ਸਰ੍ਵਥਾ ਤੇਨ ਹੀਨਾਯਾ ਰਾਮੇਣ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਾ। ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਵਿषਮਿਵਾਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਮਮ ਜੀਵਨਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਜ਼ਹਿਰ ਚੱਖਣੀ ਹੋਵੇ, ਬੜੀ ਔਖੀ ਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ।
ਕੀਦृਸ਼ਂ ਤੁ ਮਹਾਪਾਪਂ ਮਯਾ ਦੇਹਾਨ੍ਤਰੇ ਕृਤਮ੍। ਤੇਨੇਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਘੋਰਂ ਮਹਾਦੁਃਖਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਮੈਂ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਅੱਜ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਕਠੋਰ ਦੁੱਖ ਮੇਰੇ ਹਿਸੇ ਆਇਆ?
ਜੀਵਿਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ੋਕੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਾ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਾ ਰਾਮੋ ਨਾਸਾਦ੍ਯਤੇ ਮਯਾ
ਵੱਡੇ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡਣੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਰਾਮ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀ।
ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਖਲੁ ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਪਰਵਸ਼੍ਯਤਾਮ੍। ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਯਤ੍ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਾਤ੍ਮਚ੍ਛਨ੍ਦੇਨ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਮਨੁੱਖ ਹੋਣ ਤੇ ਪਰਾਏ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਨੂੰ ਲੰਨਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।
thumb|षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦੀ ਛਬੀਸਵੀਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਾਸ਼੍ਰੁਮੁਖੀ ਤ੍ਵੇਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤੀ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਅਧੋਗਤਮੁਖੀ ਬਾਲਾ ਵਿਲਪ੍ਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤੇਵ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤੇਵ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਚਿਤ੍ਤੇਵ ਸ਼ੋਚਤੀ। ਉਪਾਵृਤ੍ਤਾ ਕਿਸ਼ੋਰੀਵ ਵਿਚੇष੍ਟਨ੍ਤੀ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਹ ਪਾਗਲ, ਮਸਤ ਜਾਂ ਮਨ ਤੋਂ ਭਟਕੀ ਹੋਈ ਵਾਂਗ ਦੁੱਖ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਇਕ ਵਾਪਸ ਮੁੜੀ ਹੋਈ ਨੌਜਵਾਨ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਕੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਕਾਮਰੂਪਿਣਾ। ਰਾਵਣੇਨ ਪ੍ਰਮਥ੍ਯਾਹਮਾਨੀਤਾ ਕ੍ਰੋਸ਼ਤੀ ਬਲਾਤ੍
ਰਾਘਵ ਬੇਧਿਆਨ ਸੀ, ਤਾਂ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਰੋਦਿਆਂ ਇੱਥੇ ਲੈ ਆਇਆ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਾ ਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯਮਾਨਾ ਚ ਦਾਰੁਣਮ੍। ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਨਾਹਂ ਜੀਵਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਕਠੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਡਰਾਈ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਜੀਉਣਾ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਨਹਿ ਮੇ ਜੀਵਿਤੇਨਾਰ੍ਥੋ ਨੈਵਾਰ੍ਥੈਰ੍ਨ ਚ ਭੂषਣੈਃ। ਵਸਨ੍ਤ੍ਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮਧ੍ਯੇ ਵਿਨਾ ਰਾਮਂ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਮੇਰੇ ਲਈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਧਨ ਜਾਂ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਕੋਈ ਕਦਰ ਨਹੀਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ ਤੇ ਰਾਮ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਅਸ਼੍ਮਸਾਰਮਿਦਂ ਨੂਨਮਥਵਾਪ੍ਯਜਰਾਮਰਮ੍। ਹृਦਯਂ ਮਮ ਯੇਨੇਦਂ ਨ ਦੁਃਖੇਨ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯਤੇ
ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਸ਼ਾਇਦ ਪੱਥਰ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜਾਂ ਕਦੇ ਨਾਂ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਹ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਕੇ ਵੀ ਟੁੱਟਦਾ ਨਹੀਂ।
ਧਿਙ੍ਮਾਮਨਾਰ੍ਯਾਮਸਤੀਂ ਯਾਹਂ ਤੇਨ ਵਿਨਾ ਕृਤਾ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਜੀਵਾਮਿ ਜੀਵਿਤਂ ਪਾਪਜੀਵਿਕਾ
ਮੈਨੂੰ ਲੰਨਤ ਹੈ, ਜੋ ਅਣਵਫਾਦਾਰ ਤੇ ਅਯੋਗ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਛੜੀ ਹੋਈ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਜੀ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਪਾਪੀ ਜੀਵਨ ਹੈ।
ਚਰਣੇਨਾਪਿ ਸਵ੍ਯੇਨ ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਯਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਮ੍। ਰਾਵਣਂ ਕਿਂ ਪੁਨਰਹਂ ਕਾਮਯੇਯਂ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਰਾਵਣ, ਉਸ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਵੀ ਛੂਹਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ; ਫਿਰ ਉਸ ਨਿੰਦਤ ਨੂੰ ਚਾਹਣਾ ਤਾਂ ਹੋਰ ਹੀ ਗਲਤ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨਾਤ੍ਮਨਃ ਕੁਲਮ੍। ਯੋ ਨृਸ਼ਂਸਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਭਾਵ ਕਠੋਰ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨਾਂ ਇਨਕਾਰ ਦੀ ਸਮਝ ਹੈ, ਨਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ, ਨਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਣੇ ਦੀ।
ਛਿਨ੍ਨਾ ਭਿਨ੍ਨਾ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਾ ਵਾ ਦੀਪ੍ਤਾ ਵਾਗ੍ਨੌ ਪ੍ਰਦੀਪਿਤਾ। ਰਾਵਣਂ ਨੋਪਤਿष੍ਠੇਯਂ ਕਿਂ ਪ੍ਰਲਾਪੇਨ ਵਸ਼੍ਚਿਰਮ੍
ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਕੱਟੀ ਜਾਂ ਟੁੱਟੀ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸਾੜੀ ਜਾਵਾਂ, ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੀ; ਫਿਰ ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਗੱਲਾਂ ਕਿਉਂ ਕਰੀਏ?
ਖ੍ਯਾਤਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕृਤਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਸਾਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਸ਼੍ਚ ਰਾਘਵਃ। ਸਦ੍ਵृਤ੍ਤੋ ਨਿਰਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਃ ਸ਼ਙ੍ਕੇ ਮਦ੍ਭਾਗ੍ਯਸਂਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍
ਰਾਘਵ ਚੰਗਾ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਉਪਕਾਰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਮੇਰੀ ਮੰਦਭਾਗੀ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਇਦ ਹੁਣ ਉਹ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼। ਏਕੇਨੈਵ ਨਿਰਸ੍ਤਾਨਿ ਸ ਮਾਂ ਕਿਂ ਨਾਭਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਜਨਸਥਾਨ ਵਿਚ, ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ?
ਨਿਰੁਦ੍ਧਾ ਰਾਵਣੇਨਾਹਮਲ੍ਪਵੀਰ੍ਯੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਸਮਰ੍ਥਃ ਖਲੁ ਮੇ ਭਰ੍ਤਾ ਰਾਵਣਂ ਹਨ੍ਤੁਮਾਹਵੇ
ਮੈਂ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੈ, ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਈ ਹਾਂ; ਪਰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਵਿਰਾਧੋ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯੇ ਯੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵਃ। ਰਣੇ ਰਾਮੇਣ ਨਿਹਤਃ ਸ ਮਾਂ ਕਿਂ ਨਾਭਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਵਿਰਾਧਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ?
ਕਾਮਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਲਙ੍ਕੇਯਂ ਦੁष੍ਪ੍ਰਧਰ੍षਣਾ। ਨ ਤੁ ਰਾਘਵਬਾਣਾਨਾਂ ਗਤਿਰੋਧੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੰਕਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ; ਪਰ ਰਾਘਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਕਿਂ ਨੁ ਤਤ੍ ਕਾਰਣਂ ਯੇਨ ਰਾਮੋ ਦृਢਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਪਹृਤਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਮਿष੍ਟਾਂ ਯੋ ਨਾਭਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਕਿਹੜਾ ਕਾਰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਮ, ਜੋ ਬੜੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਖਸ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਲੈਣ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ?
ਇਹਸ੍ਥਾਂ ਮਾਂ ਨ ਜਾਨੀਤੇ ਸ਼ਙ੍ਕੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਪੂਰ੍ਵਜਃ। ਜਾਨਨ੍ਨਪਿ ਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਧਰ੍षਣਾਂ ਮਰ੍षਯਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ; ਜਾਂ ਫਿਰ ਉਹ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਇਹ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਹृਤੇਤਿ ਮਾਂ ਯੋऽਧਿਗਤ੍ਯ ਰਾਘਵਾਯ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍। ਗृਧ੍ਰਰਾਜੋऽਪਿ ਸ ਰਣੇ ਰਾਵਣੇਨ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਗਿਧਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਲੈ ਗਈ ਹਾਂ ਅਤੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਵੀ ਰਾਵਣ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਮਹਤ੍ ਤੇਨ ਮਾਂ ਤਥਾਭ੍ਯਵਪਦ੍ਯਤਾ। ਤਿष੍ਠਤਾ ਰਾਵਣਵਧੇ ਵृਦ੍ਧੇਨਾਪਿ ਜਟਾਯੁषਾ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਵੱਡੇ ਜਟਾਯੂ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਡਟ ਕੇ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ।
ਯਦਿ ਮਾਮਿਹ ਜਾਨੀਯਾਦ੍ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਂ ਹਿ ਰਾਘਵਃ। ਅਦ੍ਯ ਬਾਣੈਰਭਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕੁਰ੍ਯਾਲ੍ਲੋਕਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍
ਜੇ ਰਾਘਵ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਖਸਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦੇਵੇ।
ਨਿਰ੍ਦਹੇਚ੍ਚ ਪੁਰੀਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਨਿਰ੍ਦਹੇਚ੍ਚ ਮਹੋਦਧਿਮ੍। ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚ ਨੀਚਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਨਾਮ ਚ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍
ਉਹ ਲੰਕਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਲਾਦੇਵੇ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਮਾੜੇ ਨਾਮ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਵੇ।
ਤਤੋ ਨਿਹਤਨਾਥਾਨਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਨਾਂ ਗृਹੇ ਗृਹੇ। ਯਥਾਹਮੇਵਂ ਰੁਦਤੀ ਤਥਾ ਭੂਯੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਖਸਣੀਆਂ ਦੇ ਪਤੀ ਮਾਰੇ ਜਾਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹੁਣ ਰੋ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਵੀ ਰੋਣਗੀਆਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਨ੍ਵਿष੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਲਙ੍ਕਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਰਾਮਃ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਨਹਿ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਰਿਪੁਰ੍ਦृष੍ਟੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਜੀਵਤਿ
ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਖੋਜ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣਗੇ; ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਵੈਰੀ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਜਿਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਚਿਤਾਧੂਮਾਕੁਲਪਥਾ ਗृਧ੍ਰਮਣ੍ਡਲਮਣ੍ਡਿਤਾ। ਅਚਿਰੇਣੈਵ ਕਾਲੇਨ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਸਦृਸ਼ੀ ਭਵੇਤ੍
ਇਹ ਥਾਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਜਿੱਥੇ ਚਿਤਾ ਦਾ ਧੂੰਆਂ ਤੇ ਗਿਧਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹੋਣਗੇ।
ਅਚਿਰੇਣੈਵ ਕਾਲੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮ੍ਯੇਨਂ ਮਨੋਰਥਮ੍। ਦੁष੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨੋऽਯਮਾਭਾਤਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵੋ ਵਿਪਰ੍ਯਯਃ
ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਵਾਂਗੀ; ਇਹ ਇੱਥੋਂ ਜਾਣਾ ਔਖਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਲਈ ਮਾੜਾ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।