ਯਾਵਨ੍ਨ ਤੇ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਮੇਤ੍ ਤਾਵਤ੍ ਸੁਖਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ। ਉਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਚ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਪਰ੍ਵਤੋਪਵਨਾਨਿ ਚ
ਜਦ ਤਕ ਤੇਰਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਤਦ ਤਕ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ। ਸੁਹਣੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਉਪਵਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ।
ਸਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜੇਨ ਚਰ ਤ੍ਵਂ ਮਦਿਰੇਕ੍ਸ਼ਣੇ। ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੇ ਦੇਵਿ ਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਮਦਿਰਾ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਫਿਰ। ਸੁੰਦਰੋ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹੋਣਗੀਆਂ।
ਰਾਵਣਂ ਭਜ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਵਾ ਤੇ ਹृਦਯਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮੈਥਿਲਿ
ਮੈਥਿਲੀ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਪਤੀ ਮੰਨ ਲੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਉਖਾੜ ਕੇ ਖਾ ਜਾਵਾਂ।
ਯਦਿ ਮੇ ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਯਥਾਵਤ੍ ਕਰਿष੍ਯਸਿ। ਤਤਸ਼੍ਚਣ੍ਡੋਦਰੀ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਕ੍ਰੂਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਜਿਵੇਂ ਕਹੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ, ਤਾਂ ਚੰਡੋਦਰੀ ਨਾਂ ਦੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ—
ਭ੍ਰਾਮਯਨ੍ਤੀ ਮਹਚ੍ਛੂਲਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਇਮਾਂ ਹਰਿਣਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਤ੍ਰਾਸੋਤ੍ਕਮ੍ਪਪਯੋਧਰਾਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਭਾਲਾ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਇਹ ਹਿਰਣ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਛਾਤੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੈ—'
ਰਾਵਣੇਨ ਹृਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੌਰ੍ਹृਦੋ ਮੇ ਮਹਾਨਯਮ੍। ਯਕृਤ੍ਪ੍ਲੀਹਂ ਮਹਤ੍ ਕ੍ਰੋਡਂ ਹृਦਯਂ ਚ ਸਬਨ੍ਧਨਮ੍
ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੁਰਾਇਆ ਦੇਖ ਕੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਜਿਗਰ, ਤਲ, ਵੱਡਾ ਦਿਲ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਗਾਤ੍ਰਾਣ੍ਯਪਿ ਤਥਾ ਸ਼ੀਰ੍षਂ ਖਾਦੇਯਮਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਘਸਾ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮੇਰਾ ਮਨ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਸਿਰ ਵੀ ਖਾਣ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਘਸਾ ਨਾਂ ਦੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਕਣ੍ਠਮਸ੍ਯਾ ਨृਸ਼ਂਸਾਯਾਃ ਪੀਡਯਾਮਃ ਕਿਮਾਸ੍ਯਤੇ। ਨਿਵੇਦ੍ਯਤਾਂ ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞੇ ਮਾਨੁषੀ ਸਾ ਮृਤੇਤਿ ਹ
ਇਸ ਨਿਰਦਈ ਦੀ ਗਲ੍ਹਾ ਦਬਾ ਦਈਏ, ਹੋਰ ਰੁਕਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਈਏ ਕਿ ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤ ਮਰ ਗਈ।
ਨਾਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਨ ਸਂਦੇਹਃ ਖਾਦਤੇਤਿ ਸ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ। ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਜਾਮੁਖੀ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਥੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਕਹੇਗਾ, 'ਇਸ ਨੂੰ ਖਾ ਲਓ।' ਫਿਰ ਅਜਾਮੁਖੀ ਨਾਂ ਦੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਵਿਸ਼ਸ੍ਯੇਮਾਂ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਮਾਨ੍ ਕੁਰੁਤ ਪਿਣ੍ਡਕਾਨ੍। ਵਿਭਜਾਮ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਵਾਦੋ ਮੇ ਨ ਰੋਚਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲਈ ਬਰਾਬਰ ਹਿੱਸੇ ਬਣਾਓ। ਵੰਡ ਲਵੋ, ਮੈਨੂੰ ਝਗੜਾ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ।
ਪੇਯਮਾਨੀਯਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਮਾਲ੍ਯਂ ਚ ਵਿਵਿਧਂ ਬਹੁ। ਤਤਃ ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖਾ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤੁਰੰਤ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਲਿਆਓ। ਫਿਰ ਸ਼ੂਰਨਖਾ ਨਾਂ ਦੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਜਾਮੁਖ੍ਯਾ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਵੈ ਤਦੇਵ ਮਮ ਰੋਚਤੇ। ਸੁਰਾ ਚਾਨੀਯਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਕਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਅਜਾਮੁਖੀ ਜੋ ਕਹੀ, ਉਹੀ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਰਾਬ ਲਿਆਓ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਵੇ।
ਮਾਨੁषਂ ਮਾਂਸਮਾਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਨृਤ੍ਯਾਮੋऽਥ ਨਿਕੁਮ੍ਭਿਲਾਮ੍। ਏਵਂ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯਮਾਨਾ ਸਾ ਸੀਤਾ ਸੁਰਸੁਤੋਪਮਾ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਰ੍ਵਿਰੂਪਾਭਿਰ੍ਧੈਰ੍ਯਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਰੋਦਿਤਿ
ਮਾਨਵ ਮਾਸ ਚੱਖ ਕੇ ਨਿਕੁੰਭਿਲਾ ਵਿਖੇ ਨੱਚੀਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ, ਜੋ ਦੇਵੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਹੌਸਲਾ ਛੱਡ ਕੇ ਰੋ ਪਈ।
thumb|ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਵੈਲਮੀਕਿ ਦੀ ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦਾ ਪਚਵੀ ਸਰਗ।
ਅਥ ਤਾਸਾਂ ਵਦਨ੍ਤੀਨਾਂ ਪਰੁषਂ ਦਾਰੁਣਂ ਬਹੁ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਨਾਮਸੌਮ੍ਯਾਨਾਂ ਰੁਰੋਦ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਰੜੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ cruel ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ, ਤਾਂ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਰੋ ਪਈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਰ੍ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ। ਉਵਾਚ ਪਰਮਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕਹੇ ਗਏ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀਤਾ, ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪ ਰਹੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁੰਝੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲ ਪਈ।
ਨ ਮਾਨੁषੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਕਾਮਂ ਖਾਦਤ ਮਾਂ ਸਰ੍ਵਾ ਨ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵੋ ਵਚਃ
ਇਕ ਮਾਨਵ ਔਰਤ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦੀ। ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਖਾ ਲਓ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ।
ਸਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮਧ੍ਯਗਤਾ ਸੀਤਾ ਸੁਰਸੁਤੋਪਮਾ। ਨ ਸ਼ਰ੍ਮ ਲੇਭੇ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਰਾਵਣੇਨੇਵ ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਾ
ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੀ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਦੇਵੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਡਰ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੀ।
ਵੇਪਤੇ ਸ੍ਮਾਧਿਕਂ ਸੀਤਾ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤੀਵਾਂਗਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਵਨੇ ਯੂਥਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਾ ਮृਗੀ ਕੋਕੈਰਿਵਾਰ੍ਦਿਤਾ
ਸੀਤਾ ਬਹੁਤ ਕੰਪ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ; ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਝੁੰਡ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ ਹਿਰਣੀ, ਕਾਂਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਸਾ ਤ੍ਵਸ਼ੋਕਸ੍ਯ ਵਿਪੁਲਾਂ ਸ਼ਾਖਾਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਪੁष੍ਪਿਤਾਮ੍। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਸ਼ੋਕੇਨ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਭਗ੍ਨਮਾਨਸਾ
ਉਹ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਟਾਹਣੀ ਫੜ ਕੇ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਾ ਸ੍ਨਾਪਯਨ੍ਤੀ ਵਿਪੁਲੌ ਸ੍ਤਨੌ ਨੇਤ੍ਰਜਲਸ੍ਰਵੈਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਨ ਸ਼ੋਕਸ੍ਯ ਤਦਾਨ੍ਤਮਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਸਤਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜਾ ਰਹੀ ਸੀ; ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਦੁਖ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸਾ ਵੇਪਮਾਨਾ ਪਤਿਤਾ ਪ੍ਰਵਾਤੇ ਕਦਲੀ ਯਥਾ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਨਾਂ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨਾਭਵਤ੍
ਉਹ ਕੰਪਦੀ ਹੋਈ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੀ ਕਦਲੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੀਲਾ ਪੈ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਾ ਦੀਰ੍ਘਬਹੁਲਾ ਵੇਪਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸੀਤਯਾ ਤਦਾ। ਦਦृਸ਼ੇ ਕਮ੍ਪਿਤਾ ਵੇਣੀ ਵ੍ਯਾਲੀਵ ਪਰਿਸਰ੍ਪਤੀ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸੀਤਾ ਦੀ ਲੰਮੀ ਤੇ ਗਾੜ੍ਹੀ ਚੋਟੀ ਕੰਪ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਲਹਿਰਾਂ ਕਰਦੀ ਹੋਈ।
ਸਾ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤੀ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਕੋਪੋਪਹਤਚੇਤਨਾ। ਆਰ੍ਤਾ ਵ੍ਯਸृਜਦਸ਼੍ਰੂਣਿ ਮੈਥਿਲੀ ਵਿਲਲਾਪ ਚ
ਉਹ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਹੰਝੂਆਂ ਛੱਡਦੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਨ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਧੀ, ਆਹ ਭਰਦੀ ਤੇ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਹਾ ਰਾਮੇਤਿ ਚ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਹਾ ਪੁਨਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਤਿ ਚ। ਹਾ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਰ੍ਮਮ ਕੌਸਲ੍ਯੇ ਹਾ ਸੁਮਿਤ੍ਰੇਤਿ ਭਾਮਿਨੀ
ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਬੋਲੀ, 'ਹਾਏ ਰਾਮ!' ਫਿਰ 'ਹਾਏ ਲਕਸ਼ਮਣ!' ਤੇ 'ਹਾਏ ਮੇਰੀ ਸਾਸ ਕੌਸਲਿਆ! ਹਾਏ ਸੁਮੀਤਰਾ!'
ਲੋਕਪ੍ਰਵਾਦਃ ਸਤ੍ਯੋऽਯਂ ਪਣ੍ਡਿਤੈਃ ਸਮੁਦਾਹृਤਃ। ਅਕਾਲੇ ਦੁਰ੍ਲਭੋ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਵਾ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਵਾ
ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕਹੀ, ਸਚ ਹੈ: ਮੌਤ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਔਰਤ ਜਾਂ ਮਰਦ ਨੂੰ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰਾਹਮਾਭਿਃ ਕ੍ਰੂਰਾਭੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਰਿਹਾਰ੍ਦਿਤਾ। ਜੀਵਾਮਿ ਹੀਨਾ ਰਾਮੇਣ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਇੱਥੇ ਮੈਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰੜੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਰਾਮ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਦੁਖੀ ਜੀ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਏषਾਲ੍ਪਪੁਣ੍ਯਾ ਕृਪਣਾ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਾਮ੍ਯਨਾਥਵਤ੍। ਸਮੁਦ੍ਰਮਧ੍ਯੇ ਨੌਃ ਪੂਰ੍ਣਾ ਵਾਯੁਵੇਗੈਰਿਵਾਹਤਾ
ਮੈਂ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ ਤੇ ਦਇਆ ਦੀ ਪਾਤਰ, ਬੇਸਾਹਰਾ ਵਾਂਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਨੌਕ ਵਾਯੂ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਵਗਦੀ ਹੋਵੇ।
ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਤਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਵਸ਼ਮਾਗਤਾ। ਸੀਦਾਮਿ ਖਲੁ ਸ਼ੋਕੇਨ ਕੂਲਂ ਤੋਯਹਤਂ ਯਥਾ
ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕੀ, ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆਈ, ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੁਖ ਨਾਲ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਟੁੱਟਿਆ ਕੰਢਾ।
ਤਂ ਪਦ੍ਮਦਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਗਾਮਿਨਮ੍। ਧਨ੍ਯਾਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੇ ਨਾਥਂ ਕृਤਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨਮ੍
ਧਨਿਆ ਹਨ ਉਹ ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਥ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜੋ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਚਲਦਾ, ਕਦਰਦਾਨ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।