ਨਾਜਾਨਾਜ੍ਜੀਵਤੀਂ ਰਾਮਃ ਸ ਮਾਂ ਭਰਤਪੂਰ੍ਵਜਃ। ਜਾਨਨ੍ਤੌ ਤੁ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਤਾਂ ਨੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਹਿ ਪਰਿਮਾਰ੍ਗਣਮ੍
ਜੇ ਰਾਮ, ਭਰਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਜੀਵਿਤ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਜਾਣਦੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਖੋਜ ਲਈ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਆਉਣਗੇ।
ਨੂਨਂ ਮਮੈਵ ਸ਼ੋਕੇਨ ਸ ਵੀਰੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਗ੍ਰਜਃ। ਦੇਵਲੋਕਮਿਤੋ ਯਾਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਹਂ ਮਹੀਤਲੇ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਰਲਾ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ।
ਧਨ੍ਯਾ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ। ਮਮ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਵੀਰਂ ਰਾਮਂ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਮ੍
ਧਨਵੰਤ ਹਨ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਿਰਲੇ, ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਅਥਵਾ ਨਹਿ ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੋ ਧਰ੍ਮਕਾਮਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਮਯਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षੇਰ੍ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਸ਼ਾਇਦ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋਣ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ।
ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨੇ ਭਵੇਤ੍ ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਸੌਹृਦਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤਃ। ਨਾਸ਼ਯਨ੍ਤਿ ਕृਤਘ੍ਨਾਸ੍ਤੁ ਨ ਰਾਮੋ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸਾਹਮਣੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰੀਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਨਾ ਵੇਖਣ 'ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਅਕ੍ਰਿਤਘਣ ਤਬਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਰਾਮ ਕਦੇ ਤਬਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।
ਕਿਂ ਵਾ ਮਯ੍ਯਗੁਣਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕਿਂ ਵਾ ਭਾਗ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯੋ ਹਿ ਮੇ। ਯਾ ਹਿ ਸੀਤਾ ਵਰਾਰ੍ਹੇਣ ਹੀਨਾ ਰਾਮੇਣ ਭਾਮਿਨੀ
ਕੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੁਣ ਘਟ ਹੈ ਜਾਂ ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਡਿੱਗ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ, ਸੀਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰ ਹਾਂ, ਰਾਮ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ?
ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਮੇ ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਮਰ੍ਤੁਂ ਵਿਹੀਨਾਯਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਰਾਮਾਦਕ੍ਲਿष੍ਟਚਾਰਿਤ੍ਰਾਚ੍ਛੂਰਾਚ੍ਛਤ੍ਰੁਨਿਬਰ੍ਹਣਾਤ੍
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਨਿਰਮਲ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੂਰ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਜੀਉਣ ਨਾਲੋਂ ਮਰਨਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੌ ਤੌ ਵਨੇ ਮੂਲਫਲਾਸ਼ਨੌ। ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਹਿ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੌ ਚਰਨ੍ਤੌ ਵਨਗੋਚਰੌ
ਸ਼ਾਇਦ, ਉਹ ਦੋ ਭਰਾ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੂਲ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਵਣ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਅਥਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਰਾਵਣੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਛਦ੍ਮਨਾ ਘਾਤਿਤੌ ਸ਼ੂਰੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਜਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਵਣ ਨੇ, ਮਕਰ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਦੋ ਸ਼ੂਰ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ।
ਸਾਹਮੇਵਂਵਿਧੇ ਕਾਲੇ ਮਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਨ ਚ ਮੇ ਵਿਹਿਤੋ ਮृਤ੍ਯੁਰਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੁਃਖੇऽਤਿਵਰ੍ਤਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਐਸੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ; ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਮੌਤ, ਇਸ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਰਾਹਤ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ।
ਧਨ੍ਯਾਃ ਖਲੁ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮੁਨਯਃ ਸਤ੍ਯਸਮ੍ਮਤਾਃ। ਜਿਤਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮਹਾਭਾਗਾ ਯੇषਾਂ ਨ ਸ੍ਤਃ ਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰਿਯੇ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਸੱਚ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਨਵੰਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਾ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਅਪਿਆਰਾ।
ਪ੍ਰਿਯਾਨ੍ਨ ਸਮ੍ਭਵੇਦ੍ ਦੁਃਖਮਪ੍ਰਿਯਾਦਧਿਕਂ ਭਵੇਤ੍। ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਹਿ ਤੇ ਵਿਯੁਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨਮਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਹੋਰ ਵੱਧ ਦੁੱਖ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਉਹ ਲੋਕ, ਦੋਵੇਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਸਾਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰਿਯੇਣੈਵ ਰਾਮੇਣ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਾ। ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਾਪਸ੍ਯ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਗਤਾ ਵਸ਼ਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗੀ, ਹੁਣ ਪਾਪੀ ਰਾਵਣ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹਾਂ।
thumb|ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸੁਣੋ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦਾ ਸਤਾਈਂਵਾਂ ਸਰਗ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸੀਤਯਾ ਘੋਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ। ਕਾਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਦਾਖ੍ਯਾਤੁਂ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਸੀਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਤੁਰਕੇ, ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸਣ ਲਈ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।
ਤਤਃ ਸੀਤਾਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ। ਪੁਨਃ ਪਰੁषਮੇਕਾਰ੍ਥਮਨਰ੍ਥਾਰ੍ਥਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਸੀਤਾ ਕੋਲ ਆਈਆਂ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ, ਇੱਕੋ ਹੀ ਮਤਲਬ ਵਾਲੀਆਂ, ਪਰ ਬੁਰੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਕਰਕਸ ਬੋਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ।
ਅਦ੍ਯੇਦਾਨੀਂ ਤਵਾਨਾਰ੍ਯੇ ਸੀਤੇ ਪਾਪਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯੇ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਾਂਸਮੇਤਦ੍ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਅੱਜ, ਓ ਅਨਾਚਾਰੀ ਸੀਤੇ, ਤੂੰ ਪਾਪ ਵਿਚ ਪੱਕੀ ਹੋਈ, ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਤੇਰਾ ਮਾਸ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖਾ ਲੈਣਗੀਆਂ।
ਸੀਤਾਂ ਤਾਭਿਰਨਾਰ੍ਯਾਭਿਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਤਰ੍ਜਿਤਾਂ ਤਦਾ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਵृਦ੍ਧਾ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਨਾਚਾਰੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਮਰਦਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਤ੍ਰਿਜਟਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਜਾਗ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਇਹ ਬੋਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੇ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਖਾਦਤਾਨਾਰ੍ਯਾ ਨ ਸੀਤਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਥ। ਜਨਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾਮਿष੍ਟਾਂ ਸ੍ਨੁषਾਂ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਚ
ਤੁਸੀਂ ਅਨਾਚਾਰੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਾਸ ਨੂੰ ਖਾਓ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਜਨਕ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਧੀ ਅਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੀ ਪਤ੍ਰਾਵਾ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਖਾ ਸਕਦੇ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਮਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਦਾਰੁਣੋ ਰੋਮਹਰ੍षਣਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਮਭਾਵਾਯ ਭਰ੍ਤੁਰਸ੍ਯਾ ਭਵਾਯ ਚ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ, ਰੋਂਗਟੇ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਜਟਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ। ਸਰ੍ਵਾ ਏਵਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਭੀਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਜਟਾਂ ਤਾਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਡਰ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਕਥਯਸ੍ਵ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨੋऽਯਂ ਕੀਦृਸ਼ੋ ਨਿਸ਼ਿ। ਤਾਸਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਨਾਂ ਮੁਖੋਦ੍ਗਤਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸੁਪਨਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ? ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਮੂੰਹੋਂ ਕਹੀ, ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਨੇ ਸੁਣੀ।
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਕਾਲੇ ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨਸਂਸ਼੍ਰਿਤਮ੍। ਗਜਦਨ੍ਤਮਯੀਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿਬਿਕਾਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਾਮ੍
ਸਮੇਂ ਤੇ, ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ: 'ਮੈਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉਡਦੀ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਪਲਕੀਨ ਵੇਖੀ।'
ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਵਾਜਿਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ੍ਵਯਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰਾਘਵਃ। ਸ਼ੁਕ੍ਲਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਮਾਗਤਃ
'ਰਾਘਵ ਆਪਣੇ ਆਪ, ਸਫੈਦ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਲੱਖਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਗਈ ਪਲਕੀਨ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਿਆ।'
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਚਾਦ੍ਯ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਸੀਤਾ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਮ੍ਬਰਾਵृਤਾ। ਸਾਗਰੇਣ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਪਰ੍ਵਤਮਾਸ੍ਥਿਤਾ
'ਅੱਜ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸਫੈਦ ਕਪੜਿਆਂ ਵਿਚ ਲਪਟੀ ਹੋਈ, ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਸਫੈਦ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਵੇਖਿਆ।'
ਰਾਮੇਣ ਸਂਗਤਾ ਸੀਤਾ ਭਾਸ੍ਕਰੇਣ ਪ੍ਰਭਾ ਯਥਾ। ਰਾਘਵਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਦृष੍ਟਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਨ੍ਤਂ ਮਹਾਗਜਮ੍
ਸੀਤਾ ਰਾਮ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਨਣ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਚਾਰ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਵੇਖਿਆ।
ਆਰੂਢਃ ਸ਼ੈਲਸਂਕਾਸ਼ਂ ਚਕਾਸ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੌ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੌ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰੌ ਜਾਨਕੀਂ ਪਰ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੌ। ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਗਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਹ੍ਯਾਕਾਸ਼ਸ੍ਥਸ੍ਯ ਦਨ੍ਤਿਨਃ
ਸਫੈਦ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਜਾਨਕੀ ਕੋਲ ਆਏ। ਫਿਰ, ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ—
ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਪਰਿਗृਹੀਤਸ੍ਯ ਜਾਨਕੀ ਸ੍ਕਨ੍ਧਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ। ਭਰ੍ਤੁਰਙ੍ਕਾਤ੍ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਤਤਃ ਕਮਲਲੋਚਨਾ
ਜਾਨਕੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਬਾਂਹ ਵਿਚ ਲਪਟੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਆ ਟਿਕੀ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਗੋਦ ਤੋਂ ਉੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ—
ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੌ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਮਾਰ੍ਜਤੀ। ਤਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਕੁਮਾਰਾਭ੍ਯਾਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ਸ ਗਜੋਤ੍ਤਮਃ। ਸੀਤਯਾ ਚ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਲਙ੍ਕਾਯਾ ਉਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪੋਂਝ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ ਸੀਤਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ।