ਕਪਿਲੇਨਾਪ੍ਰਮੇਯੇਣ ਦਗ੍ਧਾ ਹੀਮੇ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਸਲਿਲਂ ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਦਾਤੁਮੇषਾਂ ਹਿ ਲੌਕਿਕਮ੍ ॥੧-੪੧-
"ਇਹ ਵੱਡੇ ਬਲ ਵਾਲੇ, ਅਣਗਣੇ ਕਪਿਲ ਵੱਲੋਂ ਸਾੜੇ ਗਏ ਹਨ; ਤੂੰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਆਮ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।"
ਗਙ੍ਗਾ ਹਿਮਵਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਦੁਹਿਤਾ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤੁ ਜਲ ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ ॥੧-੪੧-
"ਗੰਗਾ, ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ-ਪੁਰਖਾਂ ਲਈ ਉਸ ਵਿੱਚ ਜਲ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰ, ਮਹਾ ਬਾਹੂ।"
ਭਸ੍ਮਰਾਸ਼ੀਕृਤਾਨੇਤਾਨ੍ ਪ੍ਲਾਵਯੇਲ੍ਲੋਕਪਾਵਨੀ । ਤਯਾ ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਮਿਦਂ ਭਸ੍ਮ ਗਙ੍ਗਯਾ ਲੋਕਕਾਨ੍ਤਯਾ । षष੍ਟਿਂ ਪੁਤ੍ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ ॥੧-੪੧-
"ਜੋ ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਭਾਵੇਂਗੀ; ਜਦ ਇਹ ਰਾਖ ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇਗੀ, ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸੁਗਰਗ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣਗੇ।"
ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਾਸ਼੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਯਜ੍ਞਂ ਪੈਤਾਮਹਂ ਵੀਰ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ॥੧-੪੧-
"ਘੋੜਾ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਨਿਕਲ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਤੂੰ ਪਿਤਾ-ਪੁਰਖਾਂ ਦਾ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕਰ, ਵੀਰ।"
ਸੁਪਰ੍ਣਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੋਂऽਸ਼ੁਮਾਨਤਿਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਹਯਮਾਦਾਯ ਪੁਨਰਾਯਾਨ੍ਮਹਾਤਪਾਃ ॥੧-੪੧-
ਸੁਪਰਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਅਤਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁਰਖ ਨੇ, ਘੋੜਾ ਫ਼ੌਰਨ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਤਪਸਵੀ ਵਾਂਗ, ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਰਾਜਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ । ਨ੍ਯਵੇਦਯਦ੍ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਸੁਪਰ੍ਣਵਚਨਂ ਤਥਾ ॥੧-੪੧-
ਫਿਰ, ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਉਹ ਦীক্ষਿਤ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੁਪਰਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸਮੇਤ, ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਘੋਰਸਂਕਾਸ਼ਂ ਵਾਕ੍ਯਮਂਸ਼ੁਮਤੋ ਨृਪਃ । ਯਜ੍ਞਂ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਯਥਾਕਲ੍ਪਂ ਯਥਾਵਿਧਿ ॥੧-੪੧-
ਅੰਸ਼ੁਮਤ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਤ੍ਵਗਮਚ੍ਛ੍ਰੀਮਾਨਿष੍ਟਯਜ੍ਞੋ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਗਙ੍ਗਾਯਾਸ਼੍ਚਾਗਮੇ ਰਾਜਾ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਤ ॥੧-੪੧-
ਇੱਛਿਤ ਯਜਨ ਕਰ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ; ਪਰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਉਤਰਣ ਬਾਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਅਗਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਰਾਜਾ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਮਹਾਨ੍ । ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਗਤਃ ॥੧-੪੧-
ਹੱਲ ਨਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕਰ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
thumb|ਦ੍ਵਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਹੁਣ ਚਾਲੀ-ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸੁਣੋ।
ਕਾਲਧਰ੍ਮਂ ਗਤੇ ਰਾਮ ਸਗਰੇ ਪ੍ਰਕृਤੀਜਨਾਃ । ਰਾਜਾਨਂ ਰੋਚਯਾਮਾਸੁਰਂਸ਼ੁਮਨ੍ਤਂ ਸੁਧਾਰ੍ਮਿਕਮ੍ ॥੧-੪੨-
ਜਦੋਂ ਸਗਰ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਹ ਛੱਡੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਧਰਮਿਕ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਸ ਰਾਜਾ ਸੁਮਹਾਨਾਸੀਦਂਸ਼ੁਮਾਨ੍ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ । ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਦ੍ ਦਿਲੀਪ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ॥੧-੪੨-
ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਬਹੁਤ ਮਹਾਨ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਿਲੀਪ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਵੀ ਮਹਾਨ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮੈ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਮਾਦਿਸ਼੍ਯ ਦਿਲੀਪੇ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ । ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਖਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ ॥੧-੪੨-
ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਅੰਸ਼ੁਮਾਨ ਨੇ ਰਾਜ ਦਿਲੀਪ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਿਆ।
ਦ੍ਵਾਤ੍ਰਿਂਸ਼ਚ੍ਛਤਸਾਹਸ੍ਰਂ ਵਰ੍षਾਣਿ ਸੁਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਤਪੋਵਨਗਤੋ ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਲੇਭੇ ਤਪੋਧਨਃ ॥੧-੪੨-
ਉੱਚੀ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ ਬਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਦਿਲੀਪਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੈਤਾਮਹਂ ਵਧਮ੍ । ਦੁਃਖੋਪਹਤਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਤ ॥੧-੪੨-
ਪਰ ਦਿਲੀਪ, ਜੋ ਮਹਾ-ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਿਤਾਮਾ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕੋਈ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।
ਕਥਂ ਗਙ੍ਗਾਵਤਰਣਂ ਕਥਂ ਤੇषਾਂ ਜਲਕ੍ਰਿਯਾ । ਤਾਰਯੇਯਂ ਕਥਂ ਚੈਤਾਨਿਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋऽਭਵਤ੍ ॥੧-੪੨-
ਕਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਉਤਰ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਕਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜਲ-ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੋਚਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮੇਣ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਃ । ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਗੀਰਥੋ ਨਾਮ ਜਜ੍ਞੇ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਃ ॥੧-੪੨-
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਗੀਰਥ ਨਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮਕ ਸੀ।
ਦਿਲੀਪਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤੇਜਾ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰਿष੍ਟਵਾਨ੍ । ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਯਮਕਾਰਯਤ੍ ॥੧-੪੨-
ਦਿਲੀਪ ਨੇ ਬਹੁਤ ਯਜਨ ਕੀਤੇ; ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
ਅਗਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਰਾਜਾ ਤੇषਾਮੁਦ੍ਧਰਣਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਵ੍ਯਾਧਿਨਾ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕਾਲਧਰ੍ਮਮੁਪੇਯਿਵਾਨ੍ ॥੧-੪੨-
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਹੱਲ ਨਾ ਲੱਭ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰੋਗ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕਂ ਗਤੋ ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਾਰ੍ਜਿਤੇਨੈਵ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਰਾਜ੍ਯੇ ਭਗੀਰਥਂ ਪੁਤ੍ਰਮਭਿषਿਚ੍ਯ ਨਰਰ੍षਭਃ ॥੧-੪੨-
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਭਗੀਰਥ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭਗੀਰਥਸ੍ਤੁ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਧਾਰ੍ਮਿਕੋ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ । ਅਨਪਤ੍ਯੋ ਮਹਾਰਾਜਃ ਪ੍ਰਜਾਕਾਮਃ ਸ ਚ ਪ੍ਰਜਾਃ ॥੧-੪੨-
ਭਗੀਰਥ, ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਧਰਮਕ, ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਹ ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿष੍ਵਾਧਾਯ ਤਦ੍ ਰਾਜ੍ਯਂ ਗਙ੍ਗਾਵਤਰਣੇ ਰਤਃ । ਤਪੋ ਦੀਰ੍ਘਂ ਸਮਾਤਿष੍ਠਦ੍ ਗੋਕਰ੍ਣੇ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ ॥੧-੪੨-
ਰਾਜ ਭਗਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਉਤਰਣ ਲਈ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਗੋਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੰਬਾ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਃ ਪਞ੍ਚਤਪਾ ਮਾਸਾਹਾਰੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਤਸ੍ਯ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਘੋਰੇ ਤਪਸਿ ਤਿष੍ਠਤਃ ॥੧-੪੨-
ਉਸ ਨੇ ਬਾਂਹ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ, ਪੰਜ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਘੋਰ ਤਪ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਰਿਹਾ।
ਅਤੀਤਾਨਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭੁਰੀਸ਼੍ਵਰਃ ॥੧-੪੨-
ਜਦੋਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜੇ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਗਈ, ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਭਗੀਰਥ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤੇऽਹਂ ਜਨਾਧਿਪ । ਤਪਸਾ ਚ ਸੁਤਪ੍ਤੇਨ ਵਰਂ ਵਰਯ ਸੁਵ੍ਰਤ ॥੧-੪੨-
ਭਗੀਰਥ ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।
ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਭਗੀਰਥੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ॥੧-੪੨-
ਭਗੀਰਥ, ਜਿਸ ਦੇ ਬਾਂਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਬੜੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਯਦਿ ਮੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਪ੍ਰੀਤੋ ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਤਪਸਃ ਫਲਮ੍ । ਸਗਰਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਤ੍ਤਃ ਸਲਿਲਮਾਪ੍ਨੁਯੁਃ ॥੧-੪੨-
ਜੇ ਭਗਵਾਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੇ ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਗਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਪਾਣੀ ਮਿਲੇ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਃ ਸਲਿਲਕ੍ਲਿਨ੍ਨੇ ਭਸ੍ਮਨ੍ਯੇषਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਚ੍ਛੇਯੁਰਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਾਃ ॥੧-੪੨-
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਰਾਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੂਰਵਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੁਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ।
ਦੇਵ ਯਾਚੇ ਹ ਸਂਤਤ੍ਯੈ ਨਾਵਸੀਦੇਤ੍ ਕੁਲਂ ਚ ਨਃ । ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੂਣਾਂ ਕੁਲੇ ਦੇਵ ਏष ਮੇऽਸ੍ਤੁ ਵਰਃ ਪਰਃ ॥੧-੪੨-
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਇਹ ਅਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਚਿਰਸਥਾਈ ਲਈ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਾਡਾ ਕੁਲ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵਰ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲੇ।
ਉਕ੍ਤਵਾਕ੍ਯਂ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸ਼ੁਭਾਂ ਵਾਣੀਂ ਮਧੁਰਾਂ ਮਧੁਰਾਕ੍ਸ਼ਰਾਮ੍ ॥੧-੪੨-
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੁਭ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।