਂਝ ਬਣੀ। ਮੈਨੂੰ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦੂਤ ਜਾਣ।
ਸ੍ਵਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸ੍ਵਾਨਾਨੀਯ ਮਹਾਕਪੀਨ੍। ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਮਹਾਬਲਾਨ੍
ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦਸਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਤਾਕਤਵਰ ਵਾਨਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ।
ਆਦਿष੍ਟਾ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਮਹੌਜਸਃ। ਅਦ੍ਰਿਰਾਜਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਮਹੀਮ੍
ਤਾਕਤਵਰ ਸੁਗਰੀਵ ਵੱਲੋਂ ਹੁਕਮ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਸਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਾ ਵੈ ਸੁਗ੍ਰੀਵਵਚਨਾਤੁਰਾਃ। ਚਰਨ੍ਤਿ ਵਸੁਧਾਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਵਯਮਨ੍ਯੇ ਚ ਵਾਨਰਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਨਰ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਅਙ੍ਗਦੋ ਨਾਮ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਨ੍ ਵਾਲਿਸੂਨੁਰ੍ਮਹਾਬਲਃ। ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਃ ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸ੍ਤ੍ਰਿਭਾਗਬਲਸਂਵृਤਃ
ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਵਾਲ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਅਤੇ ਸੋਭਾਵਾਨ ਅੰਗਦ ਨਾਮਕ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਫੌਜ ਦੇ ਤੀਜੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤੇषਾਂ ਨੋ ਵਿਪ੍ਰਣष੍ਟਾਨਾਂ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯੇ ਪਰ੍ਵਤਸਤ੍ਤਮੇ। ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ੋਕਪਰੀਤਾਨਾਮਹੋਰਾਤ੍ਰਗਣਾ ਗਤਾਃ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ ਸੀ ਅਤੇ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਕਈ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰ ਚੁੱਕੇ ਸੀ।
ਤੇ ਵਯਂ ਕਾਰ੍ਯਨੈਰਾਸ਼੍ਯਾਤ੍ ਕਾਲਸ੍ਯਾਤਿਕ੍ਰਮੇਣ ਚ। ਭਯਾਚ੍ਚ ਕਪਿਰਾਜਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਕੰਮ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ ਸੀ।
ਵਿਚਿਤ੍ਯ ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਨਦੀਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਨਿ ਚ। ਅਨਾਸਾਦ੍ਯ ਪਦਂ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਅਸੀਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਅਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਲਈ, ਪਰ ਰਾਣੀ ਜੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਿਰੇਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਯਮੁਪਾਸ੍ਮਹੇ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਯੋਪਵਿष੍ਟਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਅਸੀਂ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਤੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਤ ਲਈ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਣਵੇ ਮਗ੍ਨਃ ਪਰ੍ਯਦੇਵਯਦਙ੍ਗਦਃ। ਤਵ ਨਾਸ਼ਂ ਚ ਵੈਦੇਹਿ ਵਾਲਿਨਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਵਧਮ੍
ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਅੰਗਦ ਨੇ ਤੇਰਾ ਵਿਛੋੜਾ ਤੇ ਵਾਲ਼ੀ ਦੀ ਮੌਤ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਬੜੀ ਪੀੜ ਨਾਲ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਾਯੋਪਵੇਸ਼ਮਸ੍ਮਾਕਂ ਮਰਣਂ ਚ ਜਟਾਯੁषਃ। ਤੇषਾਂ ਨਃ ਸ੍ਵਾਮਿਸਂਦੇਸ਼ਾਨ੍ਨਿਰਾਸ਼ਾਨਾਂ ਮੁਮੂਰ੍षਤਾਮ੍
ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੀ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਮਰ ਜਾਣਾ, ਜਿਵੇਂ ਜਟਾਯੂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਨਿਰਣੈ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਡੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੀ।
ਕਾਰ੍ਯਹੇਤੋਰਿਹਾਯਾਤਃ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਮਹਾਨ੍। ਗृਧ੍ਰਰਾਜਸ੍ਯ ਸੋਦਰ੍ਯਃ ਸਮ੍ਪਾਤਿਰ੍ਨਾਮ ਗृਧ੍ਰਰਾਟ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਡੇ ਕੰਮ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਇਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਪੰਛੀ, ਸੰਪਾਤੀ ਨਾਮ ਦਾ ਗਿਧਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਗਿਧਰਾਜ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਆਇਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤृਵਧਂ ਕੋਪਾਦਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯਵੀਯਾਨ੍ ਕੇਨ ਮੇ ਭ੍ਰਾਤਾ ਹਤਃ ਕ੍ਵ ਚ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਮੇਰਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਕਿਸ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਡਿੱਗਿਆ?'
ਏਤਦਾਖ੍ਯਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵਾਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਅਙ੍ਗਦੋऽਕਥਯਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਮਹਦ੍ਵਧਮ੍
'ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮੋ,' ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ; ਫਿਰ ਅੰਗਦ ਨੇ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿਚ ਹੋਈ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸੀ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੀਮਰੂਪੇਣ ਤ੍ਵਾਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਯਥਾਰ੍ਥਤਃ। ਜਟਾਯੋਸ੍ਤੁ ਵਧਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖਿਤਃ ਸੋऽਰੁਣਾਤ੍ਮਜਃ
ਜਦ ਜਟਾਯੂ ਦੀ ਮੌਤ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਕ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੰਪਾਤੀ ਨੇ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵਾਮਾਹ ਸ ਵਰਾਰੋਹੇ ਵਸਨ੍ਤੀਂ ਰਾਵਣਾਲਯੇ। ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਪਾਤੇਃ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ, ਸੋਹਣੀ ਅਕਾਰ ਵਾਲੀ ਰਾਣੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੈਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸੰਪਾਤੀ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਅਙ੍ਗਦਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਵਯਮ੍। ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਾਦੁਤ੍ਥਾਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸਾਗਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਅੰਗਦ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਚਲ ਪਏ; ਅਸੀਂ ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਚਲ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਧੀਆ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਕृਤੋਤ੍ਸਾਹਾ ਹृष੍ਟਾਃ ਪੁष੍ਟਾਃ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਾਃ। ਅਙ੍ਗਦਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵੇਲੋਪਾਨ੍ਤਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਆਸ ਵਿਚ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ, ਅੰਗਦ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪੁਨਰ੍ਭੀਮਾਂ ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਸਮੁਤ੍ਸੁਕਾਃ। ਅਥਾਹਂ ਹਰਿਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਾਗਰਂ ਦृਸ਼੍ਯ ਸੀਦਤਃ
ਪਰ, ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿਚ, ਉਹ ਫੇਰ ਭਾਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ; ਫਿਰ ਮੈਂ, ਵਾਨਰ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬੈਠਿਆ ਦੇਖਿਆ।
ਵ੍ਯਵਧੂਯ ਭਯਂ ਤੀਵ੍ਰਂ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਪ੍ਲੁਤਃ। ਲਙ੍ਕਾ ਚਾਪਿ ਮਯਾ ਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਕੁਲਾ
ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਡਰ ਪਰੇ ਕਰ ਕੇ, ਸੋ ਯੋਜਨ ਦੌੜ ਲੰਘ ਗਿਆ; ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਲੰਕਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਾਵਣਸ਼੍ਚ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ਼ੋਕਨਿਪੀਡਿਤਾ। ਏਤਤ੍ ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸੀ; ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਣੀ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਠੀਕ-ਠੀਕ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਅਭਿਭਾषਸ੍ਵ ਮਾਂ ਦੇਵਿ ਦੂਤੋ ਦਾਸ਼ਰਥੇਰਹਮ੍। ਤਨ੍ਮਾਂ ਰਾਮਕृਤੋਦ੍ਯੋਗਂ ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਿਹਾਗਤਮ੍
ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ, ਹੇ ਰਾਣੀ, ਮੈਂ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਦੂਤ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਉੱਦਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।