ਅਵਲੀਨਃ ਸ ਨਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯੋ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਦ੍ਰੁਮੇ। ਸੀਤਾਂ ਸਂਤਰ੍ਜਯਨ੍ਤੀਸ੍ਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਰਸ਼ृਣੋਤ੍ ਕਪਿਃ
ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਧਮਕਾਉਂਦੇ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਾਮਭਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਂਰਬ੍ਧਾ ਵੇਪਮਾਨਾਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਭृਸ਼ਂ ਸਂਲਿਲਿਹੁਰ੍ਦੀਪ੍ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਾਨ੍ ਦਸ਼ਨਚ੍ਛਦਾਨ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਤੇ ਸੀਤਾ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਜਲਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੱਟ ਰਹੇ ਸਨ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਨ੍। ਨੇਯਮਰ੍ਹਤਿ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਰਾਵਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਕੁਹਾਡੀਆਂ ਫੜ ਕੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ: 'ਇਹ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਨੂੰ ਪਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਹਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਸਾ ਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯਮਾਨਾ ਭੀਮਾਭੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਰ੍ਵਰਾਂਗਨਾ। ਸਾ ਬਾष੍ਪਮਪਮਾਰ੍ਜਨ੍ਤੀ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਂ ਤਾਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਾਰੀ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਧਮਕਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹੰਝੂ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਂ ਸੀਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਃ ਸਮਾਵृਤਾ। ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਤਸ੍ਥੌ ਸ਼ੋਕਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾ
ਫਿਰ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਕੋਲ ਆਈ; ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਾਂ ਕृਸ਼ਾਂ ਦੀਨਵਦਨਾਂ ਮਲਿਨਾਮ੍ਬਰਵਾਸਿਨੀਮ੍। ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਭੀਮਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਸ੍ਤਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਮਕਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ—ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਦੁਖੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਵਿਨਤਾ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕੁਪਿਤਾਕਾਰਾ ਕਰਾਲਾ ਨਿਰ੍ਣਤੋਦਰੀ
ਫਿਰ ਵਿਨਤਾ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਦਿੱਖ ਵਾਲੀ, ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਪਤਲੇ ਪੇਟ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ।
ਸੀਤੇ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਮੇਤਾਵਦ੍ ਭਰ੍ਤੁਃ ਸ੍ਨੇਹਃ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਤਿਕृਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਵ੍ਯਸਨਾਯੋਪਕਲ੍ਪਤੇ
ਸੀਤੇ, ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਦਾ ਪਿਆਰ ਇਥੇ ਤੱਕ ਕਾਫ਼ੀ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਹਰ ਥਾਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਰਨਾ, ਭਲੀਏ, ਮੁਸੀਬਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿਤੁष੍ਟਾਸ੍ਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਮਾਨੁषਸ੍ਤੇ ਕृਤੋ ਵਿਧਿਃ। ਮਮਾਪਿ ਤੁ ਵਚਃ ਪਥ੍ਯਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਕੁਰੁ ਮੈਥਿਲਿ
ਮੈਂ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਮਨੁੱਖੀ ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ, ਮੈਥਿਲੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹੈ।
ਰਾਵਣਂ ਭਜ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਚ ਸੁਰੇਸ਼ਮਿਵ ਵਾਸਵਮ੍
ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਮੰਨ ਲੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਵਾਲਾ।
ਦਿਵ੍ਯਾਂਗਰਾਗਾ ਵੈਦੇਹਿ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ। ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੀਸ਼੍ਵਰੀ ਭਵ
ਵੈਦੇਹੀ, ਤੂੰ ਦਿਵਯ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਦਿਵਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਬਣ ਜਾ।
ਅਗ੍ਨੇਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਯਥਾ ਦੇਵੀ ਸ਼ਚੀ ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨੇ। ਕਿਂ ਤੇ ਰਾਮੇਣ ਵੈਦੇਹਿ ਕृਪਣੇਨ ਗਤਾਯੁषਾ
ਜਿਵੇਂ ਅਗਨਿ ਦੀ ਸੁਆਹਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਚੀ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਏ, ਤੈਨੂੰ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਨਾਲ ਕੀ ਲੋੜ?
ਏਤਦੁਕ੍ਤਂ ਚ ਮੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਨ ਕਰਿष੍ਯਸਿ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ, ਤਾਂ ਇਸੀ ਵੇਲੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੈਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਅਨ੍ਯਾ ਤੁ ਵਿਕਟਾ ਨਾਮ ਲਮ੍ਬਮਾਨਪਯੋਧਰਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕੁਪਿਤਾ ਸੀਤਾਂ ਮੁष੍ਟਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਤਰ੍ਜਤੀ
ਫਿਰ ਇਕ ਹੋਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਵਿਕਟਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਝੁਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮੁੱਠ ਚੁੱਕ ਕੇ ਧਮਕਾਉਣ ਲੱਗੀ।
ਬਹੂਨ੍ਯਪ੍ਰਤਿਰੂਪਾਣਿ ਵਚਨਾਨਿ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤੇ। ਅਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਾਨ੍ਮृਦੁਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਸੋਢਾਨਿ ਤਵ ਮੈਥਿਲਿ
ਮੈਥਿਲੀ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਣਮਨੁੱਖੀ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਦਇਆ ਅਤੇ ਨਰਮ ਦਿਲ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਹਿ ਲਈਆਂ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੇਰੀ ਨੀਅਤ ਮਾੜੀ ਹੈ।
ਨ ਚ ਨਃ ਕੁਰੁषੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਿਤਂ ਕਾਲਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍। ਆਨੀਤਾਸਿ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਰਮਨ੍ਯੈਰ੍ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਭਲਾਈ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ। ਤੈਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਪਾਰ ਹੋਣਾ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਰਾਵਣਾਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਘੋਰੇ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਚਾਸਿ ਮੈਥਿਲਿ। ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਰੁਦ੍ਧਾ ਅਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ਤ੍ਵਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਮੈਥਿਲੀ, ਤੂੰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹੈਂ। ਰਾਵਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਕੈਦ ਹੋ।
ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੁਮਪਿ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਕੁਰੁष੍ਵ ਹਿਤਵਾਦਿਨ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਮਮ ਮੈਥਿਲਿ
ਮੈਥਿਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਲੈ।
ਅਲਮਸ਼੍ਰੁਨਿਪਾਤੇਨ ਤ੍ਯਜ ਸ਼ੋਕਮਨਰ੍ਥਕਮ੍। ਭਜ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਪ੍ਰਹਰ੍षਂ ਚ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤੀ ਨਿਤ੍ਯਦੈਨ੍ਯਤਾਮ੍
ਹੁਣ ਹੋਰ ਅੰਸੂ ਨਾ ਵਹਾ, ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਦੁਖ ਛੱਡ ਦੇ। ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਚਿਰਚਿਰਾਹਟ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਲੈ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀ ਮਲੂਕੀ ਛੱਡ ਦੇ।
ਸੀਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜੇਨ ਪਰਿਕ੍ਰੀਡ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਜਾਨੀਮਹੇ ਯਥਾ ਭੀਰੁ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਯੌਵਨਮਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਸੀਤਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਖੇਡ। ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਡਰਪੋਕ, ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਕਦੇ ਟਿਕਦੀ ਨਹੀਂ।
ਯਾਵਨ੍ਨ ਤੇ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਮੇਤ੍ ਤਾਵਤ੍ ਸੁਖਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ। ਉਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਚ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਪਰ੍ਵਤੋਪਵਨਾਨਿ ਚ
ਜਦ ਤਕ ਤੇਰਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਤਦ ਤਕ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ। ਸੁਹਣੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਉਪਵਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ।
ਸਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜੇਨ ਚਰ ਤ੍ਵਂ ਮਦਿਰੇਕ੍ਸ਼ਣੇ। ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤੇ ਦੇਵਿ ਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਮਦਿਰਾ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਫਿਰ। ਸੁੰਦਰੋ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹੋਣਗੀਆਂ।
ਰਾਵਣਂ ਭਜ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਵਾ ਤੇ ਹृਦਯਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮੈਥਿਲਿ
ਮੈਥਿਲੀ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਪਤੀ ਮੰਨ ਲੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਦਿਲ ਉਖਾੜ ਕੇ ਖਾ ਜਾਵਾਂ।
ਯਦਿ ਮੇ ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਯਥਾਵਤ੍ ਕਰਿष੍ਯਸਿ। ਤਤਸ਼੍ਚਣ੍ਡੋਦਰੀ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਕ੍ਰੂਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਜਿਵੇਂ ਕਹੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ, ਤਾਂ ਚੰਡੋਦਰੀ ਨਾਂ ਦੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਹੈ—
ਭ੍ਰਾਮਯਨ੍ਤੀ ਮਹਚ੍ਛੂਲਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਇਮਾਂ ਹਰਿਣਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਤ੍ਰਾਸੋਤ੍ਕਮ੍ਪਪਯੋਧਰਾਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਭਾਲਾ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਇਹ ਹਿਰਣ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਛਾਤੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੈ—'
ਰਾਵਣੇਨ ਹृਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੌਰ੍ਹृਦੋ ਮੇ ਮਹਾਨਯਮ੍। ਯਕृਤ੍ਪ੍ਲੀਹਂ ਮਹਤ੍ ਕ੍ਰੋਡਂ ਹृਦਯਂ ਚ ਸਬਨ੍ਧਨਮ੍
ਰਾਵਣ ਵਲੋਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਚੁਰਾਇਆ ਦੇਖ ਕੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਜਿਗਰ, ਤਲ, ਵੱਡਾ ਦਿਲ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਖਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਗਾਤ੍ਰਾਣ੍ਯਪਿ ਤਥਾ ਸ਼ੀਰ੍षਂ ਖਾਦੇਯਮਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਤਤਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਘਸਾ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮੇਰਾ ਮਨ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਸਿਰ ਵੀ ਖਾਣ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਘਸਾ ਨਾਂ ਦੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਕਣ੍ਠਮਸ੍ਯਾ ਨृਸ਼ਂਸਾਯਾਃ ਪੀਡਯਾਮਃ ਕਿਮਾਸ੍ਯਤੇ। ਨਿਵੇਦ੍ਯਤਾਂ ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਞੇ ਮਾਨੁषੀ ਸਾ ਮृਤੇਤਿ ਹ
ਇਸ ਨਿਰਦਈ ਦੀ ਗਲ੍ਹਾ ਦਬਾ ਦਈਏ, ਹੋਰ ਰੁਕਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਈਏ ਕਿ ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤ ਮਰ ਗਈ।
ਨਾਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਨ ਸਂਦੇਹਃ ਖਾਦਤੇਤਿ ਸ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ। ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਜਾਮੁਖੀ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਥੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਕਹੇਗਾ, 'ਇਸ ਨੂੰ ਖਾ ਲਓ।' ਫਿਰ ਅਜਾਮੁਖੀ ਨਾਂ ਦੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਵਿਸ਼ਸ੍ਯੇਮਾਂ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਮਾਨ੍ ਕੁਰੁਤ ਪਿਣ੍ਡਕਾਨ੍। ਵਿਭਜਾਮ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਵਾਦੋ ਮੇ ਨ ਰੋਚਤੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲਈ ਬਰਾਬਰ ਹਿੱਸੇ ਬਣਾਓ। ਵੰਡ ਲਵੋ, ਮੈਨੂੰ ਝਗੜਾ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ।