ਸ ਵਿਹਾਯੋਤ੍ਤਰੀਯਾਣਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਵਿਸृਜ੍ਯ ਮਨਸਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਜਨਨ੍ਯੈ ਮਾਂ ਸਮਾਦਿਸ਼ਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਕੀਮਤੀ ਵਸਤ੍ਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੋਂ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਹਂ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਵਨਚਾਰਿਣੀ। ਨਹਿ ਮੇ ਤੇਨ ਹੀਨਾਯਾ ਵਾਸਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇऽਪਿ ਰੋਚਤੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ। ਉਹ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵੀ ਰਹਿਣਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਤੁ ਮਹਾਭਾਗਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਮਿਤ੍ਰਨਨ੍ਦਨਃ। ਪੂਰ੍ਵਜਸ੍ਯਾਨੁਯਾਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਕੁਸ਼ਚੀਰੈਰਲਂਕृਤਃ
ਪਰ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਸੋਮਿਤ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਘਾਹ ਤੇ ਛਾਲਾਂ ਪਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਿਆ ਸੀ।
ਤੇ ਵਯਂ ਭਰ੍ਤੁਰਾਦੇਸ਼ਂ ਬਹੁਮਾਨ੍ਯ ਦृਢਵ੍ਰਤਾਃ। ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਃ ਸ੍ਮ ਪੁਰਾਦृष੍ਟਂ ਵਨਂ ਗਮ੍ਭੀਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮਾਣਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਪੱਕੇ ਵਚਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਡਰਾਉਣਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਵਸਤੋ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯੇ ਤਸ੍ਯਾਹਮਮਿਤੌਜਸਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਪਹृਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਰਾਵਣੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਰਾਵਣ ਦੁਆਰਾ, ਜੋ ਬੜਾ ਮਾੜਾ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲਈ ਗਈ।
ਦ੍ਵੌ ਮਾਸੌ ਤੇਨ ਮੇ ਕਾਲੋ ਜੀਵਿਤਾਨੁਗ੍ਰਹਃ ਕृਤਃ। ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਮਾਸਾਭ੍ਯਾਂ ਤਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਿਆਦ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾ ਸਕਾਂ। ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀ।
thumb|ਚਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਏਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦਾ ਚੌਂਤੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਹਰਿਪੁਂਗਵਃ। ਦੁਃਖਾਦ੍ ਦੁਃਖਾਭਿਭੂਤਾਯਾਃ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਤਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਢਾਢਸ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਅਹਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਂਦੇਸ਼ਾਦ੍ ਦੇਵਿ ਦੂਤਸ੍ਤਵਾਗਤਃ। ਵੈਦੇਹਿ ਕੁਸ਼ਲੀ ਰਾਮਃ ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਕੌਸ਼ਲਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਰਾਮ ਦਾ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਵੈਦੇਹੀ, ਰਾਮ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਤੇਰੀ ਖੈਰੀ ਪੁੱਛੀ ਹੈ।
ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵੇਦਾਂਸ਼੍ਚ ਵੇਦ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰਃ। ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਦਾਸ਼ਰਥੀ ਰਾਮੋ ਦੇਵਿ ਕੌਸ਼ਲਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਵੇਦਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤ ਰਾਮ, ਮਾਤਾ, ਤੇਰੀ ਖੈਰੀ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਭਰ੍ਤੁਸ੍ਤੇऽਨੁਚਰਃ ਪ੍ਰਿਯਃ। ਕृਤਵਾਞ੍ਛੋਕਸਂਤਪ੍ਤਃ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤੇऽਭਿਵਾਦਨਮ੍
ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਸਾਥੀ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਤੇਰੀ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਸਾ ਤਯੋਃ ਕੁਸ਼ਲਂ ਦੇਵੀ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਨਰਸਿਂਹਯੋਃ। ਪ੍ਰਤਿਸਂਹृष੍ਟਸਰ੍ਵਾਂਗੀ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਨਰਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਤਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਬਤ ਗਾਥੇਯਂ ਲੌਕਿਕੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮਾ। ਏਤਿ ਜੀਵਨ੍ਤਮਾਨਨ੍ਦੋ ਨਰਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਦਪਿ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚੱਲਦੀ ਗੱਲ ਕਿੰਨੀ ਚੰਗੀ ਹੈ: 'ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਵੇਖਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।'
ਤਯੋਃ ਸਮਾਗਮੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰੀਤਿਰੁਤ੍ਪਾਦਿਤਾਦ੍ਭੁਤਾ। ਪਰਸ੍ਪਰੇਣ ਚਾਲਾਪਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤੌ ਤੌ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਤੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ 'ਚ ਅਜੀਬ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ; ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਸੀਤਾਯਾਃ ਸ਼ੋਕਤਪ੍ਤਾਯਾਃ ਸਮੀਪਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਸਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਵਨਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਦੁੱਖੀ ਸੀਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਯਥਾ ਯਥਾ ਸਮੀਪਂ ਸ ਹਨੂਮਾਨੁਪਸਰ੍ਪਤਿ। ਤਥਾ ਤਥਾ ਰਾਵਣਂ ਸਾ ਤਂ ਸੀਤਾ ਪਰਿਸ਼ਙ੍ਕਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਗਿਆ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਓਹਨਾ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ੱਕ ਹੋਇਆ ਕਿ ਕਿਤੇ ਇਹ ਰਾਵਣ ਹੀ ਰੂਪ ਬਦਲ ਕੇ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਆ ਗਿਆ।
ਅਹੋ ਧਿਗ੍ ਧਿਕ੍ਕृਤਮਿਦਂ ਕਥਿਤਂ ਹਿ ਯਦਸ੍ਯ ਮੇ। ਰੂਪਾਨ੍ਤਰਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਸ ਏਵਾਯਂ ਹਿ ਰਾਵਣਃ
ਹਾਏ, ਮੈਨੂੰ ਅਫ਼ਸੋਸ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ! ਰੂਪ ਬਦਲ ਕੇ, ਇਹ ਰਾਵਣ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਾਮਸ਼ੋਕਸ੍ਯ ਸ਼ਾਖਾਂ ਤੁ ਵਿਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਤਸ੍ਯਾਮੇਵਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਈ ਸੀਤਾ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਓਥੇ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ।
ਅਵਨ੍ਦਤ ਮਹਾਬਾਹੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਸਾ ਚੈਨਂ ਭਯਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਭੂਯੋ ਨੈਨਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਫਿਰ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਨ੍ਦਮਾਨਂ ਚ ਸੀਤਾ ਸ਼ਸ਼ਿਨਿਭਾਨਨਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਦੀਰ੍ਘਮੁਚ੍ਛ੍ਵਸ੍ਯ ਵਾਨਰਂ ਮਧੁਰਸ੍ਵਰਾ
ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਾਯਾਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਮਾਯਾਵੀ ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਰਾਵਣਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਉਤ੍ਪਾਦਯਸਿ ਮੇ ਭੂਯਃ ਸਂਤਾਪਂ ਤਨ੍ਨ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਵਣ ਹੀ ਹੈਂ, ਜਾਦੂਗਰ ਬਣ ਕੇ ਰੂਪ ਬਦਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਦੁੱਖ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਰੂਪਂ ਯਃ ਪਰਿਵ੍ਰਾਜਕਰੂਪਵਾਨ੍। ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ ਏਵ ਹਿ ਰਾਵਣਃ
ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਜਨਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਜਟਾਧਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਰਾਵਣ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਉਪਵਾਸਕृਸ਼ਾਂ ਦੀਨਾਂ ਕਾਮਰੂਪ ਨਿਸ਼ਾਚਰ। ਸਂਤਾਪਯਸਿ ਮਾਂ ਭੂਯਃ ਸਂਤਾਪਂ ਤਨ੍ਨ ਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਹੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਹੜਾ ਜਿਹੜਾ ਰੂਪ ਚਾਹੇ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਦੁੱਖ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹਾਂ; ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਅਥਵਾ ਨੈਤਦੇਵਂ ਹਿ ਯਨ੍ਮਯਾ ਪਰਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਮ੍। ਮਨਸੋ ਹਿ ਮਮ ਪ੍ਰੀਤਿਰੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਤਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ, ਸ਼ਾਇਦ ਐਸਾ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ ਹੈ।
ਯਦਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਦੂਤਸ੍ਤ੍ਵਮਾਗਤੋ ਭਦ੍ਰਮਸ੍ਤੁ ਤੇ। ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਿਯਾ ਰਾਮਕਥਾ ਹਿ ਮੇ
ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਮ ਦਾ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਹੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹਾਂ, ਰਾਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਗੁਣਾਨ੍ ਰਾਮਸ੍ਯ ਕਥਯ ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਮਮ ਵਾਨਰ। ਚਿਤ੍ਤਂ ਹਰਸਿ ਮੇ ਸੌਮ੍ਯ ਨਦੀਕੂਲਂ ਯਥਾ ਰਯਃ
ਹੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ ਵਾਨਰ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਗੁਣ ਸੁਣਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਐਸੇ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਦਾ ਵਹਾਵਾ ਕੰਢੇ ਨੂੰ।
ਅਹੋ ਸ੍ਵਪ੍ਨਸ੍ਯ ਸੁਖਤਾ ਯਾਹਮੇਵ ਚਿਰਾਹृਤਾ। ਪ੍ਰੇषਿਤਂ ਨਾਮ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਾਘਵੇਣ ਵਨੌਕਸਮ੍
ਹਾਏ, ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵੀ ਕਿੰਨੀ ਮਿੱਠੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿ ਮੈਂ ਜੋ ਕਦੇ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਹੁਣ ਰਾਘਵ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਇੱਕ ਵਨਵਾਸੀ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇऽਪਿ ਯਦ੍ਯਹਂ ਵੀਰਂ ਰਾਘਵਂ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍। ਪਸ਼੍ਯੇਯਂ ਨਾਵਸੀਦੇਯਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨੋऽਪਿ ਮਮ ਮਤ੍ਸਰੀ
ਜੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੈਂ ਵੀਰ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਵੇਖ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਵਾਂ; ਸੁਪਨਾ ਵੀ ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਜਾਵੇ।
ਨਾਹਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮਿਮਂ ਮਨ੍ਯੇ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਿ ਵਾਨਰਮ੍। ਨ ਸ਼ਕ੍ਯੋऽਭ੍ਯੁਦਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯੁਦਯੋ ਮਮ
ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਪਨਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਘੜੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਚੰਗੀ ਘੜੀ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ।
ਕਿਂ ਨੁ ਸ੍ਯਾਚ੍ਚਿਤ੍ਤਮੋਹੋऽਯਂ ਭਵੇਦ੍ ਵਾਤਗਤਿਸ੍ਤ੍ਵਿਯਮ੍। ਉਨ੍ਮਾਦਜੋ ਵਿਕਾਰੋ ਵਾ ਸ੍ਯਾਦਯਂ ਮृਗਤृष੍ਣਿਕਾ
ਕੀ ਇਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਭਟਕਣਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਦ੍ਰਿਸ਼? ਜਾਂ ਪਾਗਲਪਨ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦਾ ਅਸਰ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ?