ਧਨ੍ਯਾਃ ਖਲੁ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮੁਨਯਃ ਸਤ੍ਯਸਮ੍ਮਤਾਃ। ਜਿਤਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮਹਾਭਾਗਾ ਯੇषਾਂ ਨ ਸ੍ਤਃ ਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰਿਯੇ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਸੱਚ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਨਵੰਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਾ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਅਪਿਆਰਾ।
ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਨ ਸਮ੍ਭਵੇਦ੍ ਦੁਃਖਮਪ੍ਰਿਯਾਦਧਿਕਂ ਭਵੇਤ੍। ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਹਿ ਤੇ ਵਿਯੁਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਮਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਹੋਰ ਵੱਧ ਦੁੱਖ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਉਹ ਲੋਕ, ਦੋਵੇਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਸਾਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰਿਯੇਣੈਵ ਰਾਮੇਣ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਾ। ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਾਪਸ੍ਯ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਗਤਾ ਵਸ਼ਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗੀ, ਹੁਣ ਪਾਪੀ ਰਾਵਣ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹਾਂ।
thumb|ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸੁਣੋ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦਾ ਸਤਾਈਂਵਾਂ ਸਰਗ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸੀਤਯਾ ਘੋਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ। ਕਾਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਦਾਖ੍ਯਾਤੁਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਸੀਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਤੁਰਕੇ, ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਲਈ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।
ਤਤਃ ਸੀਤਾਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ। ਪੁਨਃ ਪਰੁषਮੇਕਾਰ੍ਥਮਨਰ੍ਥਾਰ੍ਥਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਸੀਤਾ ਕੋਲ ਆਈਆਂ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ, ਇੱਕੋ ਹੀ ਮਤਲਬ ਵਾਲੀਆਂ, ਪਰ ਬੁਰੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਕਰਕਸ ਬੋਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ।
ਅਦ੍ਯੇਦਾਨੀਂ ਤਵਾਨਾਰ੍ਯੇ ਸੀਤੇ ਪਾਪਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯੇ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਂਸਮੇਤਦ੍ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਅੱਜ, ਓ ਅਨਾਚਾਰੀ ਸੀਤੇ, ਤੂੰ ਪਾਪ ਵਿਚ ਪੱਕੀ ਹੋਈ, ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਤੇਰਾ ਮਾਸ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖਾ ਲੈਣਗੀਆਂ।
ਸੀਤਾਂ ਤਾਭਿਰਨਾਰ੍ਯਾਭਿਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਤਰ੍ਜਿਤਾਂ ਤਦਾ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਵृਦ੍ਧਾ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਨਾਚਾਰੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਮਰਦਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਤ੍ਰਿਜਟਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਜਾਗ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਇਹ ਬੋਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਖਾਦਤਾਨਾਰ੍ਯਾ ਨ ਸੀਤਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਥ। ਜਨਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾਮਿष੍ਟਾਂ ਸ੍ਨੁषਾਂ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਚ
ਤੁਸੀਂ ਅਨਾਚਾਰੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਾਸ ਨੂੰ ਖਾਓ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਜਨਕ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਧੀ ਅਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੀ ਪਤ੍ਰਾਵਾ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਖਾ ਸਕਦੇ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਦਾਰੁਣੋ ਰੋਮਹਰ੍षਣਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਮਭਾਵਾਯ ਭਰ੍ਤੁਰਸ੍ਯਾ ਭਵਾਯ ਚ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ, ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਜਟਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ। ਸਰ੍ਵਾ ਏਵਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਭੀਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਜਟਾਂ ਤਾਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਡਰ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਕਥਯਸ੍ਵ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨੋऽਯਂ ਕੀਦृਸ਼ੋ ਨਿਸ਼ਿ। ਤਾਸਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਨਾਂ ਮੁਖੋਦ੍ਗਤਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸੁਪਨਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ? ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਮੂੰਹੋਂ ਕਹੀ, ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਨੇ ਸੁਣੀ।
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਕਾਲੇ ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨਸਂਸ਼੍ਰਿਤਮ੍। ਗਜਦਨ੍ਤਮਯੀਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿਬਿਕਾਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਾਮ੍
ਸਮੇਂ ਤੇ, ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ: 'ਮੈਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉਡਦੀ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਪਲਕੀਨ ਵੇਖੀ।'
ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਵਾਜਿਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ੍ਵਯਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰਾਘਵਃ। ਸ਼ੁਕ੍ਲਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਮਾਗਤਃ
'ਰਾਘਵ ਆਪਣੇ ਆਪ, ਸਫੈਦ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਲੱਖਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਗਈ ਪਲਕੀਨ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਿਆ।'
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਚਾਦ੍ਯ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਸੀਤਾ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਮ੍ਬਰਾਵृਤਾ। ਸਾਗਰੇਣ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਪਰ੍ਵਤਮਾਸ੍ਥਿਤਾ
'ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸਫੈਦ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿਚ ਲਪਟੀ ਹੋਈ, ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਸਫੈਦ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਵੇਖਿਆ।'
ਰਾਮੇਣ ਸਂਗਤਾ ਸੀਤਾ ਭਾਸ੍ਕਰੇਣ ਪ੍ਰਭਾ ਯਥਾ। ਰਾਘਵਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਦृष੍ਟਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਨ੍ਤਂ ਮਹਾਗਜਮ੍
ਸੀਤਾ ਰਾਮ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਨਣ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਚਾਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਵੇਖਿਆ।
ਆਰੂਢਃ ਸ਼ੈਲਸਂਕਾਸ਼ਂ ਚਕਾਸ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੌ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੌ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰੌ ਜਾਨਕੀਂ ਪਰ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੌ। ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਗਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਹ੍ਯਾਕਾਸ਼ਸ੍ਥਸ੍ਯ ਦਨ੍ਤਿਨਃ
ਸਫੈਦ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਜਾਨਕੀ ਕੋਲ ਆਏ। ਫਿਰ, ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ—
ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਪਰਿਗृਹੀਤਸ੍ਯ ਜਾਨਕੀ ਸ੍ਕਨ੍ਧਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ। ਭਰ੍ਤੁਰਙ੍ਕਾਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਤਤਃ ਕਮਲਲੋਚਨਾ
ਜਾਨਕੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਬਾਂਹ ਵਿਚ ਲਪਟੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਆ ਟਿਕੀ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਗੋਦ ਤੋਂ ਉੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ—
ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੌ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਮਾਰ੍ਜਤੀ। ਤਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਕੁਮਾਰਾਭ੍ਯਾਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ਸ ਗਜੋਤ੍ਤਮਃ। ਸੀਤਯਾ ਚ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਲਙ੍ਕਾਯਾ ਉਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪੋਂਝ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ ਸੀਤਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰਰ੍षਭਯੁਕ੍ਤੇਨ ਰਥੇਨਾष੍ਟਯੁਜਾ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਇਹੋਪਯਾਤਃ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਸੀਤਯਾ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ
ਕਕੁਤਸਥ ਆਪਣੇ ਆਪ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਠ ਸਫੈਦ ਬਲਦਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਰਥ ਵਿਚ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹਾਗਤਃ। ਤਤੋऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਰਾਮਃ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਸਫੈਦ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਫਿਰ, ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਮੈਂ ਸੱਚੇ ਸ਼ੌਰ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸੀਤਯਾ ਸਹ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਆਰੁਹ੍ਯ ਪੁष੍ਪਕਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਮਾਨਂ ਸੂਰ੍ਯਸਂਨਿਭਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਦਿਵਿਆ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਤਰਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਲੋਚ੍ਯ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ। ਏਵਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਰਾਮੋ ਵਿष੍ਣੁਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਤੱਕ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮਨੁੱਖ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ; ਇਉਂ, ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਰਗੀ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸੀਤਯਾ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ। ਨ ਹਿ ਰਾਮੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਜੇਤੁਂ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਭਰਾ ਅਤੇ ਸੀਤਾ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ; ਉਹ ਮਹਾਂ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਵਾਪਿ ਚਾਨ੍ਯੈਰ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਪਾਪਜਨੈਰਿਵ। ਰਾਵਣਸ਼੍ਚ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਮੁਣ੍ਡਸ੍ਤੈਲਸਮੁਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੱਲੋਂ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਿਰ ਮੁੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਸੀ।
ਰਕ੍ਤਵਾਸਾਃ ਪਿਬਨ੍ਮਤ੍ਤਃ ਕਰਵੀਰਕृਤਸ੍ਰਜਃ। ਵਿਮਾਨਾਤ੍ ਪੁष੍ਪਕਾਦਦ੍ਯ ਰਾਵਣਃ ਪਤਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਕਰਵੀਰ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ; ਅੱਜ ਰਾਵਣ ਪੁਸ਼ਪਕ ਵਿਮਾਨ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਕृष੍ਯਮਾਣਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਮੁਣ੍ਡੋ ਦृष੍ਟਃ ਕृष੍ਣਾਮ੍ਬਰਃ ਪੁਨਃ। ਰਥੇਨ ਖਰਯੁਕ੍ਤੇਨ ਰਕ੍ਤਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਃ
ਇੱਕ ਔਰਤ ਵੱਲੋਂ ਘਸੀਟਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਮੁੰਡਾ ਸਿਰ, ਕਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਦੇਖਿਆ; ਖਰ (ਗਧੇ) ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਰਥ 'ਚ, ਲਾਲ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਲਾਲ ਲੇਪ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ।
ਪਿਬਂਸ੍ਤੈਲਂ ਹਸਨ੍ਨृਤ੍ਯਨ੍ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਚਿਤ੍ਤਾਕੁਲੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਗਰ੍ਦਭੇਨ ਯਯੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਤੇਲ ਪੀ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੱਸਦਾ, ਨੱਚਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉਲਝੀਆਂ ਹੋਈਆਂ; ਉਹ ਗਧੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਪੁਨਰੇਵ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਪਤਿਤੋऽਵਾਕ੍ਸ਼ਿਰਾ ਭੂਮੌ ਗਰ੍ਦਭਾਦ੍ ਭਯਮੋਹਿਤਃ
ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਫਿਰ ਦੇਖਿਆ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਗਧੇ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ।