ਸਾ ਸ੍ਨਾਪਯਨ੍ਤੀ ਵਿਪੁਲੌ ਸ੍ਤਨੌ ਨੇਤ੍ਰਜਲਸ੍ਰਵੈਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਨ ਸ਼ੋਕਸ੍ਯ ਤਦਾਨ੍ਤਮਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਸਤਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਾ ਰਹੀ ਸੀ; ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਦੁਖ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸਾ ਵੇਪਮਾਨਾ ਪਤਿਤਾ ਪ੍ਰਵਾਤੇ ਕਦਲੀ ਯਥਾ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਨਾਂ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਕੰਪਦੀ ਹੋਈ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੀ ਕਦਲੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੀਲਾ ਪੈ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਾ ਦੀਰ੍ਘਬਹੁਲਾ ਵੇਪਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸੀਤਯਾ ਤਦਾ। ਦਦृਸ਼ੇ ਕਮ੍ਪਿਤਾ ਵੇਣੀ ਵ੍ਯਾਲੀਵ ਪਰਿਸਰ੍ਪਤੀ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੀਤਾ ਦੀ ਲੰਮੀ ਤੇ ਗਾੜ੍ਹੀ ਚੋਟੀ ਕੰਪ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਲਹਿਰਾਂ ਕਰਦੀ ਹੋਈ।
ਸਾ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤੀ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਕੋਪੋਪਹਤਚੇਤਨਾ। ਆਰ੍ਤਾ ਵ੍ਯਸृਜਦਸ਼੍ਰੂਣਿ ਮੈਥਿਲੀ ਵਿਲਲਾਪ ਚ
ਉਹ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਹੰਝੂਆਂ ਛੱਡਦੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਨ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਧੀ, ਆਹ ਭਰਦੀ ਤੇ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਹਾ ਰਾਮੇਤਿ ਚ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਹਾ ਪੁਨਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਤਿ ਚ। ਹਾ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਰ੍ਮਮ ਕੌਸਲ੍ਯੇ ਹਾ ਸੁਮਿਤ੍ਰੇਤਿ ਭਾਮਿਨੀ
ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਬੋਲੀ, 'ਹਾਏ ਰਾਮ!' ਫਿਰ 'ਹਾਏ ਲਕਸ਼ਮਣ!' ਤੇ 'ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਸਾਸ ਕੌਸਲਿਆ! ਹਾਏ ਸੁਮੀਤਰਾ!'
ਲੋਕਪ੍ਰਵਾਦਃ ਸਤ੍ਯੋऽਯਂ ਪਣ੍ਡਿਤੈਃ ਸਮੁਦਾਹृਤਃ। ਅਕਾਲੇ ਦੁਰ੍ਲਭੋ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਵਾ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਵਾ
ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕਹੀ, ਸਚ ਹੈ: ਮੌਤ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਔਰਤ ਜਾਂ ਮਰਦ ਨੂੰ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰਾਹਮਾਭਿਃ ਕ੍ਰੂਰਾਭੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਰਿਹਾਰ੍ਦਿਤਾ। ਜੀਵਾਮਿ ਹੀਨਾ ਰਾਮੇਣ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਇੱਥੇ ਮੈਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰੜੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਰਾਮ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਦੁਖੀ ਜੀ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਏषਾਲ੍ਪਪੁਣ੍ਯਾ ਕृਪਣਾ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਾਮ੍ਯਨਾਥਵਤ੍। ਸਮੁਦ੍ਰਮਧ੍ਯੇ ਨੌਃ ਪੂਰ੍ਣਾ ਵਾਯੁਵੇਗੈਰਿਵਾਹਤਾ
ਮੈਂ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ ਤੇ ਦਇਆ ਦੀ ਪਾਤਰ, ਬੇਸਾਹਰਾ ਵਾਂਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਨੌਕ ਵਾਯੂ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਵਗਦੀ ਹੋਵੇ।
ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਤਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਵਸ਼ਮਾਗਤਾ। ਸੀਦਾਮਿ ਖਲੁ ਸ਼ੋਕੇਨ ਕੂਲਂ ਤੋਯਹਤਂ ਯਥਾ
ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕੀ, ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆਈ, ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੁਖ ਨਾਲ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਟੁੱਟਿਆ ਕੰਢਾ।
ਤਂ ਪਦ੍ਮਦਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਗਾਮਿਨਮ੍। ਧਨ੍ਯਾਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੇ ਨਾਥਂ ਕृਤਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨਮ੍
ਧਨਿਆ ਹਨ ਉਹ ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਥ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜੋ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਚਲਦਾ, ਕਦਰਦਾਨ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਤੇਨ ਹੀਨਾਯਾ ਰਾਮੇਣ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਾ। ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਵਿषਮਿਵਾਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਮਮ ਜੀਵਨਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਜ਼ਹਿਰ ਚੱਖਣੀ ਹੋਵੇ, ਬੜੀ ਔਖੀ ਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ।
ਕੀਦृਸ਼ਂ ਤੁ ਮਹਾਪਾਪਂ ਮਯਾ ਦੇਹਾਨ੍ਤਰੇ ਕृਤਮ੍। ਤੇਨੇਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਘੋਰਂ ਮਹਾਦੁਃਖਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਮੈਂ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਅੱਜ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਕਠੋਰ ਦੁੱਖ ਮੇਰੇ ਹਿਸੇ ਆਇਆ?
ਜੀਵਿਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ੋਕੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਾ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਾ ਰਾਮੋ ਨਾਸਾਦ੍ਯਤੇ ਮਯਾ
ਵੱਡੇ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡਣੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਰਾਮ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀ।
ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਖਲੁ ਮਾਨੁष੍ਯਂ ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਪਰਵਸ਼੍ਯਤਾਮ੍। ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਯਤ੍ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਾਤ੍ਮਚ੍ਛਨ੍ਦੇਨ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਮਨੁੱਖ ਹੋਣ ਤੇ ਪਰਾਏ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਨੂੰ ਲੰਨਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।
thumb|षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦੀ ਛਬੀਸਵੀਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਾਸ਼੍ਰੁਮੁਖੀ ਤ੍ਵੇਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤੀ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਅਧੋਗਤਮੁਖੀ ਬਾਲਾ ਵਿਲਪ੍ਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਵਾਂਗ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤੇਵ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤੇਵ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਚਿਤ੍ਤੇਵ ਸ਼ੋਚਤੀ। ਉਪਾਵृਤ੍ਤਾ ਕਿਸ਼ੋਰੀਵ ਵਿਚੇष੍ਟਨ੍ਤੀ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਹ ਪਾਗਲ, ਮਸਤ ਜਾਂ ਮਨ ਤੋਂ ਭਟਕੀ ਹੋਈ ਵਾਂਗ ਦੁੱਖ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਇਕ ਵਾਪਸ ਮੁੜੀ ਹੋਈ ਨੌਜਵਾਨ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਕੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਕਾਮਰੂਪਿਣਾ। ਰਾਵਣੇਨ ਪ੍ਰਮਥ੍ਯਾਹਮਾਨੀਤਾ ਕ੍ਰੋਸ਼ਤੀ ਬਲਾਤ੍
ਰਾਘਵ ਬੇਧਿਆਨ ਸੀ, ਤਾਂ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਰੋਦਿਆਂ ਇੱਥੇ ਲੈ ਆਇਆ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨਾ ਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯਮਾਨਾ ਚ ਦਾਰੁਣਮ੍। ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਨਾਹਂ ਜੀਵਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਕਠੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਡਰਾਈ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਜੀਉਣਾ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਨਹਿ ਮੇ ਜੀਵਿਤੇਨਾਰ੍ਥੋ ਨੈਵਾਰ੍ਥੈਰ੍ਨ ਚ ਭੂषਣੈਃ। ਵਸਨ੍ਤ੍ਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮਧ੍ਯੇ ਵਿਨਾ ਰਾਮਂ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਮੇਰੇ ਲਈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਧਨ ਜਾਂ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਕੋਈ ਕਦਰ ਨਹੀਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ ਤੇ ਰਾਮ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਅਸ਼੍ਮਸਾਰਮਿਦਂ ਨੂਨਮਥਵਾਪ੍ਯਜਰਾਮਰਮ੍। ਹृਦਯਂ ਮਮ ਯੇਨੇਦਂ ਨ ਦੁਃਖੇਨ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਯਤੇ
ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਸ਼ਾਇਦ ਪੱਥਰ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜਾਂ ਕਦੇ ਨਾਂ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਹ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਕੇ ਵੀ ਟੁੱਟਦਾ ਨਹੀਂ।
ਧਿਙ੍ਮਾਮਨਾਰ੍ਯਾਮਸਤੀਂ ਯਾਹਂ ਤੇਨ ਵਿਨਾ ਕृਤਾ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਜੀਵਾਮਿ ਜੀਵਿਤਂ ਪਾਪਜੀਵਿਕਾ
ਮੈਨੂੰ ਲੰਨਤ ਹੈ, ਜੋ ਅਣਵਫਾਦਾਰ ਤੇ ਅਯੋਗ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਛੜੀ ਹੋਈ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਜੀ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਪਾਪੀ ਜੀਵਨ ਹੈ।
ਚਰਣੇਨਾਪਿ ਸਵ੍ਯੇਨ ਨ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਯਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਮ੍। ਰਾਵਣਂ ਕਿਂ ਪੁਨਰਹਂ ਕਾਮਯੇਯਂ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਰਾਵਣ, ਉਸ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਵੀ ਛੂਹਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ; ਫਿਰ ਉਸ ਨਿੰਦਤ ਨੂੰ ਚਾਹਣਾ ਤਾਂ ਹੋਰ ਹੀ ਗਲਤ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨਾਤ੍ਮਨਃ ਕੁਲਮ੍। ਯੋ ਨृਸ਼ਂਸਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਭਾਵ ਕਠੋਰ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨਾਂ ਇਨਕਾਰ ਦੀ ਸਮਝ ਹੈ, ਨਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ, ਨਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਣੇ ਦੀ।
ਛਿਨ੍ਨਾ ਭਿਨ੍ਨਾ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਾ ਵਾ ਦੀਪ੍ਤਾ ਵਾਗ੍ਨੌ ਪ੍ਰਦੀਪਿਤਾ। ਰਾਵਣਂ ਨੋਪਤਿष੍ਠੇਯਂ ਕਿਂ ਪ੍ਰਲਾਪੇਨ ਵਸ਼੍ਚਿਰਮ੍
ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਕੱਟੀ ਜਾਂ ਟੁੱਟੀ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸਾੜੀ ਜਾਵਾਂ, ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੀ; ਫਿਰ ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਗੱਲਾਂ ਕਿਉਂ ਕਰੀਏ?
ਖ੍ਯਾਤਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਕृਤਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਸਾਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਸ਼੍ਚ ਰਾਘਵਃ। ਸਦ੍ਵृਤ੍ਤੋ ਨਿਰਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਃ ਸ਼ਙ੍ਕੇ ਮਦ੍ਭਾਗ੍ਯਸਂਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍
ਰਾਘਵ ਚੰਗਾ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਉਪਕਾਰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਮੇਰੀ ਮੰਦਭਾਗੀ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਾਇਦ ਹੁਣ ਉਹ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼। ਏਕੇਨੈਵ ਨਿਰਸ੍ਤਾਨਿ ਸ ਮਾਂ ਕਿਂ ਨਾਭਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਜਨਸਥਾਨ ਵਿਚ, ਚੌਦਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ?
ਨਿਰੁਦ੍ਧਾ ਰਾਵਣੇਨਾਹਮਲ੍ਪਵੀਰ੍ਯੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਸਮਰ੍ਥਃ ਖਲੁ ਮੇ ਭਰ੍ਤਾ ਰਾਵਣਂ ਹਨ੍ਤੁਮਾਹਵੇ
ਮੈਂ ਰਾਵਣ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੈ, ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਈ ਹਾਂ; ਪਰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਵਿਰਾਧੋ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯੇ ਯੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵਃ। ਰਣੇ ਰਾਮੇਣ ਨਿਹਤਃ ਸ ਮਾਂ ਕਿਂ ਨਾਭਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਵਿਰਾਧਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ?
ਕਾਮਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਲਙ੍ਕੇਯਂ ਦੁष੍ਪ੍ਰਧਰ੍षਣਾ। ਨ ਤੁ ਰਾਘਵਬਾਣਾਨਾਂ ਗਤਿਰੋਧੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੰਕਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ; ਪਰ ਰਾਘਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।