ਤਂ ਮਾਂ ਸ਼ਾਖਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਖਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਕਨ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਮਸ਼ਾਖਿਨਾਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਪਰਿਧਾਵਨ੍ਤਂ ਭਵੇਯੁਃ ਪਰਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਃ
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵਧੀਆ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੇ ਡਾਲੀਆਂ 'ਚ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੱਕੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀਆਂ।
ਮਮ ਰੂਪਂ ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਨੇ ਵਿਚਰਤੋ ਮਹਤ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਭਯਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਭਵੇਯੁਰ੍ਵਿਕृਤਸ੍ਵਰਾਃ
ਜੰਗਲ 'ਚ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਘੁੰਮਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯੁਃ ਸਮਾਹ੍ਵਾਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮਪਿ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਨਿਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਨਿਯੁਕਤ ਹਨ, ਬੁਲਾਉਣਗੀਆਂ।
ਤੇ ਸ਼ੂਲਸ਼ਰਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਵਿਵਿਧਾਯੁਧਪਾਣਯਃ। ਆਪਤੇਯੁਰ੍ਵਿਮਰ੍ਦੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਵੇਗੇਨੋਦ੍ਵੇਗਕਾਰਣਾਤ੍
ਉਹ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਭਾਲੇ, ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਸ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਦੌੜ ਪੈਣਗੇ।
ਸਂਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਪਰਿਤੋ ਵਿਧਮੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਬਲਮ੍। ਸ਼ਕ੍ਨੁਯਾਂ ਨ ਤੁ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਪਰਂ ਪਾਰਂ ਮਹੋਦਧੇਃ
ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਤਾਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ।
ਮਾਂ ਵਾ ਗृਹ੍ਣੀਯੁਰਾਵृਤ੍ਯ ਬਹਵਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਕਾਰਿਣਃ। ਸ੍ਯਾਦਿਯਂ ਚਾਗृਹੀਤਾਰ੍ਥਾ ਮਮ ਚ ਗ੍ਰਹਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੇਜ਼ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਫੜ ਲੈਣਗੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਮੈਂ ਕੈਦ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਉਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਨष੍ਟਮਾਰ੍ਗੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤੇ। ਸਾਗਰੇਣ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੇ ਗੁਪ੍ਤੇ ਵਸਤਿ ਜਾਨਕੀ
ਇਸ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਹ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਾਨਕੀ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਸ੍ਤੇ ਵਾ ਗृਹੀਤੇ ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰ੍ਮਯਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਨਾਨ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਹਾਯਂ ਕਾਰ੍ਯਸਾਧਨੇ
ਜੇ ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸਹਾਇਕ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।
ਵਿਮृਸ਼ਂਸ਼੍ਚ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੋ ਹਤੇ ਮਯਿ ਵਾਨਰਃ। ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਲਙ੍ਘਯੇਤ ਮਹੋਦਧਿਮ੍
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਕਿ ਜੇ ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵਾਂ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਾਨਰ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੈ, ਪਾਰ ਕਰ ਸਕੇ।
ਕਾਮਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥੋऽਸ੍ਮਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਨ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਪਰਂ ਪਾਰਂ ਮਹੋਦਧੇਃ
ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਨਹੀਂ।
ਏष ਦੋषੋ ਮਹਾਨ੍ ਹਿ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਮ ਸੀਤਾਭਿਭਾषਣੇ। ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗਸ਼੍ਚ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਭਵੇਦਨਭਿਭਾषਣੇ
ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਦੋਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਜੇ ਮੈਂ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਵੈਦੇਹੀ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਭੂਤਾਸ਼੍ਚਾਰ੍ਥਾ ਵਿਰੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਦੇਸ਼ਕਾਲਵਿਰੋਧਿਤਾਃ। ਵਿਕ੍ਲਵਂ ਦੂਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਮਃ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਯਥਾ
ਜੋ ਮਨੋਰਥ ਹਨ, ਉਹ ਥਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਕਾਰਨ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੂਤ ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਥਾਨਰ੍ਥਾਨ੍ਤਰੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਪਿ ਨ ਸ਼ੋਭਤੇ। ਘਾਤਯਨ੍ਤਿ ਹਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਦੂਤਾਃ ਪਣ੍ਡਿਤਮਾਨਿਨਃ
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚੀ ਹੋਈ ਯੋਜਨਾ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਨੁਕਸਾਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਕਈ ਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ ਦੂਤ ਕੰਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਤ੍ ਕਥਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਂ ਨ ਕਥਂ ਮਮ। ਲਙ੍ਘਨਂ ਚ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਥਂ ਨੁ ਨ ਵृਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਕਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਹਾਰਾਂ, ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ?
ਕਥਂ ਨੁ ਖਲੁ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੇ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨੋਦ੍ਵਿਜੇਤ ਚ। ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਹਨੁਮਾਂਸ਼੍ਚਕਾਰ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਮਤਿਮ੍
ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੇ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾ ਜਾਵੇ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ।
ਰਾਮਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਾਣਂ ਸੁਬਨ੍ਧੁਮਨੁਕੀਰ੍ਤਯਨ੍। ਨੈਨਾਮੁਦ੍ਵੇਜਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ਬਨ੍ਧੁਗਤਚੇਤਨਾਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਸਥਿਰ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਫਸੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਡਰਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੂਣਾਂ ਵਰਿष੍ਠਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਵਚਨਾਨਿ ਸਮਰ੍ਪਯਨ੍
ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਦੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਬਚਨ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰਾਵਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਮਧੁਰਾਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਗਿਰਮ੍। ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸ੍ਯਤਿ ਯਥਾ ਸੀਤਾ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਦਧੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਬੋਲ ਕੇ; ਤਾਂ ਜੋ ਸੀਤਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੇ, ਮੈਂ ਹਰ ਗੱਲ ਉਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਸ ਬਹੁਵਿਧਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਵੋ ਜਗਤਿਪਤੇਃ ਪ੍ਰਮਦਾਮਵੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ। ਮਧੁਰਮਵਿਤਥਂ ਜਗਾਦ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦ੍ਰੁਮਵਿਟਪਾਨ੍ਤਰਮਾਸ੍ਥਿਤੋ ਹਨੂਮਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ, ਜਗਤ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਰਖ਼ਤ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸੱਚੇ ਬਚਨ ਬੋਲਿਆ।
thumb|ਏਕਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰਕਾਂਡ ਦਾ ਇਕਤੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧਾਂ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਸਂਸ਼੍ਰਵੇ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਨੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਸੁਣਾਏ।
ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥੋ ਨਾਮ ਰਥਕੁਞ੍ਜਰਵਾਜਿਮਾਨ੍। ਪੁਣ੍ਯਸ਼ੀਲੋ ਮਹਾਕੀਰ੍ਤਿਰਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੂਣਾਂ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਇਕ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦਸ਼ਰਥ ਸੀ। ਉਹ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਨੇਕ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ।
ਰਾਜਰ੍षੀਣਾਂ ਗੁਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਪਸਾ ਚਰ੍षਿਭਿਃ ਸਮਃ। ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤਿਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਪੁਰਂਦਰਸਮੋ ਬਲੇ
ਉਹ ਰਾਜਰਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਤਪ ਵਿਚ ਰਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਚਕ੍ਰਵਰਤੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਜੰਮਿਆ ਸੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਅਹਿਂਸਾਰਤਿਰਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੋ ਘृਣੀ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯੇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਵਂਸ਼ਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਁਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਿਵਰ੍ਧਨਃ
ਉਹ ਅਹਿੰਸਾ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਲੋਭੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਦਇਆਲੂ ਸੀ, ਸੱਚ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮੁੱਖੀ ਸੀ, ਸੋਭਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਪਾਰ੍ਥਿਵਵ੍ਯਞ੍ਜਨੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪृਥੁਸ਼੍ਰੀਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਰ੍षਭਃ। ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਚਤੁਰਨ੍ਤਾਯਾਂ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ਸੁਖਦਃ ਸੁਖੀ
ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਪ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਿਯੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਤਾਰਾਧਿਪਨਿਭਾਨਨਃ। ਰਾਮੋ ਨਾਮ ਵਿਸ਼ੇषਜ੍ਞਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਰਾਮ ਨਾਮ ਸੀ, ਵੱਖਰੇ ਪਛਾਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਜਨਸ੍ਯਾਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਜੀਵਲੋਕਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚ ਪਰਂਤਪਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਾਭਿਸਂਧਸ੍ਯ ਵृਦ੍ਧਸ੍ਯ ਵਚਨਾਤ੍ ਪਿਤੁਃ। ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸਹ ਚ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਿਤੋ ਵਨਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੇ ਪੱਕੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੀ, ਦੇ ਹੁਕਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੀਰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤੇਨ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਮृਗਯਾਂ ਪਰਿਧਾਵਤਾ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾ ਨਿਹਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਬਹਵਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਰਾਖਸਾਂ, ਜੋ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਜਨਸ੍ਥਾਨਵਧਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਹਤੌ ਖਰਦੂषਣੌ। ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਮਰ੍षਾਪਹृਤਾ ਜਾਨਕੀ ਰਾਵਣੇਨ ਤੁ
ਜਨਸਥਾਨ ਵਿਚ ਹੋਏ ਕਤਲ ਤੇ ਖਰਾ-ਦੂਸ਼ਣ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਾਨਕੀ, ਤੂੰ ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਫੜੀ ਗਈ।