ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਭਰ੍ਤੁਸ੍ਤੇऽਨੁਚਰਃ ਪ੍ਰਿਯਃ। ਕृਤਵਾਞ੍ਛੋਕਸਂਤਪ੍ਤਃ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤੇऽਭਿਵਾਦਨਮ੍
ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਸਾਥੀ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਤੇਰੀ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਸਾ ਤਯੋਃ ਕੁਸ਼ਲਂ ਦੇਵੀ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਨਰਸਿਂਹਯੋਃ। ਪ੍ਰਤਿਸਂਹृष੍ਟਸਰ੍ਵਾਂਗੀ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਨਰਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਤਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਬਤ ਗਾਥੇਯਂ ਲੌਕਿਕੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮਾ। ਏਤਿ ਜੀਵਨ੍ਤਮਾਨਨ੍ਦੋ ਨਰਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਦਪਿ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚੱਲਦੀ ਗੱਲ ਕਿੰਨੀ ਚੰਗੀ ਹੈ: 'ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਵੇਖਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।'
ਤਯੋਃ ਸਮਾਗਮੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰੀਤਿਰੁਤ੍ਪਾਦਿਤਾਦ੍ਭੁਤਾ। ਪਰਸ੍ਪਰੇਣ ਚਾਲਾਪਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤੌ ਤੌ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਤੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ 'ਚ ਅਜੀਬ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ; ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਸੀਤਾਯਾਃ ਸ਼ੋਕਤਪ੍ਤਾਯਾਃ ਸਮੀਪਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਸਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਵਨਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਦੁੱਖੀ ਸੀਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਯਥਾ ਯਥਾ ਸਮੀਪਂ ਸ ਹਨੂਮਾਨੁਪਸਰ੍ਪਤਿ। ਤਥਾ ਤਥਾ ਰਾਵਣਂ ਸਾ ਤਂ ਸੀਤਾ ਪਰਿਸ਼ਙ੍ਕਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਗਿਆ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਓਹਨਾ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ੱਕ ਹੋਇਆ ਕਿ ਕਿਤੇ ਇਹ ਰਾਵਣ ਹੀ ਰੂਪ ਬਦਲ ਕੇ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਆ ਗਿਆ।
ਅਹੋ ਧਿਗ੍ ਧਿਕ੍ਕृਤਮਿਦਂ ਕਥਿਤਂ ਹਿ ਯਦਸ੍ਯ ਮੇ। ਰੂਪਾਨ੍ਤਰਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਸ ਏਵਾਯਂ ਹਿ ਰਾਵਣਃ
ਹਾਏ, ਮੈਨੂੰ ਅਫ਼ਸੋਸ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ! ਰੂਪ ਬਦਲ ਕੇ, ਇਹ ਰਾਵਣ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਾਮਸ਼ੋਕਸ੍ਯ ਸ਼ਾਖਾਂ ਤੁ ਵਿਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਤਸ੍ਯਾਮੇਵਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਈ ਸੀਤਾ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਓਥੇ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ।
ਅਵਨ੍ਦਤ ਮਹਾਬਾਹੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਸਾ ਚੈਨਂ ਭਯਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਭੂਯੋ ਨੈਨਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਫਿਰ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਨ੍ਦਮਾਨਂ ਚ ਸੀਤਾ ਸ਼ਸ਼ਿਨਿਭਾਨਨਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਦੀਰ੍ਘਮੁਚ੍ਛ੍ਵਸ੍ਯ ਵਾਨਰਂ ਮਧੁਰਸ੍ਵਰਾ
ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਾਯਾਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਮਾਯਾਵੀ ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਰਾਵਣਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਉਤ੍ਪਾਦਯਸਿ ਮੇ ਭੂਯਃ ਸਂਤਾਪਂ ਤਨ੍ਨ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਵਣ ਹੀ ਹੈਂ, ਜਾਦੂਗਰ ਬਣ ਕੇ ਰੂਪ ਬਦਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਦੁੱਖ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਰੂਪਂ ਯਃ ਪਰਿਵ੍ਰਾਜਕਰੂਪਵਾਨ੍। ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ ਏਵ ਹਿ ਰਾਵਣਃ
ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਜਟਾਧਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਰਾਵਣ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਉਪਵਾਸਕृਸ਼ਾਂ ਦੀਨਾਂ ਕਾਮਰੂਪ ਨਿਸ਼ਾਚਰ। ਸਂਤਾਪਯਸਿ ਮਾਂ ਭੂਯਃ ਸਂਤਾਪਂ ਤਨ੍ਨ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਹੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਹੜਾ ਜਿਹੜਾ ਰੂਪ ਚਾਹੇ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਦੁੱਖ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹਾਂ; ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਅਥਵਾ ਨੈਤਦੇਵਂ ਹਿ ਯਨ੍ਮਯਾ ਪਰਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਮ੍। ਮਨਸੋ ਹਿ ਮਮ ਪ੍ਰੀਤਿਰੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਤਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ, ਸ਼ਾਇਦ ਐਸਾ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ ਹੈ।
ਯਦਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਦੂਤਸ੍ਤ੍ਵਮਾਗਤੋ ਭਦ੍ਰਮਸ੍ਤੁ ਤੇ। ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਿਯਾ ਰਾਮਕਥਾ ਹਿ ਮੇ
ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਮ ਦਾ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹਾਂ, ਰਾਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਗੁਣਾਨ੍ ਰਾਮਸ੍ਯ ਕਥਯ ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਮਮ ਵਾਨਰ। ਚਿਤ੍ਤਂ ਹਰਸਿ ਮੇ ਸੌਮ੍ਯ ਨਦੀਕੂਲਂ ਯਥਾ ਰਯਃ
ਹੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਗੁਣ ਸੁਣਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਐਸੇ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਦਾ ਵਹਾਵਾ ਕੰਢੇ ਨੂੰ।
ਅਹੋ ਸ੍ਵਪ੍ਨਸ੍ਯ ਸੁਖਤਾ ਯਾਹਮੇਵ ਚਿਰਾਹृਤਾ। ਪ੍ਰੇषਿਤਂ ਨਾਮ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਾਘਵੇਣ ਵਨੌਕਸਮ੍
ਹਾਏ, ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵੀ ਕਿੰਨੀ ਮਿੱਠੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿ ਮੈਂ ਜੋ ਕਦੇ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਹੁਣ ਰਾਘਵ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਇੱਕ ਵਨਵਾਸੀ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇऽਪਿ ਯਦ੍ਯਹਂ ਵੀਰਂ ਰਾਘਵਂ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਨਾਵਸੀਦੇਯਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨੋऽਪਿ ਮਮ ਮਤ੍ਸਰੀ
ਜੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੈਂ ਵੀਰ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਵੇਖ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਵਾਂ; ਸੁਪਨਾ ਵੀ ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਜਾਵੇ।
ਨਾਹਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮਿਮਂ ਮਨ੍ਯੇ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਿ ਵਾਨਰਮ੍। ਨ ਸ਼ਕ੍ਯੋऽਭ੍ਯੁਦਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯੁਦਯੋ ਮਮ
ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਪਨਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਘੜੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਚੰਗੀ ਘੜੀ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ।
ਕਿਂ ਨੁ ਸ੍ਯਾਚ੍ਚਿਤ੍ਤਮੋਹੋऽਯਂ ਭਵੇਦ੍ ਵਾਤਗਤਿਸ੍ਤ੍ਵਿਯਮ੍। ਉਨ੍ਮਾਦਜੋ ਵਿਕਾਰੋ ਵਾ ਸ੍ਯਾਦਯਂ ਮृਗਤृष੍ਣਿਕਾ
ਕੀ ਇਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਭਟਕਣਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਦ੍ਰਿਸ਼? ਜਾਂ ਪਾਗਲਪਨ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦਾ ਅਸਰ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ?
ਅਥਵਾ ਨਾਯਮੁਨ੍ਮਾਦੋ ਮੋਹੋऽਪ੍ਯੁਨ੍ਮਾਦਲਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਸਮ੍ਬੁਧ੍ਯੇ ਚਾਹਮਾਤ੍ਮਾਨਮਿਮਂ ਚਾਪਿ ਵਨੌਕਸਮ੍
ਇਹ ਕੋਈ ਪਾਗਲਪਨ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਭਟਕਣ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲਪਨ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀਅਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਬਹੁਧਾ ਸੀਤਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਧਾਰ੍ਯ ਬਲਾਬਲਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਕਾਮਰੂਪਤ੍ਵਾਨ੍ਮੇਨੇ ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੋੜ ਤੇ ਘਾਟ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸਮਝਿਆ।
ਏਤਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਤਦਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾ ਸਾ ਤਨੁਮਧ੍ਯਮਾ। ਨ ਪ੍ਰਤਿਵ੍ਯਾਜਹਾਰਾਥ ਵਾਨਰਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ
ਇਹ ਸੋਚ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੀਤਾਯਾ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਾਨੁਕੂਲੈਰ੍ਵਚਨੈਸ੍ਤਦਾ ਤਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਰ੍षਯਨ੍
ਸੀਤਾ ਦੀ ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਾਰੁਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਵਿਚ ਚੰਗੇ ਲਗਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਆਦਿਤ੍ਯ ਇਵ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਲੋਕਕਾਨ੍ਤਃ ਸ਼ਸ਼ੀ ਯਥਾ। ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਦੇਵੋ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੋ ਯਥਾ
ਰਾਮ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਵਿਸ਼ਰਵਣ।
ਵਿਕ੍ਰਮੇਣੋਪਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਮਧੁਰਵਾਗ੍ ਦੇਵੋ ਵਾਚਸ੍ਪਤਿਰ੍ਯਥਾ
ਵਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਮਿੱਠੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੋਲਣ ਦੇ ਦੇਵਤਾ।
ਰੂਪਵਾਨ੍ ਸੁਭਗਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਕਂਦਰ੍ਪ ਇਵ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍। ਸ੍ਥਾਨਕ੍ਰੋਧੇ ਪ੍ਰਹਰ੍ਤਾ ਚ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਲੋਕੇ ਮਹਾਰਥਃ
ਉਹ ਸੋਹਣਾ, ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦਾ ਮੂਰਤ। ਜਦੋਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ ਹੈ।
ਬਾਹੁਚ੍ਛਾਯਾਮਵष੍ਟਬ੍ਧੋ ਯਸ੍ਯ ਲੋਕੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਪਕ੍ਰਮ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਪਦਾਨ੍ਮृਗਰੂਪੇਣ ਰਾਘਵਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ। ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਸ਼੍ਰਮ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ, ਮਿਰਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ—
ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਯੇਨਾਪਨੀਤਾਸਿ ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਤਤ੍ਫਲਮ੍। ਅਚਿਰਾਦ੍ ਰਾਵਣਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਯੋ ਵਧਿष੍ਯਤਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
—ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਸੁੰਨ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਇਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਵੇਖੇਂਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਰਤਾਵਾਨ ਰਾਮ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਕ੍ਰੋਧਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤੈਰਿषੁਭਿਰ੍ਜ੍ਵਲਦ੍ਭਿਰਿਵ ਪਾਵਕੈਃ। ਤੇਨਾਹਂ ਪ੍ਰੇषਿਤੋ ਦੂਤਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਿਹਾਗਤਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਛੱਡੇ ਤੀਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੂਤ ਬਣਾਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।