ਭੁਜਸ਼੍ਚ ਚਾਰ੍ਵਞ੍ਚਿਤਵृਤ੍ਤਪੀਨਃ ਪਰਾਰ੍ਘ੍ਯਕਾਲਾਗੁਰੁਚਨ੍ਦਨਾਰ੍ਹਃ। ਅਨੁਤ੍ਤਮੇਨਾਘ੍ਯੁषਿਤਃ ਪ੍ਰਿਯੇਣ ਚਿਰੇਣ ਵਾਮਃ ਸਮਵੇਪਤਾਸ਼ੁ
ਉਸ ਦਾ ਖੱਬਾ ਬਾਂਹ, ਗੋਲ ਤੇ ਮੋਟਾ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਅਗਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਲਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਪਿਆਰੇ ਵੱਲੋਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸਜਾਇਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ।
ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਹਸ੍ਤਪ੍ਰਤਿਮਸ਼੍ਚ ਪੀਨ- ਸ੍ਤਯੋਰ੍ਦ੍ਵਯੋਃ ਸਂਹਤਯੋਸ੍ਤੁ ਜਾਤਃ। ਪ੍ਰਸ੍ਪਨ੍ਦਮਾਨਃ ਪੁਨਰੂਰੁਰਸ੍ਯਾ ਰਾਮਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ ਸ੍ਥਿਤਮਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ
ਉਸ ਦੀ ਮੋਟੀ, ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਰਾਨ, ਮਹਾਂ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੂੰਡ ਵਾਂਗ, ਫੜਕਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਣ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ੁਭਂ ਪੁਨਰ੍ਹੇਮਸਮਾਨਵਰ੍ਣ- ਮੀषਦ੍ਰਜੋਧ੍ਵਸ੍ਤਮਿਵਾਤੁਲਾਕ੍ਸ਼੍ਯਾਃ। ਵਾਸਃ ਸ੍ਥਿਤਾਯਾਃ ਸ਼ਿਖਰਾਗ੍ਰਦਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਪਰਿਸ੍ਰਂਸਤ ਚਾਰੁਗਾਤ੍ਰ੍ਯਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਪਹਿਰਾਵਾ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਧੂੜ ਨਾਲ ਮਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਦ ਉਹ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ ਦੇਹ ਤੋਂ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝੜ ਗਿਆ।
ਏਤੈਰ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤੈਰਪਰੈਸ਼੍ਚ ਸੁਭ੍ਰੂਃ ਸਂਚੋਦਿਤਾ ਪ੍ਰਾਗਪਿ ਸਾਧੁਸਿਦ੍ਧੈਃ। ਵਾਤਾਤਪਕ੍ਲਾਨ੍ਤਮਿਵ ਪ੍ਰਣष੍ਟਂ ਵਰ੍षੇਣ ਬੀਜਂ ਪ੍ਰਤਿਸਂਜਹਰ੍ष
ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਨੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਹਵਾ ਤੇ ਧੁੱਪ ਨਾਲ ਸੁੱਕੇ ਬੀਜ ਨੂੰ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਜਿੰਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਉਮੀਦ ਪਾਈ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਨਰ੍ਬਿਮ੍ਬਫਲੋਪਮੋष੍ਠਂ ਸ੍ਵਕ੍ਸ਼ਿਭ੍ਰੁਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਮਰਾਲਪਕ੍ਸ਼੍ਮ। ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਬਭਾਸੇ ਸਿਤਸ਼ੁਕ੍ਲਦਂष੍ਟ੍ਰਂ ਰਾਹੋਰ੍ਮੁਖਾਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਰਗੇ ਹੋਠ, ਅੱਖਾਂ, ਭਵਾਂ ਤੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਚਿਹਰਾ, ਲੰਬੀਆਂ ਪਲਕਾਂ, ਚਿੱਟੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਸਾ ਵੀਤਸ਼ੋਕਾ ਵ੍ਯਪਨੀਤਤਨ੍ਦ੍ਰਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਜ੍ਵਰਾ ਹਰ੍षਵਿਬੁਦ੍ਧਸਤ੍ਤ੍ਵਾ। ਅਸ਼ੋਭਤਾਰ੍ਯਾ ਵਦਨੇਨ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਨਾ ਰਾਤ੍ਰਿਰਿਵੋਦਿਤੇਨ
ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ, ਬੁਖਾਰ ਸ਼ਾਂਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਗੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਚਿੱਟੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਰਾਤ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
thumb|ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸੁਣੋ, ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦਾ ਤੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ।
ਹਨੁਮਾਨਪਿ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ। ਸੀਤਾਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿਜਟਾਯਾਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਨਾਂ ਚ ਤਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਨੇ ਤ੍ਰਿਜਟਾ, ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਣੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਧਮਕੀ ਭਰੇ ਬੋਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੇ।
ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਦੇਵਤਾਮਿਵ ਨਨ੍ਦਨੇ। ਤਤੋ ਬਹੁਵਿਧਾਂ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਾਨਰਃ
ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਨੰਦਨ ਵਿਚ ਦੇਵੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਵਾਨਰ ਨੇ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਚਾਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਲਏ।
ਯਾਂ ਕਪੀਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸੁਬਹੂਨ੍ਯਯੁਤਾਨਿ ਚ। ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਮਾਰ੍ਗਨ੍ਤੇ ਸੇਯਮਾਸਾਦਿਤਾ ਮਯਾ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਬਾਂਦਰਾਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲੱਭਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਲੱਭ ਲਈ ਗਈ ਹੈ।
ਚਾਰੇਣ ਤੁ ਸੁਯੁਕ੍ਤੇਨ ਸ਼ਤ੍ਰੋਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਵੇਕ੍ਸ਼ਤਾ। ਗੂਢੇਨ ਚਰਤਾ ਤਾਵਦਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤਮਿਦਂ ਮਯਾ
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਸੂਸੀ ਕਰਕੇ, ਦুশਮਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੁਕ ਕੇ ਚਲਦਿਆਂ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਸ਼੍ਚ ਪੁਰੀ ਚੇਯਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਤੇਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵੋ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚ
ਮੈਂ ਰਾਖਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ, ਇਹ ਨਗਰ, ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।
ਯਥਾ ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਰਮੇਯਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਦਯਾਵਤਃ। ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਿਤੁਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਪਤਿਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣੀਮ੍
ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਸ ਅਣਮਾਪੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਤਰਸ ਰਹੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਸਕਾਂ?
ਅਹਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮ੍ਯੇਨਾਂ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਾਮ੍। ਅਦृष੍ਟਦੁਃਖਾਂ ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਨ ਹ੍ਯਨ੍ਤਮਧਿਗਚ੍ਛਤੀਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ, ਹੌਸਲਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਯਦਿ ਹ੍ਯਹਂ ਸਤੀਮੇਨਾਂ ਸ਼ੋਕੋਪਹਤਚੇਤਨਾਮ੍। ਅਨਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਦੋषਵਦ੍ ਗਮਨਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਨੈਕ ਸਤਰੀ ਨੂੰ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਦੇ ਕੇ ਇੱਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਜਾਣਾ ਨਿੰਦਨਯੋਗ ਹੋਵੇਗਾ।
ਗਤੇ ਹਿ ਮਯਿ ਤਤ੍ਰੇਯਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਪਰਿਤ੍ਰਾਣਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਜਾਨਕੀ ਜੀਵਿਤਂ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਇੱਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਮਸ਼ਹੂਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਜਾਨਕੀ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾ ਚ ਸ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਨਿਭਾਨਨਃ। ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਿਤੁਂ ਨ੍ਯਾਯ੍ਯਃ ਸੀਤਾਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਬਲਵਾਨ, ਚੰਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲਾ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਠੀਕ ਹੈ।
ਨਿਸ਼ਾਚਰੀਣਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮਕ੍ਸ਼ਮਂ ਚਾਭਿਭਾषਿਤਮ੍। ਕਥਂ ਨੁ ਖਲੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਦਂ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਗਤੋ ਹ੍ਯਹਮ੍
ਇਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਬੋਲ ਸਹਿਣੇ ਨਹੀਂ, ਹੁਣ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰਾਂ?
ਅਨੇਨ ਰਾਤ੍ਰਿਸ਼ੇषੇਣ ਯਦਿ ਨਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯਤੇ ਮਯਾ। ਸਰ੍ਵਥਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਂਦੇਹਃ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਰਾਤ ਦੇ ਬਾਕੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗੀ।
ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਯਦਿ ਪृਚ੍ਛੇਨ੍ਮਾਂ ਕਿਂ ਮਾਂ ਸੀਤਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ। ਕਿਮਹਂ ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਬ੍ਰੂਯਾਮਸਮ੍ਭਾष੍ਯ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾਮ੍
ਜੇ ਰਾਮ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛੇ ਕਿ 'ਸੀਤਾ ਨੇ ਕੀ ਕਿਹਾ?', ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਸਤਰੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਜਵਾਬ ਦੇ ਸਕਾਂਗਾ?
ਸੀਤਾਸਂਦੇਸ਼ਰਹਿਤਂ ਮਾਮਿਤਸ੍ਤ੍ਵਰਯਾ ਗਤਮ੍। ਨਿਰ੍ਦਹੇਦਪਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਕ੍ਰੋਧਤੀਵ੍ਰੇਣ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਜੇ ਮੈਂ ਇੱਥੋਂ ਸੀਤਾ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਲਏ ਬਿਨਾ ਤੁਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕਾਕੁਤਸਥ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਭਰੇ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਵੋਦ੍ਯੋਜਯਿष੍ਯਾਮਿ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਰਾਮਕਾਰਣਾਤ੍। ਵ੍ਯਰ੍ਥਮਾਗਮਨਂ ਤਸ੍ਯ ਸਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਦੱਸਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਆਉਣਾ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਨ੍ਤਰਂ ਤ੍ਵਹਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਨਾਮਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਸ਼ਨੈਰਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸਂਤਾਪਬਹੁਲਾਮਿਮਾਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮੌਕਾ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਇਸ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਨੂੰ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹੌਸਲਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਅਹਂ ਹ੍ਯਤਿਤਨੁਸ਼੍ਚੈਵ ਵਾਨਰਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਵਾਚਂ ਚੋਦਾਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾਨੁषੀਮਿਹ ਸਂਸ੍ਕृਤਾਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪਤਲਾ ਹਾਂ ਤੇ ਵਾਨਰ ਵੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ।
ਯਦਿ ਵਾਚਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਰਿਵ ਸਂਸ੍ਕृਤਾਮ੍। ਰਾਵਣਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾ ਮਾਂ ਸੀਤਾ ਭੀਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਦੁਜਾਤੀ ਵਾਂਗ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਸੀਤਾ ਮੈਨੂੰ ਰਾਵਣ ਸਮਝ ਕੇ ਡਰ ਜਾਵੇਗੀ।
ਅਵਸ਼੍ਯਮੇਵ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਾਨੁषਂ ਵਾਕ੍ਯਮਰ੍ਥਵਤ੍। ਮਯਾ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਨਾਨ੍ਯਥੇਯਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ
ਮੈਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਅਰਥਪੂਰਨ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ; ਇਸ ਨਿਰਮਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਸੇਯਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮੇ ਰੂਪਂ ਜਾਨਕੀ ਭਾषਿਤਂ ਤਥਾ। ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਸ੍ਤ੍ਰਾਸਿਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਰਾਸਮੁਪੈष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਜਾਨਕੀ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਵੇਖੇ ਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੇ, ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਮੁੜ ਡਰ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤਤੋ ਜਾਤਪਰਿਤ੍ਰਾਸਾ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ। ਜਾਨਾਨਾ ਮਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਰਾਵਣਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਮ੍
ਫਿਰ, ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੈਕ ਸਤਰੀ ਚੀਕ ਪਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਵਣ, ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਮਝ ਕੇ।
ਸੀਤਯਾ ਚ ਕृਤੇ ਸ਼ਬ੍ਦੇ ਸਹਸਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਗਣਃ। ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੋ ਘੋਰਃ ਸਮੇਯਾਦਨ੍ਤਕੋਪਮਃ
ਜੇ ਸੀਤਾ ਚੀਕ ਪਾਏ, ਤਾਂ ਅਚਾਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਟੋਲਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ, ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਤੋ ਮਾਂ ਸਮ੍ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵਿਕृਤਾਨਨਾਃ। ਵਧੇ ਚ ਗ੍ਰਹਣੇ ਚੈਵ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਯਤ੍ਨਂ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਸੋਂ ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਵਿਅਕ੍ਰਿਤ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਜਾਂ ਫੜਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਜਤਨ ਕਰਨਗੀਆਂ।