ਅਸਂਦੇਸ਼ਾਤ੍ਤੁ ਰਾਮਸ੍ਯ ਤਪਸਸ਼੍ਚਾਨੁਪਾਲਨਾਤ੍। ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਕੁਰ੍ਮਿ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਭਸ੍ਮ ਭਸ੍ਮਾਰ੍ਹਤੇਜਸਾ
ਰਾਮ ਜੀ ਦਾ ਹੁਕਮ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ, ਦਸਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੋਤਿ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਰਾਖ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੂੰ ਇਸ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਨਾਪਹਰ੍ਤੁਮਹਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਵਿਧਿਸ੍ਤਵ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਵਿਹਿਤੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਮ ਜੀ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ; ਤੇਰੇ ਵਧ ਲਈ ਕਿਸਮਤ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸੀਤਾਯਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਵਿਵृਤ੍ਯ ਨਯਨੇ ਕ੍ਰੂਰੇ ਜਾਨਕੀਮਨ੍ਵਵੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਸੀਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਡਰਾਉਣੇ ਅੱਖ ਵੱਡੇ ਕਰਕੇ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।
ਨੀਲਜੀਮੂਤਸਂਕਾਸ਼ੋ ਮਹਾਭੁਜਸ਼ਿਰੋਧਰਃ। ਸਿਂਹਸਤ੍ਤ੍ਵਗਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਦੀਪ੍ਤਜਿਹ੍ਵੋਗ੍ਰਲੋਚਨਃ
ਉਹ ਕਾਲੀ ਬਦਲੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਚੌੜਾ ਸਿਰ, ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਚਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਜੀਭ ਤੇ ਤਿੱਖੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ।
ਚਲਾਗ੍ਰਮੁਕੁਟਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਃ। ਰਕ੍ਤਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਸ੍ਤਪ੍ਤਾਂਗਦਵਿਭੂषਣਃ
ਉਸ ਦਾ ਉੱਚਾ ਤੇ ਹਿਲਦਾ ਤਾਜ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਲਾਲ ਮਾਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤਪਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਰੋਣੀਸੂਤ੍ਰੇਣ ਮਹਤਾ ਮੇਚਕੇਨ ਸੁਸਂਵृਤਃ। ਅਮृਤੋਤ੍ਪਾਦਨੇ ਨਦ੍ਧੋ ਭੁਜਂਗੇਨੇਵ ਮਨ੍ਦਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗਾ ਪੱਟਾ ਪਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਮंथਨ ਸਮੇਂ ਸੱਪ ਨੇ ਜਕੜਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇऽਚਲਸਂਕਾਸ਼ਃ ਸ਼ृਂਗਾਭ੍ਯਾਮਿਵ ਮਨ੍ਦਰਃ
ਉਹ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਭਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ ਦੋ ਚੋਟਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਭੂषਿਤਃ। ਰਕ੍ਤਪਲ੍ਲਵਪੁष੍ਪਾਭ੍ਯਾਮਸ਼ੋਕਾਭ੍ਯਾਮਿਵਾਚਲਃ
ਉਹ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਲਾਲ ਪੱਤੀਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਸ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਤਿਮੋ ਵਸਨ੍ਤ ਇਵ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍। ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਚੈਤ੍ਯਪ੍ਰਤਿਮੋ ਭੂषਿਤੋऽਪਿ ਭਯਂਕਰਃ
ਉਹ ਕਲਪ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਸੰਤ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ; ਪਰ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਸਮਸ਼ਾਨ ਦੇ ਚੌਕ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਵੈਦੇਹੀਂ ਕੋਪਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਉਵਾਚ ਰਾਵਣਃ ਸੀਤਾਂ ਭੁਜਂਗ ਇਵ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍
ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵਿਦੇਹੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦਿਆਂ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸੀਸ ਕਰਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਅਨਯੇਨਾਭਿਸਮ੍ਪਨ੍ਨਮਰ੍ਥਹੀਨਮਨੁਵ੍ਰਤੇ। ਨਾਸ਼ਯਾਮ੍ਯਹਮਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸਂਧ੍ਯਾਮਿਵੌਜਸਾ
ਤੂੰ ਜੋ ਨਿਸ਼ਫਲ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਭਗਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸੰਧਿਆ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੈਥਿਲੀਂ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਾਵਣਃ। ਸਂਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਰ੍ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖਸਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਏਕਾਕ੍ਸ਼ੀਮੇਕਕਰ੍ਣਾਂ ਚ ਕਰ੍ਣਪ੍ਰਾਵਰਣਾਂ ਤਥਾ। ਗੋਕਰ੍ਣੀਂ ਹਸ੍ਤਿਕਰ੍ਣੀਂ ਚ ਲਮ੍ਬਕਰ੍ਣੀਮਕਰ੍ਣਿਕਾਮ੍
ਕੋਈ ਇੱਕ ਅੱਖ ਵਾਲੀ, ਕੋਈ ਇੱਕ ਕੰਨ ਵਾਲੀ, ਕੋਈ ਕੰਨ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਕੋਈ ਗਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਵਾਲੀ, ਕੋਈ ਹਾਥੀ ਦੇ ਕੰਨ ਵਾਲੀ, ਕੋਈ ਲਟਕਦੇ ਕੰਨ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਕੋਈ ਬਿਨਾ ਕੰਨ ਵਾਲੀ।
ਹਸ੍ਤਿਪਦ੍ਯਸ਼੍ਵਪਦ੍ਯੌ ਚ ਗੋਪਦੀਂ ਪਾਦਚੂਲਿਕਾਮ੍। ਏਕਾਕ੍ਸ਼ੀਮੇਕਪਾਦੀਂ ਚ ਪृਥੁਪਾਦੀਮਪਾਦਿਕਾਮ੍
ਕੋਈ ਹੱਥ ਹਾਥੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਰਗਾ, ਪੈਰ ਘੋੜੇ ਦੀ ਖੁਰਾਂ ਵਰਗਾ, ਗਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਵਾਲੀ, ਛੋਟੇ ਪੈਰ ਵਾਲੀ, ਇੱਕ ਅੱਖ ਵਾਲੀ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਵਾਲੀ, ਚੌੜੇ ਪੈਰ ਵਾਲੀ ਤੇ ਬਿਨਾ ਪੈਰ ਵਾਲੀ।
ਅਤਿਮਾਤ੍ਰਸ਼ਿਰੋਗ੍ਰੀਵਾਮਤਿਮਾਤ੍ਰਕੁਚੋਦਰੀਮ੍। ਅਤਿਮਾਤ੍ਰਾਸ੍ਯਨੇਤ੍ਰਾਂ ਚ ਦੀਰ੍ਘਜਿਹ੍ਵਾਨਖਾਮਪਿ
ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸਿਰ ਤੇ ਗਰਦਨ ਵਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਪੇਟ ਵਾਲੀ, ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਲੰਮੀ ਜੀਭ ਤੇ ਲੰਬੇ ਨਖ ਵਾਲੀ।
ਅਨਾਸਿਕਾਂ ਸਿਂਹਮੁਖੀਂ ਗੋਮੁਖੀਂ ਸੂਕਰੀਮੁਖੀਮ੍। ਯਥਾ ਮਦ੍ਵਸ਼ਗਾ ਸੀਤਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਭਵਤਿ ਜਾਨਕੀ
ਕੋਈ ਨੱਕ ਬਿਨਾ, ਸ਼ੇਰ ਦਾ ਮੂੰਹ, ਗਾਂ ਦਾ ਮੂੰਹ, ਸੂਅਰ ਦਾ ਮੂੰਹ — ਤਾਂ ਜੋ ਜਾਨਕੀ ਸੀਤਾ ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇ।
ਤਥਾ ਕੁਰੁਤ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਮੇਤ੍ਯ ਵਾ। ਪ੍ਰਤਿਲੋਮਾਨੁਲੋਮੈਸ਼੍ਚ ਸਾਮਦਾਨਾਦਿਭੇਦਨੈਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਖਸਣਾਂ ਤੁਰੰਤ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਉਲਟ-ਸਿਧਾ, ਮਿਲਾਪ, ਦਾਨ ਤੇ ਵੰਡ ਵਾਂਗ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ—
ਆਵਰ੍ਜਯਤ ਵੈਦੇਹੀਂ ਦਣ੍ਡਸ੍ਯੋਦ੍ਯਮਨੇਨ ਚ। ਇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਸਮਾਦਿਸ਼੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਵਿਦੇਹੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਲਿਆਓ, ਜੇ ਲੋੜ ਪਵੇ ਤਾਂ ਸਜ਼ਾ ਦੀ ਧਮਕੀ ਦੇ ਕੇ ਵੀ; ਇੰਝ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕਾਮਮਨ੍ਯੁਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਜਾਨਕੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਗਰ੍ਜਤ। ਉਪਗਮ੍ਯ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਧਾਨ੍ਯਮਾਲਿਨੀ
ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਾਨਕੀ ਉੱਤੇ ਗਰਜਦਾ, ਫਿਰ ਰਾਖਸਣ ਧਾਨਯਮਾਲਿਨੀ ਤੁਰੰਤ ਆਈ।
ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਮਯਾ ਕ੍ਰੀਡ ਮਹਾਰਾਜ ਸੀਤਯਾ ਕਿਂ ਤਵਾਨਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਗਰਦਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਹਾਰਾਜ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੇਡੋ; ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਸੀਤਾ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?'
ਵਿਵਰ੍ਣਯਾ ਕृਪਣਯਾ ਮਾਨੁष੍ਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰ। ਨੂਨਮਸ੍ਯਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਨ ਦੇਵਾ ਭੋਗਸਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਇਹ ਮੁਰਝੀ ਹੋਈ, ਦਇਆਲੁ ਮਨੁੱਖੀ ਔਰਤ ਨਾਲ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਵਿਦਧਤ੍ਯਮਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤਵ ਬਾਹੁਬਲਾਰ੍ਜਿਤਾਨ੍। ਅਕਾਮਾਂ ਕਾਮਯਾਨਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਮੁਪਤਪ੍ਯਤੇ
ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇਰੇ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸੁਖ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਬੇਮਨ ਔਰਤ ਨੂੰ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਚ੍ਛਤੀਂ ਕਾਮਯਾਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਭਵਤਿ ਸ਼ੋਭਨਾ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਬਲੀ। ਪ੍ਰਹਸਨ੍ ਮੇਘਸਂਕਾਸ਼ੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਸ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਃ ਸ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਃ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ਨਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍। ਜ੍ਵਲਦ੍ਭਾਸ੍ਕਰਸਂਕਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਦਸ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਵਣ ਜਦੋਂ ਚਲਿਆ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ; ਤੇਜ਼ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਾਗਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਾਸ੍ਤਤਃ। ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤਾ ਗृਹੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਅਤੇ ਨਾਗਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਦਸ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਉਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਈਆਂ।
ਸ ਮੈਥਿਲੀਂ ਧਰ੍ਮਪਰਾਮਵਸ੍ਥਿਤਾਂ ਪ੍ਰਵੇਪਮਾਨਾਂ ਪਰਿਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯ ਰਾਵਣਃ। ਵਿਹਾਯ ਸੀਤਾਂ ਮਦਨੇਨ ਮੋਹਿਤਃ ਸ੍ਵਮੇਵ ਵੇਸ਼੍ਮ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਰਾਵਣਃ
ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਧਰਮਵਾਨ, ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਡਾਂਟ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ।
thumb|ਤ੍ਰਯੋਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਯੋਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸੁੰਦਰਕਾਂਡ ਦੇ ਤੇਈਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸੁਣੋ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੈਥਿਲੀਂ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਾਵਣਃ। ਸਂਦਿਸ਼੍ਯ ਚ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਰ੍ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਡਰ ਹੈ, ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਚਲ ਪਿਆ।
ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਤੁ ਪੁਨਰਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਗਤੇ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਭੀਮਰੂਪਾਸ੍ਤਾਃ ਸੀਤਾਂ ਸਮਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਸੀਤਾ ਵੱਲ ਦੌੜੀਆਂ।
ਤਤਃ ਸੀਤਾਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ। ਪਰਂ ਪਰੁषਯਾ ਵਾਚਾ ਵੈਦੇਹੀਮਿਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋਈਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਨੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕਰੜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ।