ਰਾਮੇਤਿ ਰਾਮੇਤਿ ਸਦੈਵ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਵਾਚਾ ਬ੍ਰੁਵਤੀ ਤਮੇਵ। ਤਸ੍ਯਾਨੁਰੂਪਂ ਚ ਕਥਾਂ ਤਦਰ੍ਥਾ- ਮੇਵਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਥਾ ਸ਼ृਣੋਮਿ
ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਤੇ ਬੋਲ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ 'ਰਾਮਾ, ਰਾਮਾ' ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਹੀ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਜੋ ਵੀ ਵੇਖਦੀ ਤੇ ਸੁਣਦੀ, ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਸਬੰਧਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਹਂ ਹਿ ਤਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਮਨੋਭਵੇਨ ਸਮ੍ਪੀਡਿਤਾ ਤਦ੍ਗਤਸਰ੍ਵਭਾਵਾ। ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਸਤਤਂ ਤਮੇਵ ਤਥੈਵ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਥਾ ਸ਼ृਣੋਮਿ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਪੀੜਤ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਮਨ ਉਸ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖਦੀ ਤੇ ਸੁਣਦੀ ਹਾਂ।
ਮਨੋਰਥਃ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਿ ਤਥਾਪਿ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਪਿ ਵਿਤਰ੍ਕਯਾਮਿ। ਕਿਂ ਕਾਰਣਂ ਤਸ੍ਯ ਹਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਰੂਪਂ ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤਰੂਪਸ਼੍ਚ ਵਦਤ੍ਯਯਂ ਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ, 'ਕੀ ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ?' ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਫ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਵਾਚਸ੍ਪਤਯੇ ਸਵਜ੍ਰਿਣੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵੇ ਚੈਵ ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਯ। ਅਨੇਨ ਚੋਕ੍ਤਂ ਯਦਿਦਂ ਮਮਾਗ੍ਰਤੋ ਵਨੌਕਸਾ ਤਚ੍ਚ ਤਥਾਸ੍ਤੁ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਵਾਕ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਸਵੈਭੂ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਇਹ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਹੋਵੇ, ਹੋਰ ਨਾ ਹੋਵੇ।
thumb|ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦੀ ਤੈਂਤੀਹਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣੋ।
ਸੋऽਵਤੀਰ੍ਯ ਦ੍ਰੁਮਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿਦ੍ਰੁਮਪ੍ਰਤਿਮਾਨਨਃ। ਵਿਨੀਤਵੇषਃ ਕृਪਣਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੋਪਸृਤ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਉਸ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰੀਆ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਮੋਤੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਨਿਮਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਆ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਾਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਞ੍ਜਲਿਮਾਧਾਯ ਸੀਤਾਂ ਮਧੁਰਯਾ ਗਿਰਾ
ਮਹਾਂ ਬਲਵਾਨ ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੋਲੇ।
ਕਾ ਨੁ ਪਦ੍ਮਪਲਾਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕ੍ਲਿष੍ਟਕੌਸ਼ੇਯਵਾਸਿਨਿ। ਦ੍ਰੁਮਸ੍ਯ ਸ਼ਾਖਾਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਤਿष੍ਠਸਿ ਤ੍ਵਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਹੇ ਨਿਰਮਲ, ਕੌਣ ਹੋ ਤੁਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਮੈਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ 'ਤੇ ਖੜੀ ਹੋਈ ਹੋ?
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤਵ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਵਾਰਿ ਸ੍ਰਵਤਿ ਸ਼ੋਕਜਮ੍। ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਪਲਾਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਮਿਵੋਦਕਮ੍
ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੁੱਖ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਾਣੀ ਕਿਉਂ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਮਲ ਅਤੇ ਪਲਾਸ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਪਿਆ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ?
ਸੁਰਾਣਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਨਾਗਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਕਿਂਨਰਾਣਾਂ ਚ ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਭਵਸਿ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਨਾਗ, ਗੰਧਰਵ, ਰਾਖਸ਼, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ?
ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਭਵਸਿ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਵਾ ਵਰਾਨਨੇ। ਵਸੂਨਾਂ ਵਾ ਵਰਾਰੋਹੇ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸਿ ਮੇ
ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੁਸੀਂ ਰੁਦਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋ ਜਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ? ਜਾਂ ਵਸੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ? ਮੈਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਹੋ।
ਕਿਂ ਨੁ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਾ ਹੀਨਾ ਪਤਿਤਾ ਵਿਬੁਧਾਲਯਾਤ੍। ਰੋਹਿਣੀ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਧਿਕਾ
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ ਹੋਈ, ਵਿਭੂਤੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਰੋਹਣੀ ਹੋ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ?
ਕੋਪਾਦ੍ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਮੋਹਾਦ੍ ਭਰ੍ਤਾਰਮਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣੇ। ਵਸਿष੍ਠਂ ਕੋਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਵਾਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣ੍ਯਰੁਨ੍ਧਤੀ
ਜਾਂ, ਹੇ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਲਿਆਣਵਤੀ ਅਰੁੰਧਤੀ ਹੋ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਰੁੱਸ ਕੇ ਛੱਡ ਆਈ ਹੋ?
ਕੋ ਨੁ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਿਤਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਭਰ੍ਤਾ ਵਾ ਤੇ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ। ਅਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਕਾਦਮੁਂ ਲੋਕਂ ਗਤਂ ਤ੍ਵਮਨੁਸ਼ੋਚਸਿ
ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ ਜਾਂ ਪਤੀ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਲੋਕ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਦੁੱਖ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋ?
ਰੋਦਨਾਦਤਿਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਾਦ੍ ਭੂਮਿਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਦਪਿ। ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਦੇਵੀਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਂਜ੍ਞਾਵਧਾਰਣਾਤ੍
ਤੁਹਾਡਾ ਰੋਣਾ, ਡੂੰਘੀਆਂ ਆਹਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਹੋ।
ਵ੍ਯਞ੍ਜਨਾਨਿ ਹਿ ਤੇ ਯਾਨਿ ਲਕ੍ਸ਼ਣਾਨਿ ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਮਹਿषੀ ਭੂਮਿਪਾਲਸ੍ਯ ਰਾਜਕਨ੍ਯਾ ਚ ਮੇ ਮਤਾ
ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਜੋ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਤੇ ਲਕੜੀਆਂ ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਹਨ; ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਜਾਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਹੋ।
ਰਾਵਣੇਨ ਜਨਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ ਬਲਾਤ੍ ਪ੍ਰਮਥਿਤਾ ਯਦਿ। ਸੀਤਾ ਤ੍ਵਮਸਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਪृਚ੍ਛਤਃ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਸੀਤਾ ਹੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ—ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਯਥਾ ਹਿ ਤਵ ਵੈ ਦੈਨ੍ਯਂ ਰੂਪਂ ਚਾਪ੍ਯਤਿਮਾਨੁषਮ੍। ਤਪਸਾ ਚਾਨ੍ਵਿਤੋ ਵੇषਸ੍ਤ੍ਵਂ ਰਾਮਮਹਿषੀ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਤੁਹਾਡੀ ਨਿਮਰਤਾ, ਅਸਧਾਰਣ ਰੂਪ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਰਾਮ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਹੋ।
ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮਕੀਰ੍ਤਨਹਰ੍षਿਤਾ। ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵੈਦੇਹੀ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਦ੍ਰੁਮਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ, ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਰਾਜਸਿਂਹਾਨਾਂ ਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ੍ਨੁषਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯਾਹਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੈਨ੍ਯਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੀ ਮੈਂ ਪੁੱਤਣ ਹੋਂ।
ਦੁਹਿਤਾ ਜਨਕਸ੍ਯਾਹਂ ਵੈਦੇਹਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਸੀਤੇਤਿ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚੋਕ੍ਤਾਹਂ ਭਾਰ੍ਯਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਮੈਂ ਵੈਦੇਹ ਦੇ ਮਹਾਨ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਸੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ।
ਸਮਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਤਤ੍ਰਾਹਂ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। ਭੁਞ੍ਜਾਨਾ ਮਾਨੁषਾਨ੍ ਭੋਗਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਿਨੀ
ਮੈਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਰਾਘਵ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਖ-ਸਾਧਨਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੇ ਵਰ੍षੇ ਰਾਜ੍ਯੇ ਚੇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਅਭਿषੇਚਯਿਤੁਂ ਰਾਜਾ ਸੋਪਾਧ੍ਯਾਯਃ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਫਿਰ ਤੇਰਵੇਂ ਸਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੰਡਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਇੱਖਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਮ੍ਭ੍ਰਿਯਮਾਣੇ ਤੁ ਰਾਘਵਸ੍ਯਾਭਿषੇਚਨੇ। ਕੈਕੇਯੀ ਨਾਮ ਭਰ੍ਤਾਰਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਘਵ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਕੈਕੇਈ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਨ ਪਿਬੇਯਂ ਨ ਖਾਦੇਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਮਮ ਭੋਜਨਮ੍। ਏष ਮੇ ਜੀਵਿਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤੋ ਰਾਮੋ ਯਦ੍ਯਭਿषਿਚ੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਨਾਂ ਤਾਂ ਰੋਜ਼ ਕੁਝ ਪੀਵਾਂਗੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਖਾਵਾਂਗੀ। ਜੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਜਤਿਲਕ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇੱਥੇ ਹੀ ਮੁੱਕ ਜਾਏਗੀ।
ਯਤ੍ ਤਦੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਨृਪਤਿਸਤ੍ਤਮ। ਤਚ੍ਚੇਨ੍ਨ ਵਿਤਥਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਨਂ ਗਚ੍ਛਤੁ ਰਾਘਵਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੇ ਉਹ ਝੂਠ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੇਜੋ।
ਸ ਰਾਜਾ ਸਤ੍ਯਵਾਗ੍ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਰਦਾਨਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍। ਮੁਮੋਹ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੂਰਮਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਹ ਸੱਚੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਕੈਕਈ ਦੇ ਕਠੋਰ ਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਦਿੱਤੇ ਵਰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਸ੍ਥਵਿਰੋ ਰਾਜਾ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਰੁਦਨ੍ ਰਾਜ੍ਯਮਯਾਚਤ
ਫਿਰ ਉਹ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਸੀ, ਰੋਂਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਚਿਰਚਿਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਰਾਜ ਛੱਡਣ ਲਈ ਮੰਗਦਾ ਹੈ।
ਸ ਪਿਤੁਰ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਭਿषੇਕਾਤ੍ ਪਰਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਮਨਸਾ ਪੂਰ੍ਵਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਾਚਾ ਪ੍ਰਤਿਗृਹੀਤਵਾਨ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਪਿਉਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਰਾਜਤਿਲਕ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਮੰਨ ਲਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਮਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਨ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀਯਾਤ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਯਾਨ੍ਨ ਚਾਨृਤਮ੍। ਅਪਿ ਜੀਵਿਤਹੇਤੋਰ੍ਹਿ ਰਾਮਃ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਰਾਮ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਬੜਾ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵੇਗਾ ਪਰ ਲਏਗਾ ਨਹੀਂ, ਸੱਚ ਬੋਲੇਗਾ ਪਰ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਲਈ ਵੀ।