ਮਾਯਾਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਮਾਯਾਵੀ ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਰਾਵਣਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਉਤ੍ਪਾਦਯਸਿ ਮੇ ਭੂਯਃ ਸਂਤਾਪਂ ਤਨ੍ਨ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਵਣ ਹੀ ਹੈਂ, ਜਾਦੂਗਰ ਬਣ ਕੇ ਰੂਪ ਬਦਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਦੁੱਖ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਰੂਪਂ ਯਃ ਪਰਿਵ੍ਰਾਜਕਰੂਪਵਾਨ੍। ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ ਏਵ ਹਿ ਰਾਵਣਃ
ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਜਟਾਧਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਰਾਵਣ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਉਪਵਾਸਕृਸ਼ਾਂ ਦੀਨਾਂ ਕਾਮਰੂਪ ਨਿਸ਼ਾਚਰ। ਸਂਤਾਪਯਸਿ ਮਾਂ ਭੂਯਃ ਸਂਤਾਪਂ ਤਨ੍ਨ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਹੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਹੜਾ ਜਿਹੜਾ ਰੂਪ ਚਾਹੇ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਦੁੱਖ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹਾਂ; ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਅਥਵਾ ਨੈਤਦੇਵਂ ਹਿ ਯਨ੍ਮਯਾ ਪਰਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਮ੍। ਮਨਸੋ ਹਿ ਮਮ ਪ੍ਰੀਤਿਰੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਤਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ, ਸ਼ਾਇਦ ਐਸਾ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ ਹੈ।
ਯਦਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਦੂਤਸ੍ਤ੍ਵਮਾਗਤੋ ਭਦ੍ਰਮਸ੍ਤੁ ਤੇ। ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਿਯਾ ਰਾਮਕਥਾ ਹਿ ਮੇ
ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਮ ਦਾ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹਾਂ, ਰਾਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਗੁਣਾਨ੍ ਰਾਮਸ੍ਯ ਕਥਯ ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਮਮ ਵਾਨਰ। ਚਿਤ੍ਤਂ ਹਰਸਿ ਮੇ ਸੌਮ੍ਯ ਨਦੀਕੂਲਂ ਯਥਾ ਰਯਃ
ਹੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਗੁਣ ਸੁਣਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਐਸੇ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਦਾ ਵਹਾਵਾ ਕੰਢੇ ਨੂੰ।
ਅਹੋ ਸ੍ਵਪ੍ਨਸ੍ਯ ਸੁਖਤਾ ਯਾਹਮੇਵ ਚਿਰਾਹृਤਾ। ਪ੍ਰੇषਿਤਂ ਨਾਮ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਾਘਵੇਣ ਵਨੌਕਸਮ੍
ਹਾਏ, ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵੀ ਕਿੰਨੀ ਮਿੱਠੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿ ਮੈਂ ਜੋ ਕਦੇ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਹੁਣ ਰਾਘਵ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਇੱਕ ਵਨਵਾਸੀ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇऽਪਿ ਯਦ੍ਯਹਂ ਵੀਰਂ ਰਾਘਵਂ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਨਾਵਸੀਦੇਯਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨੋऽਪਿ ਮਮ ਮਤ੍ਸਰੀ
ਜੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੈਂ ਵੀਰ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਵੇਖ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਵਾਂ; ਸੁਪਨਾ ਵੀ ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਜਾਵੇ।
ਨਾਹਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮਿਮਂ ਮਨ੍ਯੇ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਿ ਵਾਨਰਮ੍। ਨ ਸ਼ਕ੍ਯੋऽਭ੍ਯੁਦਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯੁਦਯੋ ਮਮ
ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਪਨਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਘੜੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਚੰਗੀ ਘੜੀ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ।
ਕਿਂ ਨੁ ਸ੍ਯਾਚ੍ਚਿਤ੍ਤਮੋਹੋऽਯਂ ਭਵੇਦ੍ ਵਾਤਗਤਿਸ੍ਤ੍ਵਿਯਮ੍। ਉਨ੍ਮਾਦਜੋ ਵਿਕਾਰੋ ਵਾ ਸ੍ਯਾਦਯਂ ਮृਗਤृष੍ਣਿਕਾ
ਕੀ ਇਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਭਟਕਣਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਦ੍ਰਿਸ਼? ਜਾਂ ਪਾਗਲਪਨ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦਾ ਅਸਰ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ?
ਅਥਵਾ ਨਾਯਮੁਨ੍ਮਾਦੋ ਮੋਹੋऽਪ੍ਯੁਨ੍ਮਾਦਲਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਸਮ੍ਬੁਧ੍ਯੇ ਚਾਹਮਾਤ੍ਮਾਨਮਿਮਂ ਚਾਪਿ ਵਨੌਕਸਮ੍
ਇਹ ਕੋਈ ਪਾਗਲਪਨ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਭਟਕਣ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲਪਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਬਹੁਧਾ ਸੀਤਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯ ਬਲਾਬਲਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਕਾਮਰੂਪਤ੍ਵਾਨ੍ਮੇਨੇ ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੋੜ ਤੇ ਘਾਟ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸਮਝਿਆ।
ਏਤਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਤਦਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾ ਸਾ ਤਨੁਮਧ੍ਯਮਾ। ਨ ਪ੍ਰਤਿਵ੍ਯਾਜਹਾਰਾਥ ਵਾਨਰਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ
ਇਹ ਸੋਚ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੀਤਾਯਾ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਾਨੁਕੂਲੈਰ੍ਵਚਨੈਸ੍ਤਦਾ ਤਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਰ੍षਯਨ੍
ਸੀਤਾ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਾਰੁਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਵਿਚ ਚੰਗੇ ਲਗਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਆਦਿਤ੍ਯ ਇਵ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਲੋਕਕਾਨ੍ਤਃ ਸ਼ਸ਼ੀ ਯਥਾ। ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਦੇਵੋ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋ ਯਥਾ
ਰਾਮ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼ਰਵਣ।
ਵਿਕ੍ਰਮੇਣੋਪਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਮਧੁਰਵਾਗ੍ ਦੇਵੋ ਵਾਚਸ੍ਪਤਿਰ੍ਯਥਾ
ਵਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਮਿੱਠੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੋਲਣ ਦੇ ਦੇਵਤਾ।
ਰੂਪਵਾਨ੍ ਸੁਭਗਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਕਂਦਰ੍ਪ ਇਵ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍। ਸ੍ਥਾਨਕ੍ਰੋਧੇ ਪ੍ਰਹਰ੍ਤਾ ਚ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਲੋਕੇ ਮਹਾਰਥਃ
ਉਹ ਸੋਹਣਾ, ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਮੂਰਤ। ਜਦੋਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ ਹੈ।
ਬਾਹੁਚ੍ਛਾਯਾਮਵष੍ਟਬ੍ਧੋ ਯਸ੍ਯ ਲੋਕੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਪਕ੍ਰਮ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਪਦਾਨ੍ਮृਗਰੂਪੇਣ ਰਾਘਵਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ। ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਸ਼੍ਰਮ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ, ਮਿਰਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ—
ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਯੇਨਾਪਨੀਤਾਸਿ ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਤਤ੍ਫਲਮ੍। ਅਚਿਰਾਦ੍ ਰਾਵਣਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਯੋ ਵਧਿष੍ਯਤਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
—ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਸੁੰਨ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਇਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਵੇਖੇਂਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਰਤਾਵਾਨ ਰਾਮ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਕ੍ਰੋਧਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤੈਰਿषੁਭਿਰ੍ਜ੍ਵਲਦ੍ਭਿਰਿਵ ਪਾਵਕੈਃ। ਤੇਨਾਹਂ ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਦੂਤਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਿਹਾਗਤਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਛੱਡੇ ਤੀਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੂਤ ਬਣਾਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਕੌਸ਼ਲਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਰਾਮਸ੍ਯ ਚ ਸਖਾ ਦੇਵਿ ਸੁਗ੍ਰੀਵੋ ਨਾਮ ਵਾਨਰਃ
ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ। ਰਾਮ ਦਾ ਦੋਸਤ, ਵਾਨਰ ਸੁਗਰੀਵ ਵੀ, ਮਾਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਮ ਭੇਜਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜਾ ਵਾਨਰਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਕੌਸ਼ਲਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਮਰਤਿ ਤੇ ਰਾਮਃ ਸਸੁਗ੍ਰੀਵਃ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਖੈਰ-ਮੰਗੀ। ਰਾਮ, ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਜੀਵਸਿ ਵੈਦੇਹਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਵਸ਼ਮਾਗਤਾ। ਨਚਿਰਾਦ੍ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਰਾਮਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਭਾਗ ਨਾਲ, ਵੈਦੇਹੀ, ਤੂੰ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਵੀ ਜਿਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੂੰ ਰਾਮ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗੀ।
ਮਧ੍ਯੇ ਵਾਨਰਕੋਟੀਨਾਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਚਾਮਿਤੌਜਸਮ੍। ਅਹਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਸਚਿਵੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਨਾਮ ਵਾਨਰਃ
ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਫੌਜ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਹਨੂਮਾਨ ਹਾਂ, ਸੁਗਰੀਵ ਦਾ ਮੰਤਰੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਣਗਣ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਨਗਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਲਙ੍ਘਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹੋਦਧਿਮ੍। ਕृਤ੍ਵਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਦਨ੍ਯਾਸਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਮੈਂ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਲੰਘ ਕੇ ਲੰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਵਣ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ।
ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮੁਪਯਾਤੋऽਹਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਨਾਹਮਸ੍ਮਿ ਤਥਾ ਦੇਵਿ ਯਥਾ ਮਾਮਵਗਚ੍ਛਸਿ। ਵਿਸ਼ਙ੍ਕਾ ਤ੍ਯਜ੍ਯਤਾਮੇषਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਤ੍ਸ੍ਵ ਵਦਤੋ ਮਮ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜੋ ਤੂੰ ਸਮਝਦੀ ਹੈਂ। ਇਹ ਸ਼ੱਕ ਛੱਡ ਦੇ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ।
thumb|ਪਞ੍ਚਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰਕਾਂਡ ਦਾ ਪੰਜਤੀਹਵਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਾਂ ਤੁ ਰਾਮਕਥਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੈਦੇਹੀ ਵਾਨਰਰ੍षਭਾਤ੍। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਮਿਦਂ ਮਧੁਰਯਾ ਗਿਰਾ
ਰਾਮ ਦੀ ਕਥਾ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਰਮ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਯਾਨਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਚਿਹ੍ਨਾਨਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ ਵਾਨਰ। ਤਾਨਿ ਭੂਯਃ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਨ ਮਾਂ ਸ਼ੋਕਃ ਸਮਾਵਿਸ਼ੇਤ੍
ਹੇ ਵਾਨਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਦੱਸ, ਤਾਂ ਕਿ ਦੁੱਖ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਕੀਦृਸ਼ਂ ਤਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਰੂਪਂ ਤਸ੍ਯ ਚ ਕੀਦृਸ਼ਮ੍। ਕਥਮੂਰੂ ਕਥਂ ਬਾਹੂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਂਸ ਮੇ
ਉਸ ਦੀ ਕਦ-ਕਾਠ ਤੇ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ رانਗਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਕਿਵੇਂ ਹਨ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਬਾਰੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।