ਸੀਤਾਸਂਦੇਸ਼ਰਹਿਤਂ ਮਾਮਿਤਸ੍ਤ੍ਵਰਯਾ ਗਤਮ੍। ਨਿਰ੍ਦਹੇਦਪਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਕ੍ਰੋਧਤੀਵ੍ਰੇਣ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਜੇ ਮੈਂ ਇੱਥੋਂ ਸੀਤਾ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਲਏ ਬਿਨਾ ਤੁਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕਾਕੁਤਸਥ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਭਰੇ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਵੋਦ੍ਯੋਜਯਿष੍ਯਾਮਿ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਰਾਮਕਾਰਣਾਤ੍। ਵ੍ਯਰ੍ਥਮਾਗਮਨਂ ਤਸ੍ਯ ਸਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਦੱਸਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਆਉਣਾ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਨ੍ਤਰਂ ਤ੍ਵਹਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਨਾਮਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਸ਼ਨੈਰਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸਂਤਾਪਬਹੁਲਾਮਿਮਾਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮੌਕਾ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਇਸ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਨੂੰ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹੌਸਲਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਅਹਂ ਹ੍ਯਤਿਤਨੁਸ਼੍ਚੈਵ ਵਾਨਰਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਵਾਚਂ ਚੋਦਾਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾਨੁषੀਮਿਹ ਸਂਸ੍ਕृਤਾਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪਤਲਾ ਹਾਂ ਤੇ ਵਾਨਰ ਵੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ।
ਯਦਿ ਵਾਚਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਰਿਵ ਸਂਸ੍ਕृਤਾਮ੍। ਰਾਵਣਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾ ਮਾਂ ਸੀਤਾ ਭੀਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਦੁਜਾਤੀ ਵਾਂਗ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਸੀਤਾ ਮੈਨੂੰ ਰਾਵਣ ਸਮਝ ਕੇ ਡਰ ਜਾਵੇਗੀ।
ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਵ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਾਨੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਮਰ੍ਥਵਤ੍। ਮਯਾ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਨਾਨ੍ਯਥੇਯਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ
ਮੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਅਰਥਪੂਰਨ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ; ਇਸ ਨਿਰਮਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਸੇਯਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮੇ ਰੂਪਂ ਜਾਨਕੀ ਭਾषਿਤਂ ਤਥਾ। ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਸ੍ਤ੍ਰਾਸਿਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਰਾਸਮੁਪੈष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਜਾਨਕੀ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਵੇਖੇ ਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੇ, ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਮੁੜ ਡਰ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤਤੋ ਜਾਤਪਰਿਤ੍ਰਾਸਾ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ। ਜਾਨਾਨਾ ਮਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਰਾਵਣਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਮ੍
ਫਿਰ, ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੈਕ ਸਤਰੀ ਚੀਕ ਪਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਵਣ, ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਮਝ ਕੇ।
ਸੀਤਯਾ ਚ ਕृਤੇ ਸ਼ਬ੍ਦੇ ਸਹਸਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਗਣਃ। ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੋ ਘੋਰਃ ਸਮੇਯਾਦਨ੍ਤਕੋਪਮਃ
ਜੇ ਸੀਤਾ ਚੀਕ ਪਾਏ, ਤਾਂ ਅਚਾਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਟੋਲਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ, ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਤੋ ਮਾਂ ਸਮ੍ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵਿਕृਤਾਨਨਾਃ। ਵਧੇ ਚ ਗ੍ਰਹਣੇ ਚੈਵ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਯਤ੍ਨਂ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਸੋਂ ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਵਿਅਕ੍ਰਿਤ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਜਾਂ ਫੜਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਜਤਨ ਕਰਨਗੀਆਂ।
ਤਂ ਮਾਂ ਸ਼ਾਖਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਖਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਕਨ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਮਸ਼ਾਖਿਨਾਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਪਰਿਧਾਵਨ੍ਤਂ ਭਵੇਯੁਃ ਪਰਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਃ
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵਧੀਆ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੇ ਡਾਲੀਆਂ 'ਚ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੱਕੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀਆਂ।
ਮਮ ਰੂਪਂ ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਨੇ ਵਿਚਰਤੋ ਮਹਤ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਭਯਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਭਵੇਯੁਰ੍ਵਿਕृਤਸ੍ਵਰਾਃ
ਜੰਗਲ 'ਚ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਘੁੰਮਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯੁਃ ਸਮਾਹ੍ਵਾਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮਪਿ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਨਿਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਨਿਯੁਕਤ ਹਨ, ਬੁਲਾਉਣਗੀਆਂ।
ਤੇ ਸ਼ੂਲਸ਼ਰਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਵਿਵਿਧਾਯੁਧਪਾਣਯਃ। ਆਪਤੇਯੁਰ੍ਵਿਮਰ੍ਦੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਵੇਗੇਨੋਦ੍ਵੇਗਕਾਰਣਾਤ੍
ਉਹ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਭਾਲੇ, ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਸ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਦੌੜ ਪੈਣਗੇ।
ਸਂਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਪਰਿਤੋ ਵਿਧਮੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਬਲਮ੍। ਸ਼ਕ੍ਨੁਯਾਂ ਨ ਤੁ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਪਰਂ ਪਾਰਂ ਮਹੋਦਧੇਃ
ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਤਾਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ।
ਮਾਂ ਵਾ ਗृਹ੍ਣੀਯੁਰਾਵृਤ੍ਯ ਬਹਵਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਕਾਰਿਣਃ। ਸ੍ਯਾਦਿਯਂ ਚਾਗृਹੀਤਾਰ੍ਥਾ ਮਮ ਚ ਗ੍ਰਹਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੇਜ਼ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਫੜ ਲੈਣਗੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਮੈਂ ਕੈਦ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਉਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਨष੍ਟਮਾਰ੍ਗੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤੇ। ਸਾਗਰੇਣ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੇ ਗੁਪ੍ਤੇ ਵਸਤਿ ਜਾਨਕੀ
ਇਸ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਹ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਾਨਕੀ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਸ੍ਤੇ ਵਾ ਗृਹੀਤੇ ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰ੍ਮਯਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਨਾਨ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਹਾਯਂ ਕਾਰ੍ਯਸਾਧਨੇ
ਜੇ ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸਹਾਇਕ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।
ਵਿਮृਸ਼ਂਸ਼੍ਚ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੋ ਹਤੇ ਮਯਿ ਵਾਨਰਃ। ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਲਙ੍ਘਯੇਤ ਮਹੋਦਧਿਮ੍
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਕਿ ਜੇ ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵਾਂ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਾਨਰ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੈ, ਪਾਰ ਕਰ ਸਕੇ।
ਕਾਮਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥੋऽਸ੍ਮਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਨ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਪਰਂ ਪਾਰਂ ਮਹੋਦਧੇਃ
ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਨਹੀਂ।
ਏष ਦੋषੋ ਮਹਾਨ੍ ਹਿ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਮ ਸੀਤਾਭਿਭਾषਣੇ। ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗਸ਼੍ਚ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਭਵੇਦਨਭਿਭਾषਣੇ
ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਦੋਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਜੇ ਮੈਂ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਵੈਦੇਹੀ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਭੂਤਾਸ਼੍ਚਾਰ੍ਥਾ ਵਿਰੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਦੇਸ਼ਕਾਲਵਿਰੋਧਿਤਾਃ। ਵਿਕ੍ਲਵਂ ਦੂਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਮਃ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਯਥਾ
ਜੋ ਮਨੋਰਥ ਹਨ, ਉਹ ਥਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਕਾਰਨ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੂਤ ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਥਾਨਰ੍ਥਾਨ੍ਤਰੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਪਿ ਨ ਸ਼ੋਭਤੇ। ਘਾਤਯਨ੍ਤਿ ਹਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਦੂਤਾਃ ਪਣ੍ਡਿਤਮਾਨਿਨਃ
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚੀ ਹੋਈ ਯੋਜਨਾ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਨੁਕਸਾਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਕਈ ਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ ਦੂਤ ਕੰਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਤ੍ ਕਥਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਂ ਨ ਕਥਂ ਮਮ। ਲਙ੍ਘਨਂ ਚ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਥਂ ਨੁ ਨ ਵृਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਕਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਹਾਰਾਂ, ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ?
ਕਥਂ ਨੁ ਖਲੁ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੇ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨੋਦ੍ਵਿਜੇਤ ਚ। ਇਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਹਨੁਮਾਂਸ਼੍ਚਕਾਰ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਮਤਿਮ੍
ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੇ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾ ਜਾਵੇ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ।
ਰਾਮਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਾਣਂ ਸੁਬਨ੍ਧੁਮਨੁਕੀਰ੍ਤਯਨ੍। ਨੈਨਾਮੁਦ੍ਵੇਜਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ਬਨ੍ਧੁਗਤਚੇਤਨਾਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਸਥਿਰ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਫਸੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਡਰਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ।
ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੂਣਾਂ ਵਰਿष੍ਠਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਵਚਨਾਨਿ ਸਮਰ੍ਪਯਨ੍
ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਦੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਬਚਨ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰਾਵਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਮਧੁਰਾਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਗਿਰਮ੍। ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਸ੍ਯਤਿ ਯਥਾ ਸੀਤਾ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਦਧੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਬੋਲ ਕੇ; ਤਾਂ ਜੋ ਸੀਤਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੇ, ਮੈਂ ਹਰ ਗੱਲ ਉਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਸ ਬਹੁਵਿਧਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਵੋ ਜਗਤਿਪਤੇਃ ਪ੍ਰਮਦਾਮਵੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ। ਮਧੁਰਮਵਿਤਥਂ ਜਗਾਦ ਵਾਕ੍ਯਂ ਦ੍ਰੁਮਵਿਟਪਾਨ੍ਤਰਮਾਸ੍ਥਿਤੋ ਹਨੂਮਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ, ਜਗਤ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਰਖ਼ਤ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸੱਚੇ ਬਚਨ ਬੋਲਿਆ।
thumb|ਏਕਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰਕਾਂਡ ਦਾ ਇਕਤੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।