ਸ੍ਤ੍ਰੀਹੇਤੋਰ੍ਵਾਲਿਨਾ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਨਿਰਸ੍ਤਂ ਪੁਰੁਤੇਜਸਾ। ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਸ਼ਜਂ ਸ਼ੋਕਂ ਰਾਮਸ੍ਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ
ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਾਲੀ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਤੇਰੀ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨੇ ਨਿਰਲੇਪ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਕੀਤਾ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍। ਸ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨੇਰਿਤਂ ਵਚਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ; ਤੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ।
ਤਦਾਸੀਨ੍ਨਿष੍ਪ੍ਰਭੋऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਗ੍ਰਹਗ੍ਰਸ੍ਤ ਇਵਾਂਸ਼ੁਮਾਨ੍। ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਗਾਤ੍ਰਸ਼ੋਭੀਨਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਯਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ, ਤੇਰੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣੇ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ,
ਯਾਨ੍ਯਾਭਰਣਜਾਲਾਨਿ ਪਾਤਿਤਾਨਿ ਮਹੀਤਲੇ। ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਰਾਮਾਯ ਆਨੀਯ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੇ ਹਾਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਰਾਮ ਕੋਲ ਲੈ ਆਏ।
ਸਂਹृष੍ਟਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸੁਰ੍ਗਤਿਂ ਤੁ ਨ ਵਿਦੁਸ੍ਤਵ। ਤਾਨਿ ਰਾਮਾਯ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਮਯੈਵੋਪਹृਤਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਾਉਂਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਤੇਰਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸੀ। ਉਹ ਗਹਿਣੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਉਹ ਲੈ ਆਇਆ ਸੀ।
ਸ੍ਵਨਵਨ੍ਤ੍ਯਵਕੀਰ੍ਣਾਨਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਹਤਚੇਤਸਿ। ਤਾਨ੍ਯਙ੍ਕੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਾਨਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਹੁਵਿਧਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਗਹਿਣੇ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਵਿਖਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਰਾਮ ਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣੇ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤੇਨ ਦੇਵਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਨ ਦੇਵੇਨ ਪਰਿਦੇਵਿਤਮ੍। ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤਾਨਿ ਰੁਦਤਸ੍ਤਾਮ੍ਯਤਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਾਦੀਪਯਦ੍ ਦਾਸ਼ਰਥੇਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ੋਕਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਗਮੀ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕਾ ਲਈ।
ਸ਼ਾਯਿਤਂ ਚ ਚਿਰਂ ਤੇਨ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਮਯਾਪਿ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦੁਤ੍ਥਾਪਿਤਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪਿਆ ਰਿਹਾ। ਮੈਂ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੇਰ ਉਠਾਇਆ।
ਤਾਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਰਾਘਵਃ ਸਹਸੌਮਿਤ੍ਰਿਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇ ਸਂਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਉਹ ਮਹਿੰਗੇ ਗਹਿਣੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸ ਤਵਾਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦਾਰ੍ਯੇ ਰਾਘਵਃ ਪਰਿਤਪ੍ਯਤੇ। ਮਹਤਾ ਜ੍ਵਲਤਾ ਨਿਤ੍ਯਮਗ੍ਨਿਨੇਵਾਗ੍ਨਿਪਰ੍ਵਤਃ
ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸੁਆਮੀ, ਰਾਘਵ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦਾ ਪਹਾੜ।
ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਤਮਨਿਦ੍ਰਾ ਚ ਸ਼ੋਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾ ਚ ਰਾਘਵਮ੍। ਤਾਪਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮਗ੍ਨ੍ਯਗਾਰਮਿਵਾਗ੍ਨਯਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅੱਗ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਅੱਗਾਂ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਹੈ।
ਤਵਾਦਰ੍ਸ਼ਨਸ਼ੋਕੇਨ ਰਾਘਵਃ ਪਰਿਚਾਲ੍ਯਤੇ। ਮਹਤਾ ਭੂਮਿਕਮ੍ਪੇਨ ਮਹਾਨਿਵ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਃ
ਤੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਰਾਘਵ ਝੰਝੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਭਾਰੀ ਭੂਚਾਲ ਨਾਲ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਨਨਾਨਿ ਸੁਰਮ੍ਯਾਣਿ ਨਦੀਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਨਿ ਚ। ਚਰਨ੍ ਨ ਰਤਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤ੍ਵਾਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਨृਪਾਤ੍ਮਜੇ
ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਫਿਰਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਵਿਚ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ।
ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਮਨੁਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਰਾਘਵਃ। ਸਮਿਤ੍ਰਬਾਨ੍ਧਵਂ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜੇ
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਰਾਘਵ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚੇਗਾ।
ਸਹਿਤੌ ਰਾਮਸੁਗ੍ਰੀਵਾਵੁਭਾਵਕੁਰੁਤਾਂ ਤਦਾ। ਸਮਯਂ ਵਾਲਿਨਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਤਵ ਚਾਨ੍ਵੇषਣਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਹੈ ਤੇ ਤੇਰੀ ਖੋਜ ਕਰਨੀ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਕੁਮਾਰਾਭ੍ਯਾਂ ਵੀਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਸਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਵਾਲੀ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਪ੍ਰਿੰਸਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਰਸਾ ਰਾਮੋ ਵਾਲਿਨਮਾਹਵੇ। ਸਰ੍ਵਰ੍ਕ੍ਸ਼ਹਰਿਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਕਰੋਤ੍ ਪਤਿਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਮਸੁਗ੍ਰੀਵਯੋਰੈਕ੍ਯਂ ਦੇਵ੍ਯੇਵਂ ਸਮਜਾਯਤ। ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਚ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਯੋਰ੍ਦੂਤਮੁਪਾਗਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਣੀ, ਰਾਮ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਸਾਂਝ ਬਣੀ। ਮੈਨੂੰ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦੂਤ ਜਾਣ।
ਸ੍ਵਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸ੍ਵਾਨਾਨੀਯ ਮਹਾਕਪੀਨ੍। ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਮਹਾਬਲਾਨ੍
ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦਸਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਤਾਕਤਵਰ ਵਾਨਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ।
ਆਦਿष੍ਟਾ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇਣ ਮਹੌਜਸਃ। ਅਦ੍ਰਿਰਾਜਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਮਹੀਮ੍
ਤਾਕਤਵਰ ਸੁਗਰੀਵ ਵੱਲੋਂ ਹੁਕਮ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਸਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਾ ਵੈ ਸੁਗ੍ਰੀਵਵਚਨਾਤੁਰਾਃ। ਚਰਨ੍ਤਿ ਵਸੁਧਾਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਵਯਮਨ੍ਯੇ ਚ ਵਾਨਰਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵਾਨਰ, ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਅਙ੍ਗਦੋ ਨਾਮ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਨ੍ ਵਾਲਿਸੂਨੁਰ੍ਮਹਾਬਲਃ। ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਃ ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸ੍ਤ੍ਰਿਭਾਗਬਲਸਂਵृਤਃ
ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਵਾਲ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਅਤੇ ਸੋਭਾਵਾਨ ਅੰਗਦ ਨਾਮਕ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਫੌਜ ਦੇ ਤੀਜੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤੇषਾਂ ਨੋ ਵਿਪ੍ਰਣष੍ਟਾਨਾਂ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯੇ ਪਰ੍ਵਤਸਤ੍ਤਮੇ। ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ੋਕਪਰੀਤਾਨਾਮਹੋਰਾਤ੍ਰਗਣਾ ਗਤਾਃ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ ਸੀ ਅਤੇ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਵਿੰਧਿਆ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਕਈ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰ ਚੁੱਕੇ ਸੀ।
ਤੇ ਵਯਂ ਕਾਰ੍ਯਨੈਰਾਸ਼੍ਯਾਤ੍ ਕਾਲਸ੍ਯਾਤਿਕ੍ਰਮੇਣ ਚ। ਭਯਾਚ੍ਚ ਕਪਿਰਾਜਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਕੰਮ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ ਸੀ।
ਵਿਚਿਤ੍ਯ ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਨਦੀਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਨਿ ਚ। ਅਨਾਸਾਦ੍ਯ ਪਦਂ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਅਸੀਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਅਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਲਈ, ਪਰ ਰਾਣੀ ਜੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਿਰੇਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਯਮੁਪਾਸ੍ਮਹੇ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਯੋਪਵਿष੍ਟਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵਾਨਰਪੁਙ੍ਗਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਅਸੀਂ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਤੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਵਾਨਰ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਤ ਲਈ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਣਵੇ ਮਗ੍ਨਃ ਪਰ੍ਯਦੇਵਯਦਙ੍ਗਦਃ। ਤਵ ਨਾਸ਼ਂ ਚ ਵੈਦੇਹਿ ਵਾਲਿਨਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਵਧਮ੍
ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਅੰਗਦ ਨੇ ਤੇਰਾ ਵਿਛੋੜਾ ਤੇ ਵਾਲ਼ੀ ਦੀ ਮੌਤ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਬੜੀ ਪੀੜ ਨਾਲ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਾਯੋਪਵੇਸ਼ਮਸ੍ਮਾਕਂ ਮਰਣਂ ਚ ਜਟਾਯੁषਃ। ਤੇषਾਂ ਨਃ ਸ੍ਵਾਮਿਸਂਦੇਸ਼ਾਨ੍ਨਿਰਾਸ਼ਾਨਾਂ ਮੁਮੂਰ੍षਤਾਮ੍
ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੀ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਮਰ ਜਾਣਾ, ਜਿਵੇਂ ਜਟਾਯੂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਨਿਰਣੈ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਡੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੀ।
ਕਾਰ੍ਯਹੇਤੋਰਿਹਾਯਾਤਃ ਸ਼ਕੁਨਿਰ੍ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਮਹਾਨ੍। ਗृਧ੍ਰਰਾਜਸ੍ਯ ਸੋਦਰ੍ਯਃ ਸਮ੍ਪਾਤਿਰ੍ਨਾਮ ਗृਧ੍ਰਰਾਟ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਡੇ ਕੰਮ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਇਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਪੰਛੀ, ਸੰਪਾਤੀ ਨਾਮ ਦਾ ਗਿਧਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਗਿਧਰਾਜ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਉਥੇ ਆਇਆ।