ਦਦਰ੍ਸ਼ਤੁਰ੍ਮृਗਪਤਿਂ ਪੂਰ੍ਵਜੇਨਾਵਰੋਪਿਤਮ੍। ऋष੍ਯਮੂਕਸ੍ਯ ਮੂਲੇ ਤੁ ਬਹੁਪਾਦਪਸਂਕੁਲੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਉਥੇ ਸੀ, ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਬਹੁਤ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ।
ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਭਯਾਰ੍ਤਮਾਸੀਨਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਵਯਂ ਚ ਹਰਿਰਾਜਂ ਤਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਸਤ੍ਯਸਙ੍ਗਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਬੈਠਾ ਸੀ ਤੇ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ; ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਸ ਵਾਨਰ ਰਾਜੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਵਚਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵੇਖਿਆ।
ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਮਹੇ ਰਾਜ੍ਯਾਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਜੇਨਾਵਰੋਪਿਤਮ੍। ਤਤਸ੍ਤੌ ਚੀਰਵਸਨੌ ਧਨੁਃਪ੍ਰਵਰਪਾਣਿਨੌ
ਅਸੀਂ ਉਹ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਮਿਲਿਆ ਸੀ; ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਚੰਗੀਆਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ऋष੍ਯਮੂਕਸ੍ਯ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਰਮ੍ਯਂ ਦੇਸ਼ਮੁਪਾਗਤੌ। ਸ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਧਨ੍ਵਿਨੌ ਵਾਨਰਰ੍षਭਃ
ਉਹ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਏ; ਜਦ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਉਹ ਦੋ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ, ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖੇ।
ਅਭਿਪ੍ਲੁਤੋ ਗਿਰੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਖਰਂ ਭਯਮੋਹਿਤਃ। ਤਤਃ ਸ ਸ਼ਿਖਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਡਰ ਕਰਕੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਉਸ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।
ਤਯੋਃ ਸਮੀਪਂ ਮਾਮੇਵ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਤ੍ਵਰਮ੍। ਤਾਵਹਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਸੁਗ੍ਰੀਵਵਚਨਾਤ੍ ਪ੍ਰਭੂ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪੇਜਿਆ; ਮੈਂ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ ਉਹ ਦੋ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਰੂਪਲਕ੍ਸ਼ਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨੌ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਤੌ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤਤਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਥੌ ਮਯਾ ਪ੍ਰੀਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤੌ
ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਤੇ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਪਛਾਣ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਪृष੍ਠਮਾਰੋਪ੍ਯ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪਿਤੌ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੌ। ਨਿਵੇਦਿਤੌ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਸੁਗ੍ਰੀਵਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਥਾਂ ਲੈ ਆਇਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਮਿਲਾਇਆ।
ਤਯੋਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸਮ੍ਭਾषਾਦ੍ ਭृਸ਼ਂ ਪ੍ਰੀਤਿਰਜਾਯਤ। ਤਤ੍ਰ ਤੌ ਕੀਰ੍ਤਿਸਮ੍ਪਨ੍ਨੌ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਨਰੇਸ਼੍ਵਰੌ
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਆਪਸੀ ਗੱਲਬਾਤ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਿਆਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ; ਉਥੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਨਾਮੀ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਸਨ।
ਪਰਸ੍ਪਰਕृਤਾਸ਼੍ਵਾਸੌ ਕਥਯਾ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਯਾ। ਤਂ ਤਤਃ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਗ੍ਰਜਃ
ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦਿਆਂ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ; ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਰਾਮ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਹੇਤੋਰ੍ਵਾਲਿਨਾ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਨਿਰਸ੍ਤਂ ਪੁਰੁਤੇਜਸਾ। ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਸ਼ਜਂ ਸ਼ੋਕਂ ਰਾਮਸ੍ਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ
ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਾਲੀ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਤੇਰੀ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨੇ ਨਿਰਲੇਪ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਕੀਤਾ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍। ਸ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨੇਰਿਤਂ ਵਚਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ; ਤੇ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ।
ਤਦਾਸੀਨ੍ਨਿष੍ਪ੍ਰਭੋऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਗ੍ਰਹਗ੍ਰਸ੍ਤ ਇਵਾਂਸ਼ੁਮਾਨ੍। ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਗਾਤ੍ਰਸ਼ੋਭੀਨਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਯਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ, ਤੇਰੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ ਗਹਿਣੇ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ,
ਯਾਨ੍ਯਾਭਰਣਜਾਲਾਨਿ ਪਾਤਿਤਾਨਿ ਮਹੀਤਲੇ। ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਰਾਮਾਯ ਆਨੀਯ ਹਰਿਯੂਥਪਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੇ ਹਾਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਰਾਮ ਕੋਲ ਲੈ ਆਏ।
ਸਂਹृष੍ਟਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸੁਰ੍ਗਤਿਂ ਤੁ ਨ ਵਿਦੁਸ੍ਤਵ। ਤਾਨਿ ਰਾਮਾਯ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਮਯੈਵੋਪਹृਤਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਾਉਂਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਤੇਰਾ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸੀ। ਉਹ ਗਹਿਣੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਉਹ ਲੈ ਆਇਆ ਸੀ।
ਸ੍ਵਨਵਨ੍ਤ੍ਯਵਕੀਰ੍ਣਾਨਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਹਤਚੇਤਸਿ। ਤਾਨ੍ਯਙ੍ਕੇ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਾਨਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਹੁਵਿਧਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਗਹਿਣੇ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਵਿਖਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਰਾਮ ਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣੇ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤੇਨ ਦੇਵਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਨ ਦੇਵੇਨ ਪਰਿਦੇਵਿਤਮ੍। ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤਾਨਿ ਰੁਦਤਸ੍ਤਾਮ੍ਯਤਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਾਦੀਪਯਦ੍ ਦਾਸ਼ਰਥੇਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ੋਕਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਗਮੀ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕਾ ਲਈ।
ਸ਼ਾਯਿਤਂ ਚ ਚਿਰਂ ਤੇਨ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਮਯਾਪਿ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਦੁਤ੍ਥਾਪਿਤਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪਿਆ ਰਿਹਾ। ਮੈਂ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੇਰ ਉਠਾਇਆ।
ਤਾਨਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਰਾਘਵਃ ਸਹਸੌਮਿਤ੍ਰਿਃ ਸੁਗ੍ਰੀਵੇ ਸਂਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਉਹ ਮਹਿੰਗੇ ਗਹਿਣੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਸ ਤਵਾਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦਾਰ੍ਯੇ ਰਾਘਵਃ ਪਰਿਤਪ੍ਯਤੇ। ਮਹਤਾ ਜ੍ਵਲਤਾ ਨਿਤ੍ਯਮਗ੍ਨਿਨੇਵਾਗ੍ਨਿਪਰ੍ਵਤਃ
ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸੁਆਮੀ, ਰਾਘਵ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦਾ ਪਹਾੜ।
ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਤਮਨਿਦ੍ਰਾ ਚ ਸ਼ੋਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾ ਚ ਰਾਘਵਮ੍। ਤਾਪਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮਗ੍ਨ੍ਯਗਾਰਮਿਵਾਗ੍ਨਯਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅੱਗ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਅੱਗਾਂ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਹੈ।
ਤਵਾਦਰ੍ਸ਼ਨਸ਼ੋਕੇਨ ਰਾਘਵਃ ਪਰਿਚਾਲ੍ਯਤੇ। ਮਹਤਾ ਭੂਮਿਕਮ੍ਪੇਨ ਮਹਾਨਿਵ ਸ਼ਿਲੋਚ੍ਚਯਃ
ਤੇਰੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਰਾਘਵ ਝੰਝੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਭਾਰੀ ਭੂਚਾਲ ਨਾਲ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਨਨਾਨਿ ਸੁਰਮ੍ਯਾਣਿ ਨਦੀਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਨਿ ਚ। ਚਰਨ੍ ਨ ਰਤਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤ੍ਵਾਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਨृਪਾਤ੍ਮਜੇ
ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਫਿਰਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਵਿਚ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ।
ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਮਨੁਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ ਰਾਘਵਃ। ਸਮਿਤ੍ਰਬਾਨ੍ਧਵਂ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜੇ
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਰਾਘਵ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚੇਗਾ।
ਸਹਿਤੌ ਰਾਮਸੁਗ੍ਰੀਵਾਵੁਭਾਵਕੁਰੁਤਾਂ ਤਦਾ। ਸਮਯਂ ਵਾਲਿਨਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਤਵ ਚਾਨ੍ਵੇषਣਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਹੈ ਤੇ ਤੇਰੀ ਖੋਜ ਕਰਨੀ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਕੁਮਾਰਾਭ੍ਯਾਂ ਵੀਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਹਰੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਸਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਵਾਲੀ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਪ੍ਰਿੰਸਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਰਸਾ ਰਾਮੋ ਵਾਲਿਨਮਾਹਵੇ। ਸਰ੍ਵਰ੍ਕ੍ਸ਼ਹਰਿਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਕਰੋਤ੍ ਪਤਿਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਤੇ ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਮਸੁਗ੍ਰੀਵਯੋਰੈਕ੍ਯਂ ਦੇਵ੍ਯੇਵਂ ਸਮਜਾਯਤ। ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਚ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤਯੋਰ੍ਦੂਤਮੁਪਾਗਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਣੀ, ਰਾਮ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਦੀ ਸਾਂਝ ਬਣੀ। ਮੈਨੂੰ, ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦੂਤ ਜਾਣ।
ਸ੍ਵਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸ੍ਵਾਨਾਨੀਯ ਮਹਾਕਪੀਨ੍। ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਮਹਾਬਲਾਨ੍
ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਗਰੀਵ ਨੇ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦਸਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਤਾਕਤਵਰ ਵਾਨਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ।