ਤਤਃ ਸ਼ਾਖਾਨ੍ਤਰੇ ਲੀਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਲਿਤਮਾਨਸਾ। ਵੇष੍ਟਿਤਾਰ੍ਜੁਨਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਂ ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸਂਘਾਤਪਿਂਗਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਲੀ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਡੋਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਛਾਲ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਪਿੰਗਲ ਸੀ।
ਸਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਪਿਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਂ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨਮ੍। ਫੁਲ੍ਲਾਸ਼ੋਕੋਤ੍ਕਰਾਭਾਸਂ ਤਪ੍ਤਚਾਮੀਕਰੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਨਿਮਰ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਖਿੜੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਸਨ।
ਸਾਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵਿਨੀਤਵਦਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਮੈਥਿਲੀ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਅਹੋ ਭੀਮਮਿਦਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾਨਰਸ੍ਯ ਦੁਰਾਸਦਮ੍। ਦੁਰ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਿਦਂ ਮਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰੇਵ ਮੁਮੋਹ ਸਾ
ਅਹੋ, ਇਸ ਵਾਨਰ ਦਾ ਸੁਭਾਅ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਸੰਕਟ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈ।
ਵਿਲਲਾਪ ਭृਸ਼ਂ ਸੀਤਾ ਕਰੁਣਂ ਭਯਮੋਹਿਤਾ। ਰਾਮ ਰਾਮੇਤਿ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਤਿ ਚ ਭਾਮਿਨੀ
ਸੀਤਾ ਡਰ ਤੇ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਰੂਣ ਰੋਈ। ਉਹ 'ਰਾਮਾ!' ਤੇ 'ਲਕਸ਼ਮਣ!' ਕਹਿ ਕੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪਕਾਰ ਉਠੀ।
ਰੁਰੋਦ ਸਹਸਾ ਸੀਤਾ ਮਨ੍ਦਮਨ੍ਦਸ੍ਵਰਾ ਸਤੀ। ਸਾਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰਿਵਰਂ ਵਿਨੀਤਵਦੁਪਾਗਤਮ੍। ਮੈਥਿਲੀ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਸ੍ਵਪ੍ਨੋऽਯਮਿਤਿ ਭਾਮਿਨੀ
ਸੀਤਾ ਅਚਾਨਕ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੋ ਪਈ। ਫਿਰ, ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਤਾਂ ਸੁਪਨਾ ਹੀ ਹੈ।'
ਸਾ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਪृਥੁਭੁਗ੍ਨਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਾਖਾਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਥੋਕ੍ਤਕਾਰਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਿਂਗਪ੍ਰਵਰਂ ਮਹਾਰ੍ਹਂ ਵਾਤਾਤ੍ਮਜਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਵੱਡੀ ਜਬੜੀ ਵਾਲਾ, ਡਾਲੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਦੇਖਿਆ। ਪਿੰਗਲ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕੀਮਤੀ, ਵਾਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਸਾ ਤਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਭृਸ਼ਂ ਵਿਪਨ੍ਨਾ ਗਤਾਸੁਕਲ੍ਪੇਵ ਬਭੂਵ ਸੀਤਾ। ਚਿਰੇਣ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਚੈਵਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਿਸ਼ਾਲਨੇਤ੍ਰਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੀ ਨਿਕਲ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ, ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ਮਯਾਯਂ ਵਿਕृਤੋऽਦ੍ਯ ਦृष੍ਟਃ ਸ਼ਾਖਾਮृਗਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਗਣੈਰ੍ਨਿषਿਦ੍ਧਃ। ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਰਾਮਾਯ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯ ਤਥਾ ਪਿਤੁਰ੍ਮੇ ਜਨਕਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਹ ਅਜੀਬ ਵਾਨਰ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੁਪਨੇ ਦੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿਚ ਮਨਾਹ ਹੈ। ਰਾਮਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜਨਕ ਰਾਜਾ ਵੀ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ਹਿ ਨਾਯਂ ਨਹਿ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਨਿਦ੍ਰਾ ਸ਼ੋਕੇਨ ਦੁਃਖੇਨ ਚ ਪੀਡਿਤਾਯਾਃ। ਸੁਖਂ ਹਿ ਮੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਤੋ ਵਿਹੀਨਾ ਤੇਨੇਨ੍ਦੁਪੂਰ੍ਣਪ੍ਰਤਿਮਾਨਨੇਨ
ਇਹ ਸੁਪਨਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗਮ ਵਿਚ ਪਈ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ, ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜੀ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਰਾਮੇਤਿ ਰਾਮੇਤਿ ਸਦੈਵ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਵਾਚਾ ਬ੍ਰੁਵਤੀ ਤਮੇਵ। ਤਸ੍ਯਾਨੁਰੂਪਂ ਚ ਕਥਾਂ ਤਦਰ੍ਥਾ- ਮੇਵਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਥਾ ਸ਼ृਣੋਮਿ
ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਤੇ ਬੋਲ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ 'ਰਾਮਾ, ਰਾਮਾ' ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਹੀ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਜੋ ਵੀ ਵੇਖਦੀ ਤੇ ਸੁਣਦੀ, ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਸਬੰਧਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਹਂ ਹਿ ਤਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਮਨੋਭਵੇਨ ਸਮ੍ਪੀਡਿਤਾ ਤਦ੍ਗਤਸਰ੍ਵਭਾਵਾ। ਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਸਤਤਂ ਤਮੇਵ ਤਥੈਵ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਥਾ ਸ਼ृਣੋਮਿ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਪੀੜਤ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਮਨ ਉਸ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖਦੀ ਤੇ ਸੁਣਦੀ ਹਾਂ।
ਮਨੋਰਥਃ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਿ ਤਥਾਪਿ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਪਿ ਵਿਤਰ੍ਕਯਾਮਿ। ਕਿਂ ਕਾਰਣਂ ਤਸ੍ਯ ਹਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਰੂਪਂ ਸੁਵ੍ਯਕ੍ਤਰੂਪਸ਼੍ਚ ਵਦਤ੍ਯਯਂ ਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਸੋਚਦੀ ਹਾਂ, 'ਕੀ ਇਹ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ?' ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਫ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਵਾਚਸ੍ਪਤਯੇ ਸਵਜ੍ਰਿਣੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੁਵੇ ਚੈਵ ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਯ। ਅਨੇਨ ਚੋਕ੍ਤਂ ਯਦਿਦਂ ਮਮਾਗ੍ਰਤੋ ਵਨੌਕਸਾ ਤਚ੍ਚ ਤਥਾਸ੍ਤੁ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਵਾਕ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਸਵੈਭੂ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਇਹ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਹੋਵੇ, ਹੋਰ ਨਾ ਹੋਵੇ।
thumb|ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦੀ ਤੈਂਤੀਹਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣੋ।
ਸੋऽਵਤੀਰ੍ਯ ਦ੍ਰੁਮਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿਦ੍ਰੁਮਪ੍ਰਤਿਮਾਨਨਃ। ਵਿਨੀਤਵੇषਃ ਕृਪਣਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੋਪਸृਤ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਉਸ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰੀਆ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਮੋਤੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਨਿਮਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਆ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਾਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤੇਜਾ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਞ੍ਜਲਿਮਾਧਾਯ ਸੀਤਾਂ ਮਧੁਰਯਾ ਗਿਰਾ
ਮਹਾਂ ਬਲਵਾਨ ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਪਵਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੋਲੇ।
ਕਾ ਨੁ ਪਦ੍ਮਪਲਾਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕ੍ਲਿष੍ਟਕੌਸ਼ੇਯਵਾਸਿਨਿ। ਦ੍ਰੁਮਸ੍ਯ ਸ਼ਾਖਾਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਤਿष੍ਠਸਿ ਤ੍ਵਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਹੇ ਨਿਰਮਲ, ਕੌਣ ਹੋ ਤੁਸੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਮੈਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ 'ਤੇ ਖੜੀ ਹੋਈ ਹੋ?
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤਵ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਵਾਰਿ ਸ੍ਰਵਤਿ ਸ਼ੋਕਜਮ੍। ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਪਲਾਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਮਿਵੋਦਕਮ੍
ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੁੱਖ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਾਣੀ ਕਿਉਂ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਮਲ ਅਤੇ ਪਲਾਸ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਪਿਆ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ?
ਸੁਰਾਣਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਨਾਗਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਕਿਂਨਰਾਣਾਂ ਚ ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਭਵਸਿ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਨਾਗ, ਗੰਧਰਵ, ਰਾਖਸ਼, ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ?
ਕਾ ਤ੍ਵਂ ਭਵਸਿ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਵਾ ਵਰਾਨਨੇ। ਵਸੂਨਾਂ ਵਾ ਵਰਾਰੋਹੇ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸਿ ਮੇ
ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੁਸੀਂ ਰੁਦਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋ ਜਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ? ਜਾਂ ਵਸੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ? ਮੈਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਹੋ।
ਕਿਂ ਨੁ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਾ ਹੀਨਾ ਪਤਿਤਾ ਵਿਬੁਧਾਲਯਾਤ੍। ਰੋਹਿਣੀ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਧਿਕਾ
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ ਹੋਈ, ਵਿਭੂਤੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਰੋਹਣੀ ਹੋ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ?
ਕੋਪਾਦ੍ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਮੋਹਾਦ੍ ਭਰ੍ਤਾਰਮਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣੇ। ਵਸਿष੍ਠਂ ਕੋਪਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਵਾਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣ੍ਯਰੁਨ੍ਧਤੀ
ਜਾਂ, ਹੇ ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਲਿਆਣਵਤੀ ਅਰੁੰਧਤੀ ਹੋ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਮੋਹ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਰੁੱਸ ਕੇ ਛੱਡ ਆਈ ਹੋ?
ਕੋ ਨੁ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਿਤਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਭਰ੍ਤਾ ਵਾ ਤੇ ਸੁਮਧ੍ਯਮੇ। ਅਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਕਾਦਮੁਂ ਲੋਕਂ ਗਤਂ ਤ੍ਵਮਨੁਸ਼ੋਚਸਿ
ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ ਜਾਂ ਪਤੀ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਲੋਕ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਦੁੱਖ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋ?
ਰੋਦਨਾਦਤਿਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸਾਦ੍ ਭੂਮਿਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਦਪਿ। ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਦੇਵੀਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਂਜ੍ਞਾਵਧਾਰਣਾਤ੍
ਤੁਹਾਡਾ ਰੋਣਾ, ਡੂੰਘੀਆਂ ਆਹਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਹੋ।
ਵ੍ਯਞ੍ਜਨਾਨਿ ਹਿ ਤੇ ਯਾਨਿ ਲਕ੍ਸ਼ਣਾਨਿ ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਮਹਿषੀ ਭੂਮਿਪਾਲਸ੍ਯ ਰਾਜਕਨ੍ਯਾ ਚ ਮੇ ਮਤਾ
ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਜੋ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਤੇ ਲਕੜੀਆਂ ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਹਨ; ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਜਾਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਹੋ।
ਰਾਵਣੇਨ ਜਨਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ ਬਲਾਤ੍ ਪ੍ਰਮਥਿਤਾ ਯਦਿ। ਸੀਤਾ ਤ੍ਵਮਸਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਪृਚ੍ਛਤਃ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਸੀਤਾ ਹੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਜਨਸਥਾਨ ਤੋਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ—ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਯਥਾ ਹਿ ਤਵ ਵੈ ਦੈਨ੍ਯਂ ਰੂਪਂ ਚਾਪ੍ਯਤਿਮਾਨੁषਮ੍। ਤਪਸਾ ਚਾਨ੍ਵਿਤੋ ਵੇषਸ੍ਤ੍ਵਂ ਰਾਮਮਹਿषੀ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਤੁਹਾਡੀ ਨਿਮਰਤਾ, ਅਸਧਾਰਣ ਰੂਪ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ ਵਸਤ੍ਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਰਾਮ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਹੋ।
ਸਾ ਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮਕੀਰ੍ਤਨਹਰ੍षਿਤਾ। ਉਵਾਚ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵੈਦੇਹੀ ਹਨੂਮਨ੍ਤਂ ਦ੍ਰੁਮਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ, ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨੂਮਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਰਾਜਸਿਂਹਾਨਾਂ ਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ੍ਨੁषਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯਾਹਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੈਨ੍ਯਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੀ ਮੈਂ ਪੁੱਤਣ ਹੋਂ।