ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਸੁਭੋਕ੍ਤਾਰਂ ਰਾਵਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਭਰ੍ਤਾਰਮੁਪਸਂਗਮ੍ਯ ਵਿਹਰਸ੍ਵ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪਾਸ ਜਾ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ।
ਮਾਨੁषੀ ਮਾਨੁषਂ ਤਂ ਤੁ ਰਾਮਮਿਚ੍ਛਸਿ ਸ਼ੋਭਨੇ। ਰਾਜ੍ਯਾਦ੍ ਭ੍ਰष੍ਟਮਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਵਿਕ੍ਲਵਨ੍ਤਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਰਾਮ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਝਾ, ਆਪਣੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਨਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾ ਪਦ੍ਮਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਦਮ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਭਰ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਯਦਿਦਂ ਲੋਕਵਿਦ੍ਵਿष੍ਟਮੁਦਾਹਰਤ ਸਂਗਤਾਃ। ਨੈਤਨ੍ਮਨਸਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੇ ਕਿਲ੍ਬਿषਂ ਪ੍ਰਤਿਤਿष੍ਠਤਿ
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋ, ਉਹ ਮਾੜੀ ਬਾਤ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦੀ।
ਨ ਮਾਨੁषੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਕਾਮਂ ਖਾਦਤ ਮਾਂ ਸਰ੍ਵਾ ਨ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵੋ ਵਚਃ
ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦੀ; ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਖਾ ਲੋ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ।
ਦੀਨੋ ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਹੀਨੋ ਵਾ ਯੋ ਮੇ ਭਰ੍ਤਾ ਸ ਮੇ ਗੁਰੁਃ। ਤਂ ਨਿਤ੍ਯਮਨੁਰਕ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯਂ ਸੁਵਰ੍ਚਲਾ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਝਾ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੀ ਮੇਰਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਵਰਚਲਾ ਸੂਰਜ ਨਾਲ।
ਯਥਾ ਸ਼ਚੀ ਮਹਾਭਾਗਾ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸਮੁਪਤਿष੍ਠਤਿ। ਅਰੁਨ੍ਧਤੀ ਵਸਿष੍ਠਂ ਚ ਰੋਹਿਣੀ ਸ਼ਸ਼ਿਨਂ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ, ਤੇ ਰੋਹਿਣੀ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ,
ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰਾ ਯਥਾਗਸ੍ਤ੍ਯਂ ਸੁਕਨ੍ਯਾ ਚ੍ਯਵਨਂ ਯਥਾ। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਸਤ੍ਯਵਨ੍ਤਂ ਚ ਕਪਿਲਂ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਨੇ ਅਗਸਤਿਆ ਦੀ, ਸੁਕੰਯਾ ਨੇ ਚਯਵਨ ਦੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਸਤ੍ਯਵੰਤ ਦੀ, ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਨੇ ਕਪਿਲ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ,
ਸੌਦਾਸਂ ਮਦਯਨ੍ਤੀਵ ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਸਗਰਂ ਯਥਾ। ਨੈषਧਂ ਦਮਯਨ੍ਤੀਵ ਭੈਮੀ ਪਤਿਮਨੁਵ੍ਰਤਾ
ਜਿਵੇਂ ਮਦਯੰਤੀ ਨੇ ਸੌਦਾਸਾ ਦੀ, ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਨੇ ਸਗਰ ਦੀ, ਦਮਯੰਤੀ ਨੇ ਨਲ ਦੀ, ਤੇ ਭੈਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਨਿਭਾਈ,
ਤਥਾਹਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਵਰਂ ਰਾਮਂ ਪਤਿਮਨੁਵ੍ਰਤਾ। ਸੀਤਾਯਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ। ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਪਰੁषੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈ ਰਾਵਣਚੋਦਿਤਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਮ ਦੇ ਪਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹਾਂ। ਸੀਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਕਰੜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਧਮਕਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਅਵਲੀਨਃ ਸ ਨਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯੋ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਦ੍ਰੁਮੇ। ਸੀਤਾਂ ਸਂਤਰ੍ਜਯਨ੍ਤੀਸ੍ਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਰਸ਼ृਣੋਤ੍ ਕਪਿਃ
ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਧਮਕਾਉਂਦੇ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਾਮਭਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਂਰਬ੍ਧਾ ਵੇਪਮਾਨਾਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਭृਸ਼ਂ ਸਂਲਿਲਿਹੁਰ੍ਦੀਪ੍ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਾਨ੍ ਦਸ਼ਨਚ੍ਛਦਾਨ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਤੇ ਸੀਤਾ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਜਲਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੱਟ ਰਹੇ ਸਨ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਨ੍। ਨੇਯਮਰ੍ਹਤਿ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਰਾਵਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਕੁਹਾਡੀਆਂ ਫੜ ਕੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ: 'ਇਹ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਨੂੰ ਪਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਹਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਸਾ ਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯਮਾਨਾ ਭੀਮਾਭੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਰ੍ਵਰਾਂਗਨਾ। ਸਾ ਬਾष੍ਪਮਪਮਾਰ੍ਜਨ੍ਤੀ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਂ ਤਾਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਾਰੀ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਧਮਕਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹੰਝੂ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਂ ਸੀਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਃ ਸਮਾਵृਤਾ। ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਤਸ੍ਥੌ ਸ਼ੋਕਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾ
ਫਿਰ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਕੋਲ ਆਈ; ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਾਂ ਕृਸ਼ਾਂ ਦੀਨਵਦਨਾਂ ਮਲਿਨਾਮ੍ਬਰਵਾਸਿਨੀਮ੍। ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਭੀਮਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਸ੍ਤਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਮਕਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ—ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਦੁਖੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਵਿਨਤਾ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕੁਪਿਤਾਕਾਰਾ ਕਰਾਲਾ ਨਿਰ੍ਣਤੋਦਰੀ
ਫਿਰ ਵਿਨਤਾ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਦਿੱਖ ਵਾਲੀ, ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਪਤਲੇ ਪੇਟ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ।
ਸੀਤੇ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਮੇਤਾਵਦ੍ ਭਰ੍ਤੁਃ ਸ੍ਨੇਹਃ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਤਿਕृਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਵ੍ਯਸਨਾਯੋਪਕਲ੍ਪਤੇ
ਸੀਤੇ, ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਦਾ ਪਿਆਰ ਇਥੇ ਤੱਕ ਕਾਫ਼ੀ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਹਰ ਥਾਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਰਨਾ, ਭਲੀਏ, ਮੁਸੀਬਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿਤੁष੍ਟਾਸ੍ਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਮਾਨੁषਸ੍ਤੇ ਕृਤੋ ਵਿਧਿਃ। ਮਮਾਪਿ ਤੁ ਵਚਃ ਪਥ੍ਯਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਕੁਰੁ ਮੈਥਿਲਿ
ਮੈਂ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਮਨੁੱਖੀ ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ, ਮੈਥਿਲੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹੈ।
ਰਾਵਣਂ ਭਜ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਚ ਸੁਰੇਸ਼ਮਿਵ ਵਾਸਵਮ੍
ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਮੰਨ ਲੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਵਾਲਾ।
ਦਿਵ੍ਯਾਂਗਰਾਗਾ ਵੈਦੇਹਿ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ। ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੀਸ਼੍ਵਰੀ ਭਵ
ਵੈਦੇਹੀ, ਤੂੰ ਦਿਵਯ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਦਿਵਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਬਣ ਜਾ।
ਅਗ੍ਨੇਃ ਸ੍ਵਾਹਾ ਯਥਾ ਦੇਵੀ ਸ਼ਚੀ ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨੇ। ਕਿਂ ਤੇ ਰਾਮੇਣ ਵੈਦੇਹਿ ਕृਪਣੇਨ ਗਤਾਯੁषਾ
ਜਿਵੇਂ ਅਗਨਿ ਦੀ ਸੁਆਹਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਚੀ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਏ, ਤੈਨੂੰ ਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਮੁਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਨਾਲ ਕੀ ਲੋੜ?
ਏਤਦੁਕ੍ਤਂ ਚ ਮੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਨ ਕਰਿष੍ਯਸਿ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ, ਤਾਂ ਇਸੀ ਵੇਲੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੈਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਅਨ੍ਯਾ ਤੁ ਵਿਕਟਾ ਨਾਮ ਲਮ੍ਬਮਾਨਪਯੋਧਰਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕੁਪਿਤਾ ਸੀਤਾਂ ਮੁष੍ਟਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਤਰ੍ਜਤੀ
ਫਿਰ ਇਕ ਹੋਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਵਿਕਟਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਝੁਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮੁੱਠ ਚੁੱਕ ਕੇ ਧਮਕਾਉਣ ਲੱਗੀ।
ਬਹੂਨ੍ਯਪ੍ਰਤਿਰੂਪਾਣਿ ਵਚਨਾਨਿ ਸੁਦੁਰ੍ਮਤੇ। ਅਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਾਨ੍ਮृਦੁਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਸੋਢਾਨਿ ਤਵ ਮੈਥਿਲਿ
ਮੈਥਿਲੀ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਣਮਨੁੱਖੀ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਦਇਆ ਅਤੇ ਨਰਮ ਦਿਲ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਹਿ ਲਈਆਂ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੇਰੀ ਨੀਅਤ ਮਾੜੀ ਹੈ।
ਨ ਚ ਨਃ ਕੁਰੁषੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਿਤਂ ਕਾਲਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍। ਆਨੀਤਾਸਿ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਰਮਨ੍ਯੈਰ੍ਦੁਰਾਸਦਮ੍
ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਭਲਾਈ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ। ਤੈਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਪਾਰ ਹੋਣਾ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਰਾਵਣਾਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਘੋਰੇ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਚਾਸਿ ਮੈਥਿਲਿ। ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਰੁਦ੍ਧਾ ਅਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ਤ੍ਵਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਮੈਥਿਲੀ, ਤੂੰ ਰਾਵਣ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹੈਂ। ਰਾਵਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਕੈਦ ਹੋ।
ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪਰਿਤ੍ਰਾਤੁਮਪਿ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਪੁਰਂਦਰਃ। ਕੁਰੁष੍ਵ ਹਿਤਵਾਦਿਨ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਮਮ ਮੈਥਿਲਿ
ਮੈਥਿਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਦੇਵੀ ਕੋਲ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੀ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਲੈ।
ਅਲਮਸ਼੍ਰੁਨਿਪਾਤੇਨ ਤ੍ਯਜ ਸ਼ੋਕਮਨਰ੍ਥਕਮ੍। ਭਜ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਪ੍ਰਹਰ੍षਂ ਚ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤੀ ਨਿਤ੍ਯਦੈਨ੍ਯਤਾਮ੍
ਹੁਣ ਹੋਰ ਅੰਸੂ ਨਾ ਵਹਾ, ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਦੁਖ ਛੱਡ ਦੇ। ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਚਿਰਚਿਰਾਹਟ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਲੈ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੀ ਮਲੂਕੀ ਛੱਡ ਦੇ।
ਸੀਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਰਾਜੇਨ ਪਰਿਕ੍ਰੀਡ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਜਾਨੀਮਹੇ ਯਥਾ ਭੀਰੁ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਯੌਵਨਮਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਸੀਤਾ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਖੇਡ। ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਡਰਪੋਕ, ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਕਦੇ ਟਿਕਦੀ ਨਹੀਂ।