ਅਨ੍ਯਾ ਤੁ ਵਿਕਟਾ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਸਕृਦ੍ ਭੀਮਵੀਰ੍ਯੇਣ ਨਾਗਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਦਾਨਵਾਃ। ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ਸਮਰੇ ਯੇਨ ਸ ਤੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮੁਪਾਗਤਃ
ਫਿਰ ਇਕ ਹੋਰ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਕਟਾ ਸੀ, ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹਾਥੀ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਕਈ ਵਾਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਪਾਸ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸਮृਦ੍ਧਸ੍ਯ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਤ੍ਵਂ ਨੇਚ੍ਛਸੇऽਧਮੇ
ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਹੇ ਘਟੀਆ?
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਦੁਰ੍ਮੁਖੀ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯਸ੍ਯ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨ ਤਪਤਿ ਭੀਤੋ ਯਸ੍ਯ ਸ ਮਾਰੁਤਃ। ਨ ਵਾਤਿ ਸ੍ਮਾਯਤਾਪਾਙ੍ਗਿ ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਨ ਤਿष੍ਠਸੇ
ਫਿਰ ਇਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੁਰਮੁਖੀ ਸੀ, ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਸ ਲਈ ਸੂਰਜ ਡਰ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਹਵਾ ਵੀ ਡਰ ਕੇ ਨਹੀਂ ਵਗਦੀ, ਹੇ ਨਰਮ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਖੜੀ ਹੋਂਦੀ?'
ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਚ ਤਰਵੋ ਮੁਮੁਚੁਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਭਯਾਤ੍। ਸ਼ੈਲਾਃ ਸੁਸ੍ਰੁਵੁਃ ਪਾਨੀਯਂ ਜਲਦਾਸ਼੍ਚ ਯਦੇਚ੍ਛਤਿ
ਦਰੱਖਤ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਪਾਣੀ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬੱਦਲ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਯ ਨੈਰ੍ऋਤਰਾਜਸ੍ਯ ਰਾਜਰਾਜਸ੍ਯ ਭਾਮਿਨਿ। ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਨ ਕੁਰੁषੇ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਭਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਹਿ
ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਲਈ, ਤੂੰ ਰਾਵਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ?
ਸਾਧੁ ਤੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤੋ ਦੇਵਿ ਕਥਿਤਂ ਸਾਧੁ ਭਾਮਿਨਿ। ਗृਹਾਣ ਸੁਸ੍ਮਿਤੇ ਵਾਕ੍ਯਮਨ੍ਯਥਾ ਨ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚ ਤੇ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਹੇ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੂੰ ਜੀਉਂਦੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ।
thumb|ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦਾ ਚੌਵੀਂ ਸਿਰਾ ਸੁਣੋ।
ਤਤਃ ਸੀਤਾਂ ਸਮਸ੍ਤਾਸ੍ਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਵਿਕृਤਾਨਨਾਃ। ਪਰੁषਂ ਪਰੁषਾਨਰ੍ਹਾਮੂਚੁਸ੍ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕਰੜੇ ਤੇ ਅਪਮਾਨਜੋਗ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਾੜੇ ਸਨ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਮਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਸੀਤੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਨੋਰਮੇ। ਮਹਾਰ੍ਹਸ਼ਯਨੋਪੇਤੇ ਨ ਵਾਸਮਨੁਮਨ੍ਯਸੇ
ਹੇ ਸੀਤਾ, ਤੂੰ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ ਤੇ ਮਹਿੰਗੇ ਵਿਛੋਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੈ, ਰਹਿਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ?
ਮਾਨੁषੀ ਮਾਨੁषਸ੍ਯੈਵ ਭਾਰ੍ਯਾਤ੍ਵਂ ਬਹੁ ਮਨ੍ਯਸੇ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਹਰ ਮਨੋ ਰਾਮਾਨ੍ਨੈਵਂ ਜਾਤੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋਣ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਧਾ ਕੇ ਵੇਖਦੀ ਹੈ; ਆਪਣਾ ਮਨ ਰਾਮ ਤੋਂ ਹਟਾ ਲੈ — ਇਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਸੁਭੋਕ੍ਤਾਰਂ ਰਾਵਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਭਰ੍ਤਾਰਮੁਪਸਂਗਮ੍ਯ ਵਿਹਰਸ੍ਵ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਰਾਵਣ ਦੇ ਪਾਸ ਜਾ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ।
ਮਾਨੁषੀ ਮਾਨੁषਂ ਤਂ ਤੁ ਰਾਮਮਿਚ੍ਛਸਿ ਸ਼ੋਭਨੇ। ਰਾਜ੍ਯਾਦ੍ ਭ੍ਰष੍ਟਮਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਂ ਵਿਕ੍ਲਵਨ੍ਤਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਰਾਮ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਝਾ, ਆਪਣੀ ਮੁਰਾਦ ਪੂਰੀ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਨਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾ ਪਦ੍ਮਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਦਮ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਭਰ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਯਦਿਦਂ ਲੋਕਵਿਦ੍ਵਿष੍ਟਮੁਦਾਹਰਤ ਸਂਗਤਾਃ। ਨੈਤਨ੍ਮਨਸਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੇ ਕਿਲ੍ਬਿषਂ ਪ੍ਰਤਿਤਿष੍ਠਤਿ
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋ, ਉਹ ਮਾੜੀ ਬਾਤ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦੀ।
ਨ ਮਾਨੁषੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਕਾਮਂ ਖਾਦਤ ਮਾਂ ਸਰ੍ਵਾ ਨ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵੋ ਵਚਃ
ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦੀ; ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਖਾ ਲੋ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ।
ਦੀਨੋ ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਹੀਨੋ ਵਾ ਯੋ ਮੇ ਭਰ੍ਤਾ ਸ ਮੇ ਗੁਰੁਃ। ਤਂ ਨਿਤ੍ਯਮਨੁਰਕ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯਂ ਸੁਵਰ੍ਚਲਾ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਝਾ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੀ ਮੇਰਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਵਰਚਲਾ ਸੂਰਜ ਨਾਲ।
ਯਥਾ ਸ਼ਚੀ ਮਹਾਭਾਗਾ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸਮੁਪਤਿष੍ਠਤਿ। ਅਰੁਨ੍ਧਤੀ ਵਸਿष੍ਠਂ ਚ ਰੋਹਿਣੀ ਸ਼ਸ਼ਿਨਂ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ, ਤੇ ਰੋਹਿਣੀ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ,
ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰਾ ਯਥਾਗਸ੍ਤ੍ਯਂ ਸੁਕਨ੍ਯਾ ਚ੍ਯਵਨਂ ਯਥਾ। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਸਤ੍ਯਵਨ੍ਤਂ ਚ ਕਪਿਲਂ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਨੇ ਅਗਸਤਿਆ ਦੀ, ਸੁਕੰਯਾ ਨੇ ਚਯਵਨ ਦੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਸਤ੍ਯਵੰਤ ਦੀ, ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਨੇ ਕਪਿਲ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ,
ਸੌਦਾਸਂ ਮਦਯਨ੍ਤੀਵ ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਸਗਰਂ ਯਥਾ। ਨੈषਧਂ ਦਮਯਨ੍ਤੀਵ ਭੈਮੀ ਪਤਿਮਨੁਵ੍ਰਤਾ
ਜਿਵੇਂ ਮਦਯੰਤੀ ਨੇ ਸੌਦਾਸਾ ਦੀ, ਕੇਸ਼ਿਨੀ ਨੇ ਸਗਰ ਦੀ, ਦਮਯੰਤੀ ਨੇ ਨਲ ਦੀ, ਤੇ ਭੈਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਨਿਭਾਈ,
ਤਥਾਹਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਵਰਂ ਰਾਮਂ ਪਤਿਮਨੁਵ੍ਰਤਾ। ਸੀਤਾਯਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ। ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਪਰੁषੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈ ਰਾਵਣਚੋਦਿਤਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁਆਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਮ ਦੇ ਪਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹਾਂ। ਸੀਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਕਰੜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਧਮਕਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਅਵਲੀਨਃ ਸ ਨਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯੋ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਦ੍ਰੁਮੇ। ਸੀਤਾਂ ਸਂਤਰ੍ਜਯਨ੍ਤੀਸ੍ਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਰਸ਼ृਣੋਤ੍ ਕਪਿਃ
ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਧਮਕਾਉਂਦੇ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਾਮਭਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਂਰਬ੍ਧਾ ਵੇਪਮਾਨਾਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਭृਸ਼ਂ ਸਂਲਿਲਿਹੁਰ੍ਦੀਪ੍ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬਾਨ੍ ਦਸ਼ਨਚ੍ਛਦਾਨ੍
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਤੇ ਸੀਤਾ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਜਲਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੱਟ ਰਹੇ ਸਨ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਸ਼ੁ ਪਰਸ਼੍ਵਧਾਨ੍। ਨੇਯਮਰ੍ਹਤਿ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਰਾਵਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਕੁਹਾਡੀਆਂ ਫੜ ਕੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ: 'ਇਹ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਨੂੰ ਪਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਹਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।'
ਸਾ ਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯਮਾਨਾ ਭੀਮਾਭੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਰ੍ਵਰਾਂਗਨਾ। ਸਾ ਬਾष੍ਪਮਪਮਾਰ੍ਜਨ੍ਤੀ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਂ ਤਾਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਾਰੀ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਧਮਕਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹੰਝੂ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਂ ਸੀਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਃ ਸਮਾਵृਤਾ। ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਤਸ੍ਥੌ ਸ਼ੋਕਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾ
ਫਿਰ ਸੀਤਾ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਕੋਲ ਆਈ; ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਾਂ ਕृਸ਼ਾਂ ਦੀਨਵਦਨਾਂ ਮਲਿਨਾਮ੍ਬਰਵਾਸਿਨੀਮ੍। ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਭੀਮਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਸ੍ਤਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਮਕਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ—ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਦੁਖੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਵਿਨਤਾ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਕੁਪਿਤਾਕਾਰਾ ਕਰਾਲਾ ਨਿਰ੍ਣਤੋਦਰੀ
ਫਿਰ ਵਿਨਤਾ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਦਿੱਖ ਵਾਲੀ, ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਪਤਲੇ ਪੇਟ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ।
ਸੀਤੇ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਮੇਤਾਵਦ੍ ਭਰ੍ਤੁਃ ਸ੍ਨੇਹਃ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਤਿਕृਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਵ੍ਯਸਨਾਯੋਪਕਲ੍ਪਤੇ
ਸੀਤੇ, ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਦਾ ਪਿਆਰ ਇਥੇ ਤੱਕ ਕਾਫ਼ੀ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਹਰ ਥਾਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਕਰਨਾ, ਭਲੀਏ, ਮੁਸੀਬਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿਤੁष੍ਟਾਸ੍ਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਮਾਨੁषਸ੍ਤੇ ਕृਤੋ ਵਿਧਿਃ। ਮਮਾਪਿ ਤੁ ਵਚਃ ਪਥ੍ਯਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਕੁਰੁ ਮੈਥਿਲਿ
ਮੈਂ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਮਨੁੱਖੀ ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ, ਮੈਥਿਲੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹੈ।
ਰਾਵਣਂ ਭਜ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍। ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਚ ਸੁਰੇਸ਼ਮਿਵ ਵਾਸਵਮ੍
ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਮੰਨ ਲੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਵਾਲਾ।