ਦੁਹਿਤਾ ਜਨਕਸ੍ਯਾਹਂ ਵੈਦੇਹਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸੀਤੇਤਿ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚੋਕ੍ਤਾਹਂ ਭਾਰ੍ਯਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਮੈਂ ਵੈਦੇਹ ਦੇ ਮਹਾਨ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਸੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ।
ਸਮਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। ਭੁਞ੍ਜਾਨਾ ਮਾਨੁषਾਨ੍ ਭੋਗਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਿਨੀ
ਮੈਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਰਾਘਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਖ-ਸਾਧਨਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੇ ਵਰ੍षੇ ਰਾਜ੍ਯੇ ਚੇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਅਭਿषੇਚਯਿਤੁਂ ਰਾਜਾ ਸੋਪਾਧ੍ਯਾਯਃ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਫਿਰ ਤੇਰਵੇਂ ਸਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੰਡਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਇੱਖਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਮ੍ਭ੍ਰਿਯਮਾਣੇ ਤੁ ਰਾਘਵਸ੍ਯਾਭਿषੇਚਨੇ। ਕੈਕੇਯੀ ਨਾਮ ਭਰ੍ਤਾਰਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਘਵ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਕੈਕੇਈ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਨ ਪਿਬੇਯਂ ਨ ਖਾਦੇਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਮਮ ਭੋਜਨਮ੍। ਏष ਮੇ ਜੀਵਿਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤੋ ਰਾਮੋ ਯਦ੍ਯਭਿषਿਚ੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਨਾਂ ਤਾਂ ਰੋਜ਼ ਕੁਝ ਪੀਵਾਂਗੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਖਾਵਾਂਗੀ। ਜੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਜਤਿਲਕ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੱਥੇ ਹੀ ਮੁੱਕ ਜਾਏਗੀ।
ਯਤ੍ ਤਦੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਨृਪਤਿਸਤ੍ਤਮ। ਤਚ੍ਚੇਨ੍ਨ ਵਿਤਥਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਨਂ ਗਚ੍ਛਤੁ ਰਾਘਵਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੇ ਉਹ ਝੂਠ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੇਜੋ।
ਸ ਰਾਜਾ ਸਤ੍ਯਵਾਗ੍ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਰਦਾਨਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍। ਮੁਮੋਹ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੂਰਮਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਹ ਸੱਚੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਕੈਕਈ ਦੇ ਕਠੋਰ ਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਦਿੱਤੇ ਵਰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਸ੍ਥਵਿਰੋ ਰਾਜਾ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਰੁਦਨ੍ ਰਾਜ੍ਯਮਯਾਚਤ
ਫਿਰ ਉਹ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਸੀ, ਰੋਂਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਚਿਰਚਿਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਰਾਜ ਛੱਡਣ ਲਈ ਮੰਗਦਾ ਹੈ।
ਸ ਪਿਤੁਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਭਿषੇਕਾਤ੍ ਪਰਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਮਨਸਾ ਪੂਰ੍ਵਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਾਚਾ ਪ੍ਰਤਿਗृਹੀਤਵਾਨ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਪਿਉਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਰਾਜਤਿਲਕ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਮੰਨ ਲਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਮਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਨ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀਯਾਤ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਯਾਨ੍ਨ ਚਾਨृਤਮ੍। ਅਪਿ ਜੀਵਿਤਹੇਤੋਰ੍ਹਿ ਰਾਮਃ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਰਾਮ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਬੜਾ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵੇਗਾ ਪਰ ਲਏਗਾ ਨਹੀਂ, ਸੱਚ ਬੋਲੇਗਾ ਪਰ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਲਈ ਵੀ।
ਸ ਵਿਹਾਯੋਤ੍ਤਰੀਯਾਣਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਵਿਸृਜ੍ਯ ਮਨਸਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਜਨਨ੍ਯੈ ਮਾਂ ਸਮਾਦਿਸ਼ਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਕੀਮਤੀ ਵਸਤ੍ਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੋਂ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਹਂ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਵਨਚਾਰਿਣੀ। ਨਹਿ ਮੇ ਤੇਨ ਹੀਨਾਯਾ ਵਾਸਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇऽਪਿ ਰੋਚਤੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ। ਉਹ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵੀ ਰਹਿਣਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਤੁ ਮਹਾਭਾਗਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰ੍ਮਿਤ੍ਰਨਨ੍ਦਨਃ। ਪੂਰ੍ਵਜਸ੍ਯਾਨੁਯਾਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਕੁਸ਼ਚੀਰੈਰਲਂਕृਤਃ
ਪਰ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਸੋਮਿਤ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਘਾਹ ਤੇ ਛਾਲਾਂ ਪਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਿਆ ਸੀ।
ਤੇ ਵਯਂ ਭਰ੍ਤੁਰਾਦੇਸ਼ਂ ਬਹੁਮਾਨ੍ਯ ਦृਢਵ੍ਰਤਾਃ। ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਃ ਸ੍ਮ ਪੁਰਾਦृष੍ਟਂ ਵਨਂ ਗਮ੍ਭੀਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮਾਣਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਪੱਕੇ ਵਚਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਵੇਖਿਆ ਡਰਾਉਣਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਵਸਤੋ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯੇ ਤਸ੍ਯਾਹਮਮਿਤੌਜਸਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਪਹृਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਰਾਵਣੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਰਾਵਣ ਦੁਆਰਾ, ਜੋ ਬੜਾ ਮਾੜਾ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲਈ ਗਈ।
ਦ੍ਵੌ ਮਾਸੌ ਤੇਨ ਮੇ ਕਾਲੋ ਜੀਵਿਤਾਨੁਗ੍ਰਹਃ ਕृਤਃ। ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਮਾਸਾਭ੍ਯਾਂ ਤਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਿਆਦ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾ ਸਕਾਂ। ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀ।
thumb|ਚਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਏਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦਾ ਚੌਂਤੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਹਰਿਪੁਂਗਵਃ। ਦੁਃਖਾਦ੍ ਦੁਃਖਾਭਿਭੂਤਾਯਾਃ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਤਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਢਾਢਸ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਅਹਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਂਦੇਸ਼ਾਦ੍ ਦੇਵਿ ਦੂਤਸ੍ਤਵਾਗਤਃ। ਵੈਦੇਹਿ ਕੁਸ਼ਲੀ ਰਾਮਃ ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਕੌਸ਼ਲਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਾਤਾ, ਮੈਂ ਰਾਮ ਦਾ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਵੈਦੇਹੀ, ਰਾਮ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਤੇਰੀ ਖੈਰੀ ਪੁੱਛੀ ਹੈ।
ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵੇਦਾਂਸ਼੍ਚ ਵੇਦ ਵੇਦਵਿਦਾਂ ਵਰਃ। ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਦਾਸ਼ਰਥੀ ਰਾਮੋ ਦੇਵਿ ਕੌਸ਼ਲਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਵੇਦਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤ ਰਾਮ, ਮਾਤਾ, ਤੇਰੀ ਖੈਰੀ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤੇਜਾ ਭਰ੍ਤੁਸ੍ਤੇऽਨੁਚਰਃ ਪ੍ਰਿਯਃ। ਕृਤਵਾਞ੍ਛੋਕਸਂਤਪ੍ਤਃ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤੇऽਭਿਵਾਦਨਮ੍
ਤੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਸਾਥੀ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਤੇਰੀ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਸਾ ਤਯੋਃ ਕੁਸ਼ਲਂ ਦੇਵੀ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਨਰਸਿਂਹਯੋਃ। ਪ੍ਰਤਿਸਂਹृष੍ਟਸਰ੍ਵਾਂਗੀ ਹਨੂਮਨ੍ਤਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਨਰਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀ ਖੈਰੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਤਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਫਿਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਬਤ ਗਾਥੇਯਂ ਲੌਕਿਕੀ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮਾ। ਏਤਿ ਜੀਵਨ੍ਤਮਾਨਨ੍ਦੋ ਨਰਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਦਪਿ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚੱਲਦੀ ਗੱਲ ਕਿੰਨੀ ਚੰਗੀ ਹੈ: 'ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਵੇਖਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।'
ਤਯੋਃ ਸਮਾਗਮੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰੀਤਿਰੁਤ੍ਪਾਦਿਤਾਦ੍ਭੁਤਾ। ਪਰਸ੍ਪਰੇਣ ਚਾਲਾਪਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤੌ ਤੌ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਤੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ 'ਚ ਅਜੀਬ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈ; ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਸੀਤਾਯਾਃ ਸ਼ੋਕਤਪ੍ਤਾਯਾਃ ਸਮੀਪਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਸਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਵਨਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਦੁੱਖੀ ਸੀਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਯਥਾ ਯਥਾ ਸਮੀਪਂ ਸ ਹਨੂਮਾਨੁਪਸਰ੍ਪਤਿ। ਤਥਾ ਤਥਾ ਰਾਵਣਂ ਸਾ ਤਂ ਸੀਤਾ ਪਰਿਸ਼ਙ੍ਕਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਗਿਆ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਓਹਨਾ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ੱਕ ਹੋਇਆ ਕਿ ਕਿਤੇ ਇਹ ਰਾਵਣ ਹੀ ਰੂਪ ਬਦਲ ਕੇ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਆ ਗਿਆ।
ਅਹੋ ਧਿਗ੍ ਧਿਕ੍ਕृਤਮਿਦਂ ਕਥਿਤਂ ਹਿ ਯਦਸ੍ਯ ਮੇ। ਰੂਪਾਨ੍ਤਰਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਸ ਏਵਾਯਂ ਹਿ ਰਾਵਣਃ
ਹਾਏ, ਮੈਨੂੰ ਅਫ਼ਸੋਸ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ! ਰੂਪ ਬਦਲ ਕੇ, ਇਹ ਰਾਵਣ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਾਮਸ਼ੋਕਸ੍ਯ ਸ਼ਾਖਾਂ ਤੁ ਵਿਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਤਸ੍ਯਾਮੇਵਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਈ ਸੀਤਾ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਓਥੇ ਹੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਈ।
ਅਵਨ੍ਦਤ ਮਹਾਬਾਹੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਸਾ ਚੈਨਂ ਭਯਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਭੂਯੋ ਨੈਨਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਫਿਰ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਨ੍ਦਮਾਨਂ ਚ ਸੀਤਾ ਸ਼ਸ਼ਿਨਿਭਾਨਨਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਦੀਰ੍ਘਮੁਚ੍ਛ੍ਵਸ੍ਯ ਵਾਨਰਂ ਮਧੁਰਸ੍ਵਰਾ
ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।