ਚਾਰੇਣ ਤੁ ਸੁਯੁਕ੍ਤੇਨ ਸ਼ਤ੍ਰੋਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਵੇਕ੍ਸ਼ਤਾ। ਗੂਢੇਨ ਚਰਤਾ ਤਾਵਦਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤਮਿਦਂ ਮਯਾ
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਸੂਸੀ ਕਰਕੇ, ਦুশਮਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੁਕ ਕੇ ਚਲਦਿਆਂ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਸ਼੍ਚ ਪੁਰੀ ਚੇਯਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਤੇਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੋ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚ
ਮੈਂ ਰਾਖਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ, ਇਹ ਨਗਰ, ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।
ਯਥਾ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਰਮੇਯਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਦਯਾਵਤਃ। ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਿਤੁਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪਤਿਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣੀਮ੍
ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਸ ਅਣਮਾਪੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਤਰਸ ਰਹੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਸਕਾਂ?
ਅਹਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮ੍ਯੇਨਾਂ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾਮ੍। ਅਦृष੍ਟਦੁਃਖਾਂ ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਨ ਹ੍ਯਨ੍ਤਮਧਿਗਚ੍ਛਤੀਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ, ਹੌਸਲਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਯਦਿ ਹ੍ਯਹਂ ਸਤੀਮੇਨਾਂ ਸ਼ੋਕੋਪਹਤਚੇਤਨਾਮ੍। ਅਨਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਦੋषਵਦ੍ ਗਮਨਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਨੈਕ ਸਤਰੀ ਨੂੰ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਦੇ ਕੇ ਇੱਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਜਾਣਾ ਨਿੰਦਨਯੋਗ ਹੋਵੇਗਾ।
ਗਤੇ ਹਿ ਮਯਿ ਤਤ੍ਰੇਯਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਪਰਿਤ੍ਰਾਣਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਜਾਨਕੀ ਜੀਵਿਤਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਇੱਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਮਸ਼ਹੂਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਜਾਨਕੀ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾ ਚ ਸ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਃ। ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਿਤੁਂ ਨ੍ਯਾਯ੍ਯਃ ਸੀਤਾਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਬਲਵਾਨ, ਚੰਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲਾ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਠੀਕ ਹੈ।
ਨਿਸ਼ਾਚਰੀਣਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮਕ੍ਸ਼ਮਂ ਚਾਭਿਭਾषਿਤਮ੍। ਕਥਂ ਨੁ ਖਲੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਦਂ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਗਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਇਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਬੋਲ ਸਹਿਣੇ ਨਹੀਂ, ਹੁਣ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰਾਂ?
ਅਨੇਨ ਰਾਤ੍ਰਿਸ਼ੇषੇਣ ਯਦਿ ਨਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯਤੇ ਮਯਾ। ਸਰ੍ਵਥਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਂਦੇਹਃ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਰਾਤ ਦੇ ਬਾਕੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗੀ।
ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਯਦਿ ਪृਚ੍ਛੇਨ੍ਮਾਂ ਕਿਂ ਮਾਂ ਸੀਤਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ। ਕਿਮਹਂ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਬ੍ਰੂਯਾਮਸਮ੍ਭਾष੍ਯ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾਮ੍
ਜੇ ਰਾਮ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛੇ ਕਿ 'ਸੀਤਾ ਨੇ ਕੀ ਕਿਹਾ?', ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਸਤਰੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਜਵਾਬ ਦੇ ਸਕਾਂਗਾ?
ਸੀਤਾਸਂਦੇਸ਼ਰਹਿਤਂ ਮਾਮਿਤਸ੍ਤ੍ਵਰਯਾ ਗਤਮ੍। ਨਿਰ੍ਦਹੇਦਪਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਕ੍ਰੋਧਤੀਵ੍ਰੇਣ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਜੇ ਮੈਂ ਇੱਥੋਂ ਸੀਤਾ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਲਏ ਬਿਨਾ ਤੁਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕਾਕੁਤਸਥ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਭਰੇ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਵੋਦ੍ਯੋਜਯਿष੍ਯਾਮਿ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਰਾਮਕਾਰਣਾਤ੍। ਵ੍ਯਰ੍ਥਮਾਗਮਨਂ ਤਸ੍ਯ ਸਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਦੱਸਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਆਉਣਾ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਨ੍ਤਰਂ ਤ੍ਵਹਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਨਾਮਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਸ਼ਨੈਰਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸਂਤਾਪਬਹੁਲਾਮਿਮਾਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮੌਕਾ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਇਸ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਨੂੰ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹੌਸਲਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਅਹਂ ਹ੍ਯਤਿਤਨੁਸ਼੍ਚੈਵ ਵਾਨਰਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਵਾਚਂ ਚੋਦਾਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾਨੁषੀਮਿਹ ਸਂਸ੍ਕृਤਾਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪਤਲਾ ਹਾਂ ਤੇ ਵਾਨਰ ਵੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ।
ਯਦਿ ਵਾਚਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਰਿਵ ਸਂਸ੍ਕृਤਾਮ੍। ਰਾਵਣਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾ ਮਾਂ ਸੀਤਾ ਭੀਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਦੁਜਾਤੀ ਵਾਂਗ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਸੀਤਾ ਮੈਨੂੰ ਰਾਵਣ ਸਮਝ ਕੇ ਡਰ ਜਾਵੇਗੀ।
ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਵ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਾਨੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਮਰ੍ਥਵਤ੍। ਮਯਾ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਨਾਨ੍ਯਥੇਯਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ
ਮੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਅਰਥਪੂਰਨ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ; ਇਸ ਨਿਰਮਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਸੇਯਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮੇ ਰੂਪਂ ਜਾਨਕੀ ਭਾषਿਤਂ ਤਥਾ। ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਸ੍ਤ੍ਰਾਸਿਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਰਾਸਮੁਪੈष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਜਾਨਕੀ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਵੇਖੇ ਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੇ, ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਮੁੜ ਡਰ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤਤੋ ਜਾਤਪਰਿਤ੍ਰਾਸਾ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ। ਜਾਨਾਨਾ ਮਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਰਾਵਣਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਮ੍
ਫਿਰ, ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੈਕ ਸਤਰੀ ਚੀਕ ਪਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਵਣ, ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਮਝ ਕੇ।
ਸੀਤਯਾ ਚ ਕृਤੇ ਸ਼ਬ੍ਦੇ ਸਹਸਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਗਣਃ। ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੋ ਘੋਰਃ ਸਮੇਯਾਦਨ੍ਤਕੋਪਮਃ
ਜੇ ਸੀਤਾ ਚੀਕ ਪਾਏ, ਤਾਂ ਅਚਾਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਟੋਲਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ, ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਤੋ ਮਾਂ ਸਮ੍ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵਿਕृਤਾਨਨਾਃ। ਵਧੇ ਚ ਗ੍ਰਹਣੇ ਚੈਵ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਯਤ੍ਨਂ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਸੋਂ ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਵਿਅਕ੍ਰਿਤ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਜਾਂ ਫੜਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਜਤਨ ਕਰਨਗੀਆਂ।
ਤਂ ਮਾਂ ਸ਼ਾਖਾਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਖਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਕਨ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਮਸ਼ਾਖਿਨਾਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਪਰਿਧਾਵਨ੍ਤਂ ਭਵੇਯੁਃ ਪਰਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਃ
ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵਧੀਆ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੇ ਡਾਲੀਆਂ 'ਚ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੱਕੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀਆਂ।
ਮਮ ਰੂਪਂ ਚ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਨੇ ਵਿਚਰਤੋ ਮਹਤ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਭਯਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਭਵੇਯੁਰ੍ਵਿਕृਤਸ੍ਵਰਾਃ
ਜੰਗਲ 'ਚ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਘੁੰਮਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯੁਃ ਸਮਾਹ੍ਵਾਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮਪਿ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਨਿਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਨਿਯੁਕਤ ਹਨ, ਬੁਲਾਉਣਗੀਆਂ।
ਤੇ ਸ਼ੂਲਸ਼ਰਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਵਿਵਿਧਾਯੁਧਪਾਣਯਃ। ਆਪਤੇਯੁਰ੍ਵਿਮਰ੍ਦੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਵੇਗੇਨੋਦ੍ਵੇਗਕਾਰਣਾਤ੍
ਉਹ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਭਾਲੇ, ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇਸ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਦੌੜ ਪੈਣਗੇ।
ਸਂਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਪਰਿਤੋ ਵਿਧਮੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਬਲਮ੍। ਸ਼ਕ੍ਨੁਯਾਂ ਨ ਤੁ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਪਰਂ ਪਾਰਂ ਮਹੋਦਧੇਃ
ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਤਾਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ।
ਮਾਂ ਵਾ ਗृਹ੍ਣੀਯੁਰਾਵृਤ੍ਯ ਬਹਵਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਕਾਰਿਣਃ। ਸ੍ਯਾਦਿਯਂ ਚਾਗृਹੀਤਾਰ੍ਥਾ ਮਮ ਚ ਗ੍ਰਹਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੇਜ਼ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਫੜ ਲੈਣਗੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਮੈਂ ਕੈਦ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਉਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਨष੍ਟਮਾਰ੍ਗੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤੇ। ਸਾਗਰੇਣ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੇ ਗੁਪ੍ਤੇ ਵਸਤਿ ਜਾਨਕੀ
ਇਸ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਹ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਾਨਕੀ ਲੁਕ ਕੇ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ਸ੍ਤੇ ਵਾ ਗृਹੀਤੇ ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰ੍ਮਯਿ ਸਂਯੁਗੇ। ਨਾਨ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਹਾਯਂ ਕਾਰ੍ਯਸਾਧਨੇ
ਜੇ ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂ ਫੜਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸਹਾਇਕ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।
ਵਿਮृਸ਼ਂਸ਼੍ਚ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯੋ ਹਤੇ ਮਯਿ ਵਾਨਰਃ। ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਲਙ੍ਘਯੇਤ ਮਹੋਦਧਿਮ੍
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਕਿ ਜੇ ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵਾਂ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਾਨਰ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਹੈ, ਪਾਰ ਕਰ ਸਕੇ।
ਕਾਮਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥੋऽਸ੍ਮਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਨ ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਪਰਂ ਪਾਰਂ ਮਹੋਦਧੇਃ
ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਨਹੀਂ।