ਦਿਵ੍ਯਾਂਗਰਾਗਾ ਵੈਦੇਹਿ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ। ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੀਸ਼੍ਵਰੀ ਭਵ
ਵੈਦੇਹੀ, ਤੂੰ ਦਿਵਯ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਦਿਵਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਬਣ ਜਾ।
ਅਗ੍ਨੇਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਯਥਾ ਦੇਵੀ ਸ਼ਚੀ ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨੇ। ਕਿਂ ਤੇ ਰਾਮੇਣ ਵੈਦੇਹਿ ਕृਪਣੇਨ ਗਤਾਯੁषਾ
ਜਿਵੇਂ ਅਗਨਿ ਦੀ ਸੁਆਹਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਚੀ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਏ, ਤੈਨੂੰ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਨਾਲ ਕੀ ਲੋੜ?
ਏਤਦੁਕ੍ਤਂ ਚ ਮੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਨ ਕਰਿष੍ਯਸਿ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ, ਤਾਂ ਇਸੀ ਵੇਲੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੈਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਅਨ੍ਯਾ ਤੁ ਵਿਕਟਾ ਨਾਮ ਲਮ੍ਬਮਾਨਪਯੋਧਰਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕੁਪਿਤਾ ਸੀਤਾਂ ਮੁष੍ਟਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਤਰ੍ਜਤੀ
ਫਿਰ ਇਕ ਹੋਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਵਿਕਟਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਝੁਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮੁੱਠ ਚੁੱਕ ਕੇ ਧਮਕਾਉਣ ਲੱਗੀ।
ਬਹੂਨ੍ਯਪ੍ਰਤਿਰੂਪਾਣਿ ਵਚਨਾਨਿ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤੇ। ਅਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਾਨ੍ਮृਦੁਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਸੋਢਾਨਿ ਤਵ ਮੈਥਿਲਿ
ਮੈਥਿਲੀ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਣਮਨੁੱਖੀ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਦਇਆ ਅਤੇ ਨਰਮ ਦਿਲ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਹਿ ਲਈਆਂ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੇਰੀ ਨੀਅਤ ਮਾੜੀ ਹੈ।
ਨ ਚ ਨਃ ਕੁਰੁषੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਿਤਂ ਕਾਲਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍। ਆਨੀਤਾਸਿ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਰਮਨ੍ਯੈਰ੍ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਭਲਾਈ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ। ਤੈਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਪਾਰ ਹੋਣਾ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਰਾਵਣਾਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਘੋਰੇ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਚਾਸਿ ਮੈਥਿਲਿ। ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਰੁਦ੍ਧਾ ਅਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ਤ੍ਵਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਮੈਥਿਲੀ, ਤੂੰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹੈਂ। ਰਾਵਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਕੈਦ ਹੋ।
ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੁਮਪਿ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਕੁਰੁष੍ਵ ਹਿਤਵਾਦਿਨ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਮਮ ਮੈਥਿਲਿ
ਮੈਥਿਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਲੈ।
ਅਲਮਸ਼੍ਰੁਨਿਪਾਤੇਨ ਤ੍ਯਜ ਸ਼ੋਕਮਨਰ੍ਥਕਮ੍। ਭਜ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਪ੍ਰਹਰ੍षਂ ਚ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤੀ ਨਿਤ੍ਯਦੈਨ੍ਯਤਾਮ੍
ਹੁਣ ਹੋਰ ਅੰਸੂ ਨਾ ਵਹਾ, ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਦੁਖ ਛੱਡ ਦੇ। ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਚਿਰਚਿਰਾਹਟ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਲੈ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀ ਮਲੂਕੀ ਛੱਡ ਦੇ।
ਸੀਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜੇਨ ਪਰਿਕ੍ਰੀਡ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਜਾਨੀਮਹੇ ਯਥਾ ਭੀਰੁ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਯੌਵਨਮਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਸੀਤਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਖੇਡ। ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਡਰਪੋਕ, ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਕਦੇ ਟਿਕਦੀ ਨਹੀਂ।
ਯਾਵਨ੍ਨ ਤੇ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਮੇਤ੍ ਤਾਵਤ੍ ਸੁਖਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ। ਉਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਚ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਪਰ੍ਵਤੋਪਵਨਾਨਿ ਚ
ਜਦ ਤਕ ਤੇਰਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਤਦ ਤਕ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ। ਸੁਹਣੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਉਪਵਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ।
ਸਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜੇਨ ਚਰ ਤ੍ਵਂ ਮਦਿਰੇਕ੍ਸ਼ਣੇ। ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੇ ਦੇਵਿ ਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਮਦਿਰਾ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਫਿਰ। ਸੁੰਦਰੋ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹੋਣਗੀਆਂ।
ਰਾਵਣਂ ਭਜ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਵਾ ਤੇ ਹृਦਯਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮੈਥਿਲਿ
ਮੈਥਿਲੀ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਪਤੀ ਮੰਨ ਲੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਉਖਾੜ ਕੇ ਖਾ ਜਾਵਾਂ।
ਯਦਿ ਮੇ ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਯਥਾਵਤ੍ ਕਰਿष੍ਯਸਿ। ਤਤਸ਼੍ਚਣ੍ਡੋਦਰੀ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਕ੍ਰੂਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਜਿਵੇਂ ਕਹੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ, ਤਾਂ ਚੰਡੋਦਰੀ ਨਾਂ ਦੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ—
ਭ੍ਰਾਮਯਨ੍ਤੀ ਮਹਚ੍ਛੂਲਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਇਮਾਂ ਹਰਿਣਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਤ੍ਰਾਸੋਤ੍ਕਮ੍ਪਪਯੋਧਰਾਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਭਾਲਾ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਇਹ ਹਿਰਣ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਛਾਤੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੈ—'
ਰਾਵਣੇਨ ਹृਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੌਰ੍ਹृਦੋ ਮੇ ਮਹਾਨਯਮ੍। ਯਕृਤ੍ਪ੍ਲੀਹਂ ਮਹਤ੍ ਕ੍ਰੋਡਂ ਹृਦਯਂ ਚ ਸਬਨ੍ਧਨਮ੍
ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੁਰਾਇਆ ਦੇਖ ਕੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਜਿਗਰ, ਤਲ, ਵੱਡਾ ਦਿਲ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਗਾਤ੍ਰਾਣ੍ਯਪਿ ਤਥਾ ਸ਼ੀਰ੍षਂ ਖਾਦੇਯਮਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਘਸਾ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮੇਰਾ ਮਨ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਸਿਰ ਵੀ ਖਾਣ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਘਸਾ ਨਾਂ ਦੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਕਣ੍ਠਮਸ੍ਯਾ ਨृਸ਼ਂਸਾਯਾਃ ਪੀਡਯਾਮਃ ਕਿਮਾਸ੍ਯਤੇ। ਨਿਵੇਦ੍ਯਤਾਂ ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞੇ ਮਾਨੁषੀ ਸਾ ਮृਤੇਤਿ ਹ
ਇਸ ਨਿਰਦਈ ਦੀ ਗਲ੍ਹਾ ਦਬਾ ਦਈਏ, ਹੋਰ ਰੁਕਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਈਏ ਕਿ ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤ ਮਰ ਗਈ।
ਨਾਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਨ ਸਂਦੇਹਃ ਖਾਦਤੇਤਿ ਸ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ। ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਜਾਮੁਖੀ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਥੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਕਹੇਗਾ, 'ਇਸ ਨੂੰ ਖਾ ਲਓ।' ਫਿਰ ਅਜਾਮੁਖੀ ਨਾਂ ਦੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਵਿਸ਼ਸ੍ਯੇਮਾਂ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਮਾਨ੍ ਕੁਰੁਤ ਪਿਣ੍ਡਕਾਨ੍। ਵਿਭਜਾਮ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਵਾਦੋ ਮੇ ਨ ਰੋਚਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲਈ ਬਰਾਬਰ ਹਿੱਸੇ ਬਣਾਓ। ਵੰਡ ਲਵੋ, ਮੈਨੂੰ ਝਗੜਾ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ।
ਪੇਯਮਾਨੀਯਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਮਾਲ੍ਯਂ ਚ ਵਿਵਿਧਂ ਬਹੁ। ਤਤਃ ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖਾ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਤੁਰੰਤ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਲਿਆਓ। ਫਿਰ ਸ਼ੂਰਨਖਾ ਨਾਂ ਦੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਜਾਮੁਖ੍ਯਾ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਵੈ ਤਦੇਵ ਮਮ ਰੋਚਤੇ। ਸੁਰਾ ਚਾਨੀਯਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਕਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਅਜਾਮੁਖੀ ਜੋ ਕਹੀ, ਉਹੀ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਰਾਬ ਲਿਆਓ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਵੇ।
ਮਾਨੁषਂ ਮਾਂਸਮਾਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਨृਤ੍ਯਾਮੋऽਥ ਨਿਕੁਮ੍ਭਿਲਾਮ੍। ਏਵਂ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯਮਾਨਾ ਸਾ ਸੀਤਾ ਸੁਰਸੁਤੋਪਮਾ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਰ੍ਵਿਰੂਪਾਭਿਰ੍ਧੈਰ੍ਯਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਰੋਦਿਤਿ
ਮਾਨਵ ਮਾਸ ਚੱਖ ਕੇ ਨਿਕੁੰਭਿਲਾ ਵਿਖੇ ਨੱਚੀਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ, ਜੋ ਦੇਵੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਹੌਸਲਾ ਛੱਡ ਕੇ ਰੋ ਪਈ।
thumb|ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਵੈਲਮੀਕਿ ਦੀ ਮਹਾਨ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦਾ ਪਚਵੀ ਸਰਗ।
ਅਥ ਤਾਸਾਂ ਵਦਨ੍ਤੀਨਾਂ ਪਰੁषਂ ਦਾਰੁਣਂ ਬਹੁ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਨਾਮਸੌਮ੍ਯਾਨਾਂ ਰੁਰੋਦ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਰੜੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ cruel ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ, ਤਾਂ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਰੋ ਪਈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਰ੍ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ। ਉਵਾਚ ਪਰਮਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕਹੇ ਗਏ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀਤਾ, ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਪ ਰਹੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁੰਝੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲ ਪਈ।
ਨ ਮਾਨੁषੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਕਾਮਂ ਖਾਦਤ ਮਾਂ ਸਰ੍ਵਾ ਨ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵੋ ਵਚਃ
ਇਕ ਮਾਨਵ ਔਰਤ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦੀ। ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਖਾ ਲਓ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ।
ਸਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਮਧ੍ਯਗਤਾ ਸੀਤਾ ਸੁਰਸੁਤੋਪਮਾ। ਨ ਸ਼ਰ੍ਮ ਲੇਭੇ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਰਾਵਣੇਨੇਵ ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਾ
ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੀ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਦੇਵੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਡਰ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੀ।
ਵੇਪਤੇ ਸ੍ਮਾਧਿਕਂ ਸੀਤਾ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤੀਵਾਂਗਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਵਨੇ ਯੂਥਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਾ ਮृਗੀ ਕੋਕੈਰਿਵਾਰ੍ਦਿਤਾ
ਸੀਤਾ ਬਹੁਤ ਕੰਪ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ; ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਝੁੰਡ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ ਹਿਰਣੀ, ਕਾਂਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਸਾ ਤ੍ਵਸ਼ੋਕਸ੍ਯ ਵਿਪੁਲਾਂ ਸ਼ਾਖਾਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਪੁष੍ਪਿਤਾਮ੍। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਸ਼ੋਕੇਨ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਭਗ੍ਨਮਾਨਸਾ
ਉਹ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਟਾਹਣੀ ਫੜ ਕੇ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।