ਇਹ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸੁਪਰ੍ਵਾਣੋ ਜ੍ਵਲਿਤਾਸ੍ਯਾ ਇਵੋਰਗਾਃ। ਇषਵੋ ਨਿਪਤਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਇੱਥੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲੋਂ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਡੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੈਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਡੌਂਗਦੇ ਹਨ।
ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਨਿਹਨਿष੍ਯਨ੍ਤਃ ਪੁਰ੍ਯਾਮਸ੍ਯਾਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਅਸਮ੍ਪਾਤਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਤਨ੍ਤਃ ਕਙ੍ਕਵਾਸਸਃ
ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਿਟਾ ਦੇਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਦੜ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਮਹਾਸਰ੍ਪਾਨ੍ ਸ ਰਾਮਗਰੁਡੋ ਮਹਾਨ੍। ਉਦ੍ਧਰਿष੍ਯਤਿ ਵੇਗੇਨ ਵੈਨਤੇਯ ਇਵੋਰਗਾਨ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਗਰੁੜ, ਰਾਮ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠਾ ਲਏਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਵੈਨਤੇਯਾ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪਨੇष੍ਯਤਿ ਮਾਂ ਭਰ੍ਤਾ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਰਿਂਦਮਃ। ਅਸੁਰੇਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦੀਪ੍ਤਾਂ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰਿਵ ਕ੍ਰਮੈਃ
ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੈਨੂੰ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਛੁਡਾ ਲਏਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਲਕshmi ਲੈ ਲਈ ਸੀ।
ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਹਤਸ੍ਥਾਨੇ ਨਿਹਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਬਲੇ। ਅਸ਼ਕ੍ਤੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਕृਤਮੇਤਦਸਾਧੁ ਵੈ
ਜਨਸਥਾਨ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਤੂੰ ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਇਹ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਤਤ੍ਤਯੋਃ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਨਰਸਿਂਹਯੋਃ। ਗੋਚਰਂ ਗਤਯੋਰ੍ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੋਰਪਨੀਤਾ ਤ੍ਵਯਾਧਮ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ੇਰ-ਸਮਾਨ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸੁੰਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਜਦ ਉਹ ਬਾਹਰ ਗਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੂੰ, ਨਿਕੰਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਨਹਿ ਗਨ੍ਧਮੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਯੋਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਸ਼ੁਨਾ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਯੋਰਿਵ
ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵੀ ਨਾ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਤਾ ਬਾਘਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਵਿਗ੍ਰਹੇ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਯੁਗਗ੍ਰਹਣਮਸ੍ਥਿਰਮ੍। ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਬਾਹੋਰੇਕਸ੍ਯ ਵਿਗ੍ਰਹੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਫੜਨਾ ਢਿੱਲਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਫੜਨਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨੂੰ ਫੜਨਾ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤਵ ਸ ਨਾਥੋ ਮੇ ਰਾਮਃ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਣਾ ਸਹ। ਤੋਯਮਲ੍ਪਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨਾਦਾਸ੍ਯਤੇ ਸ਼ਰੈਃ
ਜਲਦੀ, ਤੇਰਾ ਮਾਲਕ—ਰਾਮ, ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ—ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਏਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਾਣੀ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗਿਰਿਂ ਕੁਬੇਰਸ੍ਯ ਗਤੋऽਥਵਾऽऽਲਯਂ ਸਭਾਂ ਗਤੋ ਵਾ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ। ਅਸਂਸ਼ਯਂ ਦਾਸ਼ਰਥੇਰ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਃ ਕਾਲਹਤੋऽਸ਼ਨੇਰਿਵ
ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਤੂੰ ਛੁਡ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ ਵਿਦਲੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
thumb|ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਇਕਵੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣੋ।
ਸੀਤਾਯਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰੁषਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸੀਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਮ੍
ਸੀਤਾ ਦੇ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀ ਪਸੰਦ ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਯਥਾ ਯਥਾ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤਾ ਵਸ਼੍ਯਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਤਥਾ ਤਥਾ। ਯਥਾ ਯਥਾ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਕ੍ਤਾ ਪਰਿਭੂਤਸ੍ਤਥਾ ਤਥਾ
ਜਿੰਨਾ ਜਿਆਦਾ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ, ਉਹ ਉਤਨਾ ਹੀ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਜਿੰਨਾ ਜਿਆਦਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੀਏ, ਉਤਨਾ ਹੀ ਉਹ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਂਨਿਯਚ੍ਛਤਿ ਮੇ ਕ੍ਰੋਧਂ ਤ੍ਵਯਿ ਕਾਮਃ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ। ਦ੍ਰਵਤੋ ਮਾਰ੍ਗਮਾਸਾਦ੍ਯ ਹਯਾਨਿਵ ਸੁਸਾਰਥਿਃ
ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਛਾ ਉਠੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਰਥੀ ਦੌੜਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਮਃ ਕਾਮੋ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਿਲ ਨਿਬਧ੍ਯਤੇ। ਜਨੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤ੍ਵਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਃ ਸ੍ਨੇਹਸ਼੍ਚ ਕਿਲ ਜਾਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਚਲ ਇੱਛਾ ਜਕੜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਦਇਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕਾਰਣਾਨ੍ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਘਾਤਯਾਮਿ ਵਰਾਨਨੇ। ਵਧਾਰ੍ਹਾਮਵਮਾਨਾਰ੍ਹਾਂ ਮਿਥ੍ਯਾ ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਨੇ ਰਤਾਮ੍
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੂੰ ਮਰਨ ਤੇ ਤਿਰਸਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਝੂਠੀ ਤਪਸਿਆ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।
ਪਰੁषਾਣਿ ਹਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਯਾਨਿ ਯਾਨਿ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਮਾਮ੍। ਤੇषੁ ਤੇषੁ ਵਧੋ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਵ ਮੈਥਿਲਿ ਦਾਰੁਣਃ
ਮੈਥਿਲੀਏ, ਜਿਹੜੇ ਜਿਹੜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰੁੱਖੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਕਠੋਰ ਮੌਤ ਮਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀਂ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਃ। ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਮ੍ਭਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸੀਤਾਮੁਤ੍ਤਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਖਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਰੋਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਦ੍ਵੌ ਮਾਸੌ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯੌ ਮੇ ਯੋऽਵਧਿਸ੍ਤੇ ਮਯਾ ਕृਤਃ। ਤਤਃ ਸ਼ਯਨਮਾਰੋਹ ਮਮ ਤ੍ਵਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਮੈਂ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰੱਖੇ ਹਨ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ ਵਾਲੀਏ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸੰਗ ਸੌਣੀ ਪਵੇਗੀ।
ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਮੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਤੁ ਮਾਸਾਭ੍ਯਾਂ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਮਾਮਨਿਚ੍ਛਤੀਮ੍। ਮਮ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਤਰਾਸ਼ਾਰ੍ਥੇ ਸੂਦਾਸ਼੍ਛੇਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਖਣ੍ਡਸ਼ਃ
ਜੇ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਵੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਭੋਜਨ ਲਈ ਰਸੋਈਏ ਤੈਨੂੰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦੇਣਗੇ।
ਤਾਂ ਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯਮਾਨਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਜਾਨਕੀਮ੍। ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕਨ੍ਯਾਸ੍ਤਾ ਵਿषੇਦੁਰ੍ਵਿਕृਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਦਲ ਗਈਆਂ।
ਓष੍ਠਪ੍ਰਕਾਰੈਰਪਰਾ ਨੇਤ੍ਰੈਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤਥਾਪਰਾਃ। ਸੀਤਾਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸੁਸ੍ਤਰ੍ਜਿਤਾਂ ਤੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ
ਉਹ ਰਾਖਸ ਵਲੋਂ ਡਰਾਈ ਹੋਈ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨੇ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਭਿਰਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾ ਸੀਤਾ ਰਾਵਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਮ੍। ਉਵਾਚਾਤ੍ਮਹਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਵृਤ੍ਤਸ਼ੌਟੀਰ੍ਯਗਰ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਹੌਸਲਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਦੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਉੱਚੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੇ ਗਰਵ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਨੂਨਂ ਨ ਤੇ ਜਨਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਃਸ਼੍ਰੇਯਸਿ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਨਿਵਾਰਯਤਿ ਯੋ ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਕਰ੍ਮਣੋऽਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਾਤ੍
ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਸੱਚੀ ਭਲਾਈ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਤੋਂ ਰੋਕ ਸਕੇ।
ਮਾਂ ਹਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨਃ ਪਤ੍ਨੀਂ ਸ਼ਚੀਮਿਵ ਸ਼ਚੀਪਤੇਃ। ਤ੍ਵਦਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਨ੍ਮਨਸਾਪਿ ਕਃ
ਕੌਣ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਧਰਮਵਾਨ ਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਦੀ ਸ਼ਚੀ ਵਾਂਗ, ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਚਾਹ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮ ਰਾਮਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਮਮਿਤਤੇਜਸਃ। ਉਕ੍ਤਵਾਨਸਿ ਯਤ੍ ਪਾਪਂ ਕ੍ਵ ਗਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
ਰਾਖਸਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕਟ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੀ ਜੋਤਿ ਅਣਗਣ ਹੈ, ਹੜਪ ਕੇ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਇਸ ਦੇ ਅੰਜਾਮ ਤੋਂ ਕਿੱਥੇ ਬਚ ਕੇ ਜਾਵੇਂਗਾ?
ਯਥਾ ਦृਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮਾਤਂਗਃ ਸ਼ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤੌ ਵਨੇ। ਤਥਾ ਦ੍ਵਿਰਦਵਦ੍ ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨੀਚ ਸ਼ਸ਼ਵਤ੍ ਸ੍ਮृਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇਕ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹਾਥੀ ਤੇ ਖਰਗੋਸ਼ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਰਾਮ ਜੀ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਹਨ ਤੇ ਤੂੰ ਨਿਕਟ, ਖਰਗੋਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤ੍ਵਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਨਾਥਂ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਨਿਹ ਨ ਲਜ੍ਜਸੇ। ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋ ਵਿषਯੇ ਤਸ੍ਯ ਨ ਯਾਵਦੁਪਗਚ੍ਛਸਿ
ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੁਰਾ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਇਮੇ ਤੇ ਨਯਨੇ ਕ੍ਰੂਰੇ ਵਿਕृਤੇ ਕृष੍ਣਪਿਂਗਲੇ। ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਨ ਪਤਿਤੇ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਮਨਾਰ੍ਯ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਤੂੰ, ਨਿਕਟ, ਆਪਣੇ ਕਠੋਰ, ਵਿਗੜੇ, ਕਾਲੇ-ਭੂਰੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਜੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਇਹ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨਃ ਪਤ੍ਨੀ ਸ੍ਨੁषਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਚ। ਕਥਂ ਵ੍ਯਾਹਰਤੋ ਮਾਂ ਤੇ ਨ ਜਿਹ੍ਵਾ ਪਾਪ ਸ਼ੀਰ੍ਯਤਿ
ਪਾਪੀਏ, ਜਦ ਤੂੰ ਧਰਮਵਾਨ ਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੀ ਪੁੱਤਣੀ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਜੀਭ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੀ?