ਤਾਂ ਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯਮਾਨਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਜਾਨਕੀਮ੍। ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਨ੍ਯਾਸ੍ਤਾ ਵਿषੇਦੁਰ੍ਵਿਕृਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਦਲ ਗਈਆਂ।
ਓष੍ਠਪ੍ਰਕਾਰੈਰਪਰਾ ਨੇਤ੍ਰੈਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤਥਾਪਰਾਃ। ਸੀਤਾਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸੁਸ੍ਤਰ੍ਜਿਤਾਂ ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ
ਉਹ ਰਾਖਸ ਵਲੋਂ ਡਰਾਈ ਹੋਈ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨੇ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਭਿਰਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾ ਸੀਤਾ ਰਾਵਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਮ੍। ਉਵਾਚਾਤ੍ਮਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵृਤ੍ਤਸ਼ੌਟੀਰ੍ਯਗਰ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਹੌਸਲਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਦੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਉੱਚੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੇ ਗਰਵ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਨੂਨਂ ਨ ਤੇ ਜਨਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਃਸ਼੍ਰੇਯਸਿ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਨਿਵਾਰਯਤਿ ਯੋ ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਕਰ੍ਮਣੋऽਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਾਤ੍
ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਸੱਚੀ ਭਲਾਈ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਤੋਂ ਰੋਕ ਸਕੇ।
ਮਾਂ ਹਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨਃ ਪਤ੍ਨੀਂ ਸ਼ਚੀਮਿਵ ਸ਼ਚੀਪਤੇਃ। ਤ੍ਵਦਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਨ੍ਮਨਸਾਪਿ ਕਃ
ਕੌਣ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਧਰਮਵਾਨ ਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਦੀ ਸ਼ਚੀ ਵਾਂਗ, ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਚਾਹ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮ ਰਾਮਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਮਮਿਤਤੇਜਸਃ। ਉਕ੍ਤਵਾਨਸਿ ਯਤ੍ ਪਾਪਂ ਕ੍ਵ ਗਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
ਰਾਖਸਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕਟ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੀ ਜੋਤਿ ਅਣਗਣ ਹੈ, ਹੜਪ ਕੇ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਇਸ ਦੇ ਅੰਜਾਮ ਤੋਂ ਕਿੱਥੇ ਬਚ ਕੇ ਜਾਵੇਂਗਾ?
ਯਥਾ ਦृਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਾਤਂਗਃ ਸ਼ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤੌ ਵਨੇ। ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਰਦਵਦ੍ ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨੀਚ ਸ਼ਸ਼ਵਤ੍ ਸ੍ਮृਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇਕ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹਾਥੀ ਤੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਰਾਮ ਜੀ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਹਨ ਤੇ ਤੂੰ ਨਿਕਟ, ਖਰਗੋਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤ੍ਵਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਨਾਥਂ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਨਿਹ ਨ ਲਜ੍ਜਸੇ। ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋ ਵਿषਯੇ ਤਸ੍ਯ ਨ ਯਾਵਦੁਪਗਚ੍ਛਸਿ
ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੁਰਾ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਇਮੇ ਤੇ ਨਯਨੇ ਕ੍ਰੂਰੇ ਵਿਕृਤੇ ਕृष੍ਣਪਿਂਗਲੇ। ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਨ ਪਤਿਤੇ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਮਨਾਰ੍ਯ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਤੂੰ, ਨਿਕਟ, ਆਪਣੇ ਕਠੋਰ, ਵਿਗੜੇ, ਕਾਲੇ-ਭੂਰੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਜੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਇਹ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨਃ ਪਤ੍ਨੀ ਸ੍ਨੁषਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਚ। ਕਥਂ ਵ੍ਯਾਹਰਤੋ ਮਾਂ ਤੇ ਨ ਜਿਹ੍ਵਾ ਪਾਪ ਸ਼ੀਰ੍ਯਤਿ
ਪਾਪੀਏ, ਜਦ ਤੂੰ ਧਰਮਵਾਨ ਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੀ ਪੁੱਤਣੀ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਜੀਭ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੀ?
ਅਸਂਦੇਸ਼ਾਤ੍ਤੁ ਰਾਮਸ੍ਯ ਤਪਸਸ਼੍ਚਾਨੁਪਾਲਨਾਤ੍। ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਕੁਰ੍ਮਿ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਭਸ੍ਮ ਭਸ੍ਮਾਰ੍ਹਤੇਜਸਾ
ਰਾਮ ਜੀ ਦਾ ਹੁਕਮ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ, ਦਸਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੋਤਿ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਰਾਖ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੂੰ ਇਸ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਨਾਪਹਰ੍ਤੁਮਹਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਵਿਧਿਸ੍ਤਵ ਵਧਾਰ੍ਥਾਯ ਵਿਹਿਤੋ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਸ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਮ ਜੀ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ; ਤੇਰੇ ਵਧ ਲਈ ਕਿਸਮਤ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸੀਤਾਯਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਵਿਵृਤ੍ਯ ਨਯਨੇ ਕ੍ਰੂਰੇ ਜਾਨਕੀਮਨ੍ਵਵੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਸੀਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਡਰਾਉਣੇ ਅੱਖ ਵੱਡੇ ਕਰਕੇ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।
ਨੀਲਜੀਮੂਤਸਂਕਾਸ਼ੋ ਮਹਾਭੁਜਸ਼ਿਰੋਧਰਃ। ਸਿਂਹਸਤ੍ਤ੍ਵਗਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਦੀਪ੍ਤਜਿਹ੍ਵੋਗ੍ਰਲੋਚਨਃ
ਉਹ ਕਾਲੀ ਬਦਲੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਚੌੜਾ ਸਿਰ, ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਚਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਜੀਭ ਤੇ ਤਿੱਖੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ।
ਚਲਾਗ੍ਰਮੁਕੁਟਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਃ। ਰਕ੍ਤਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਸ੍ਤਪ੍ਤਾਂਗਦਵਿਭੂषਣਃ
ਉਸ ਦਾ ਉੱਚਾ ਤੇ ਹਿਲਦਾ ਤਾਜ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਲਾਲ ਮਾਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤਪਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸ਼੍ਰੋਣੀਸੂਤ੍ਰੇਣ ਮਹਤਾ ਮੇਚਕੇਨ ਸੁਸਂਵृਤਃ। ਅਮृਤੋਤ੍ਪਾਦਨੇ ਨਦ੍ਧੋ ਭੁਜਂਗੇਨੇਵ ਮਨ੍ਦਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗਾ ਪੱਟਾ ਪਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਮंथਨ ਸਮੇਂ ਸੱਪ ਨੇ ਜਕੜਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇऽਚਲਸਂਕਾਸ਼ਃ ਸ਼ृਂਗਾਭ੍ਯਾਮਿਵ ਮਨ੍ਦਰਃ
ਉਹ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਭਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ ਦੋ ਚੋਟਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਭੂषਿਤਃ। ਰਕ੍ਤਪਲ੍ਲਵਪੁष੍ਪਾਭ੍ਯਾਮਸ਼ੋਕਾਭ੍ਯਾਮਿਵਾਚਲਃ
ਉਹ ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਲਾਲ ਪੱਤੀਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਸ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਤਿਮੋ ਵਸਨ੍ਤ ਇਵ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍। ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਚੈਤ੍ਯਪ੍ਰਤਿਮੋ ਭੂषਿਤੋऽਪਿ ਭਯਂਕਰਃ
ਉਹ ਕਲਪ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਸੰਤ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ; ਪਰ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਸਮਸ਼ਾਨ ਦੇ ਚੌਕ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਵੈਦੇਹੀਂ ਕੋਪਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਉਵਾਚ ਰਾਵਣਃ ਸੀਤਾਂ ਭੁਜਂਗ ਇਵ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍
ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵਿਦੇਹੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦਿਆਂ, ਰਾਵਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸੀਸ ਕਰਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਅਨਯੇਨਾਭਿਸਮ੍ਪਨ੍ਨਮਰ੍ਥਹੀਨਮਨੁਵ੍ਰਤੇ। ਨਾਸ਼ਯਾਮ੍ਯਹਮਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸਂਧ੍ਯਾਮਿਵੌਜਸਾ
ਤੂੰ ਜੋ ਨਿਸ਼ਫਲ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਭਗਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸੰਧਿਆ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੈਥਿਲੀਂ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਾਵਣਃ। ਸਂਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਰ੍ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਵਣ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖਸਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਏਕਾਕ੍ਸ਼ੀਮੇਕਕਰ੍ਣਾਂ ਚ ਕਰ੍ਣਪ੍ਰਾਵਰਣਾਂ ਤਥਾ। ਗੋਕਰ੍ਣੀਂ ਹਸ੍ਤਿਕਰ੍ਣੀਂ ਚ ਲਮ੍ਬਕਰ੍ਣੀਮਕਰ੍ਣਿਕਾਮ੍
ਕੋਈ ਇੱਕ ਅੱਖ ਵਾਲੀ, ਕੋਈ ਇੱਕ ਕੰਨ ਵਾਲੀ, ਕੋਈ ਕੰਨ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਕੋਈ ਗਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਵਾਲੀ, ਕੋਈ ਹਾਥੀ ਦੇ ਕੰਨ ਵਾਲੀ, ਕੋਈ ਲਟਕਦੇ ਕੰਨ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਕੋਈ ਬਿਨਾ ਕੰਨ ਵਾਲੀ।
ਹਸ੍ਤਿਪਦ੍ਯਸ਼੍ਵਪਦ੍ਯੌ ਚ ਗੋਪਦੀਂ ਪਾਦਚੂਲਿਕਾਮ੍। ਏਕਾਕ੍ਸ਼ੀਮੇਕਪਾਦੀਂ ਚ ਪृਥੁਪਾਦੀਮਪਾਦਿਕਾਮ੍
ਕੋਈ ਹੱਥ ਹਾਥੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਰਗਾ, ਪੈਰ ਘੋੜੇ ਦੀ ਖੁਰਾਂ ਵਰਗਾ, ਗਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਵਾਲੀ, ਛੋਟੇ ਪੈਰ ਵਾਲੀ, ਇੱਕ ਅੱਖ ਵਾਲੀ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਵਾਲੀ, ਚੌੜੇ ਪੈਰ ਵਾਲੀ ਤੇ ਬਿਨਾ ਪੈਰ ਵਾਲੀ।
ਅਤਿਮਾਤ੍ਰਸ਼ਿਰੋਗ੍ਰੀਵਾਮਤਿਮਾਤ੍ਰਕੁਚੋਦਰੀਮ੍। ਅਤਿਮਾਤ੍ਰਾਸ੍ਯਨੇਤ੍ਰਾਂ ਚ ਦੀਰ੍ਘਜਿਹ੍ਵਾਨਖਾਮਪਿ
ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸਿਰ ਤੇ ਗਰਦਨ ਵਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਪੇਟ ਵਾਲੀ, ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਲੰਮੀ ਜੀਭ ਤੇ ਲੰਬੇ ਨਖ ਵਾਲੀ।
ਅਨਾਸਿਕਾਂ ਸਿਂਹਮੁਖੀਂ ਗੋਮੁਖੀਂ ਸੂਕਰੀਮੁਖੀਮ੍। ਯਥਾ ਮਦ੍ਵਸ਼ਗਾ ਸੀਤਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਭਵਤਿ ਜਾਨਕੀ
ਕੋਈ ਨੱਕ ਬਿਨਾ, ਸ਼ੇਰ ਦਾ ਮੂੰਹ, ਗਾਂ ਦਾ ਮੂੰਹ, ਸੂਅਰ ਦਾ ਮੂੰਹ — ਤਾਂ ਜੋ ਜਾਨਕੀ ਸੀਤਾ ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇ।
ਤਥਾ ਕੁਰੁਤ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਮੇਤ੍ਯ ਵਾ। ਪ੍ਰਤਿਲੋਮਾਨੁਲੋਮੈਸ਼੍ਚ ਸਾਮਦਾਨਾਦਿਭੇਦਨੈਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਖਸਣਾਂ ਤੁਰੰਤ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਉਲਟ-ਸਿਧਾ, ਮਿਲਾਪ, ਦਾਨ ਤੇ ਵੰਡ ਵਾਂਗ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ—
ਆਵਰ੍ਜਯਤ ਵੈਦੇਹੀਂ ਦਣ੍ਡਸ੍ਯੋਦ੍ਯਮਨੇਨ ਚ। ਇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਸਮਾਦਿਸ਼੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਵਿਦੇਹੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਲਿਆਓ, ਜੇ ਲੋੜ ਪਵੇ ਤਾਂ ਸਜ਼ਾ ਦੀ ਧਮਕੀ ਦੇ ਕੇ ਵੀ; ਇੰਝ ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕਾਮਮਨ੍ਯੁਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਜਾਨਕੀਂ ਪ੍ਰਤਿ ਗਰ੍ਜਤ। ਉਪਗਮ੍ਯ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਧਾਨ੍ਯਮਾਲਿਨੀ
ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਾਨਕੀ ਉੱਤੇ ਗਰਜਦਾ, ਫਿਰ ਰਾਖਸਣ ਧਾਨਯਮਾਲਿਨੀ ਤੁਰੰਤ ਆਈ।
ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਮਯਾ ਕ੍ਰੀਡ ਮਹਾਰਾਜ ਸੀਤਯਾ ਕਿਂ ਤਵਾਨਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਗਰਦਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਮਹਾਰਾਜ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੇਡੋ; ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਸੀਤਾ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?'