ਇਚ੍ਛ ਮਾਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਦ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਮ ਤਵੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਸੁਪ੍ਰਭਾਣ੍ਯਵਸਜ੍ਜਨ੍ਤਾਂ ਤਵਾਂਗੇ ਭੂषਣਾਨਿ ਹਿ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਛਾ ਰੱਖੋ—ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਹਿਣੇ ਬਣਾਏ ਜਾਣ। ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ।
ਸਾਧੁ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਰੂਪਂ ਸੁਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਮਣਾ। ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਮਾਭਿਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯੇਨ ਵਰਾਨਨੇ
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸੋਭਦਾ ਹੈ। ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਅਤੇ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।
ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨ੍ ਯਥਾਕਾਮਂ ਪਿਬ ਭੀਰੁ ਰਮਸ੍ਵ ਚ। ਯਥੇष੍ਟਂ ਚ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਵਾ ਧਨਾਨਿ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਮਜ਼ੇ ਲੈ, ਪੀ, ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ, ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਧਨ ਦਾਨ ਕਰ।
ਲਲਸ੍ਵ ਮਯਿ ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਾ ਧृष੍ਟਮਾਜ੍ਞਾਪਯਸ੍ਵ ਚ। ਮਤ੍ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਲ੍ਲਲਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਲਲਤਾਂ ਬਾਨ੍ਧਵਸ੍ਤਵ
ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਮਜ਼ੇ ਲੈ, ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਆਗਿਆ ਦੇ। ਮੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮਜ਼ੇ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।
ऋਦ੍ਧਿਂ ਮਮਾਨੁਪਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਭਦ੍ਰੇ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ। ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਰਾਮੇਣ ਸੁਭਗੇ ਚੀਰਵਾਸਿਨਾ
ਮੇਰੀ ਤਰੱਕੀ, ਮੇਰਾ ਧਨ ਵੇਖ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ। ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਚੀਰ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਕੀ ਕਰੇਗੀ?
ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਵਿਜਯੋ ਰਾਮੋ ਗਤਸ਼੍ਰੀਰ੍ਵਨਗੋਚਰਃ। ਵ੍ਰਤੀ ਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲਸ਼ਾਯੀ ਚ ਸ਼ਂਕੇ ਜੀਵਤਿ ਵਾ ਨ ਵਾ
ਰਾਮ ਦੀ ਜਿੱਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵੀ ਗਈ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੌਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਜੀਵਦਾ ਵੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਨਹਿ ਵੈਦੇਹਿ ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵਾਪ੍ਯੁਪਲਭ੍ਯਤੇ। ਪੁਰੋਬਲਾਕੈਰਸਿਤੈਰ੍ਮੇਘੈਰ੍ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਮਿਵਾਵृਤਾਮ੍
ਹੇ ਵਿਦੇਹੀ, ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤੈਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨਣ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਚਾਪਿ ਮਮ ਹਸ੍ਤਾਤ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਰਾਘਵਃ। ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰਹਸ੍ਤਗਤਾਮਿਵ
ਰਾਘਵ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੁ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚੋਂ ਸੋਭਾ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਿਆ।
ਚਾਰੁਸ੍ਮਿਤੇ ਚਾਰੁਦਤਿ ਚਾਰੁਨੇਤ੍ਰੇ ਵਿਲਾਸਿਨਿ। ਮਨੋ ਹਰਸਿ ਮੇ ਭੀਰੁ ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਪਨ੍ਨਗਂ ਯਥਾ
ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਸੋਹਣੀ ਹਾਸੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਰਨਾ ਸੱਪ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਲਿष੍ਟਕੌਸ਼ੇਯਵਸਨਾਂ ਤਨ੍ਵੀਮਪ੍ਯਨਲਂਕृਤਾਮ੍। ਤ੍ਵਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵੇषੁ ਦਾਰੇषੁ ਰਤਿਂ ਨੋਪਲਭਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਪਤਲੀ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਮੈਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਨਿਵਾਸਿਨ੍ਯਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਯਾਵਤ੍ਯੋ ਮਮ ਸਰ੍ਵਾਸਾਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਜਾਨਕਿ
ਹੇ ਜਾਨਕੀ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜਤਨੀ ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਤੂੰ ਰਾਜ ਕਰ।
ਮਮ ਹ੍ਯਸਿਤਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪ੍ਰਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪਰਿਚਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰਿਯਮਪ੍ਸਰਸੋ ਯਥਾ
ਮੇਰੀ ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਔਰਤਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਸੇਵਾ ਕਰਨਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯਾਨਿ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੇ ਸੁਭ੍ਰੁ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਚ ਧਨਾਨਿ ਚ। ਤਾਨਿ ਲੋਕਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਮਯਾ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਭਰੂ, ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਕੋਲ ਜੋ ਰਤਨ ਤੇ ਧਨ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ। ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਧਨ-ਰਤਨ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮਜ਼ੇ ਲੈ।
ਨ ਰਾਮਸ੍ਤਪਸਾ ਦੇਵਿ ਨ ਬਲੇਨ ਚ ਵਿਕ੍ਰਮੈਃ। ਨ ਧਨੇਨ ਮਯਾ ਤੁਲ੍ਯਸ੍ਤੇਜਸਾ ਯਸ਼ਸਾਪਿ ਵਾ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਰਾਮ ਨਾ ਤਪ ਨਾਲ, ਨਾ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਨਾਲ, ਨਾ ਧਨ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਤੇਜ ਜਾਂ ਯਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।
ਪਿਬ ਵਿਹਰ ਰਮਸ੍ਵ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨ੍ ਧਨਨਿਚਯਂ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਾਮਿ ਮੇਦਿਨੀਂ ਚ। ਮਯਿ ਲਲ ਲਲਨੇ ਯਥਾਸੁਖਂ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਿ ਚ ਸਮੇਤ੍ਯ ਲਲਨ੍ਤੁ ਬਾਨ੍ਧਵਾਸ੍ਤੇ
ਪੀ, ਘੁੰਮ, ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਮਜ਼ੇ ਲੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਨ ਦੇ ਢੇਰ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ ਮਜ਼ੇ ਲੈ, ਤੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।
ਕੁਸੁਮਿਤਤਰੁਜਾਲਸਂਤਤਾਨਿ ਭ੍ਰਮਰਯੁਤਾਨਿ ਸਮੁਦ੍ਰਤੀਰਜਾਨਿ। ਕਨਕਵਿਮਲਹਾਰਭੂषਿਤਾਂਗੀ ਵਿਹਰ ਮਯਾ ਸਹ ਭੀਰੁ ਕਾਨਨਾਨਿ
ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ, ਜਿੱਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਹਨ, ਭੰਭੀਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ।
thumb|ਏਕਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਇੱਕਵੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣੋ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾ ਰੌਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਆਰ੍ਤਾ ਦੀਨਸ੍ਵਰਾ ਦੀਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਕਹੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਦੁਖੀ ਤੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਰੁਦਤੀ ਸੀਤਾ ਵੇਪਮਾਨਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ। ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਵਰਾਰੋਹਾ ਪਤਿਮੇਵ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਸੀਤਾ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਪਤਿਵਰਤਾ, ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਬਾਰੇ ਹੀ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤृਣਮਨ੍ਤਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ। ਨਿਵਰ੍ਤਯ ਮਨੋ ਮਤ੍ਤਃ ਸ੍ਵਜਨੇ ਪ੍ਰੀਯਤਾਂ ਮਨਃ
ਸੁਚਿੱਤ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਰਾਵਣ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਤਿੰਨਾ ਰੱਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹਟਾ ਲੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਮਨ ਲਗਾ।"
ਨ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਿਤੁਂ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮਿਵ ਪਾਪਕृਤ੍। ਅਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਮੇਕਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਇਕ ਪਤੀ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਲਈ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।
ਕੁਲਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯਾ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕੁਲੇ ਮਹਤਿ ਜਾਤਯਾ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀ ਰਾਵਣਂ ਤਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਵੱਡੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਲ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੀ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਵੈਦੇਹੀ, ਜੋ ਯਸ਼ਵੰਤੀ ਸੀ, ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਰਾਵਣਂ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੂਯੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਨਾਹਮੌਪਯਿਕੀ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪਰਭਾਰ੍ਯਾ ਸਤੀ ਤਵ
ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਲਈ ਯੋਗ ਭਾਰਤੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ ਤੇ ਉਸਦੇ ਲਈ ਸੱਚੀ ਹਾਂ।"
ਸਾਧੁ ਧਰ੍ਮਮਵੇਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਸਾਧੁ ਸਾਧੁਵ੍ਰਤਂ ਚਰ। ਯਥਾ ਤਵ ਤਥਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਦਾਰਾ ਨਿਸ਼ਾਚਰ
ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰ, ਚੰਗਾ ਵਰਤਾਰਾ ਕਰ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਿਵੇਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਣ ਵਾਲੇ।
ਆਤ੍ਮਾਨਮੁਪਮਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵੇषੁ ਦਾਰੇषੁ ਰਮ੍ਯਤਾਮ੍। ਅਤੁष੍ਟਂ ਸ੍ਵੇषੁ ਦਾਰੇषੁ ਚਪਲਂ ਚਪਲੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍। ਨਯਨ੍ਤਿ ਨਿਕृਤਿਪ੍ਰਜ੍ਞਂ ਪਰਦਾਰਾਃ ਪਰਾਭਵਮ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਪ ਬਣਾਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ। ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਚਲਾਕ ਤੇ ਚੰਚਲ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਸਨ੍ਤੋ ਨ ਵਾ ਸਨ੍ਤਿ ਸਤੋ ਵਾ ਨਾਨੁਵਰ੍ਤਸੇ। ਯਥਾ ਹਿ ਵਿਪਰੀਤਾ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰਾਚਾਰਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਇੱਥੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਤੇਰਾ ਮਨ ਉਲਟ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ।
ਵਚੋ ਮਿਥ੍ਯਾਪ੍ਰਣੀਤਾਤ੍ਮਾ ਪਥ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੈਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਮਭਾਵਾਯ ਤ੍ਵਂ ਵਾ ਨ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸੇ
ਤੂੰ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੱਚਾ ਬਚਨ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਮਨ ਝੂਠ ਤੇ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਕृਤਾਤ੍ਮਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਾਜਾਨਮਨਯੇ ਰਤਮ੍। ਸਮृਦ੍ਧਾਨਿ ਵਿਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਨਗਰਾਣਿ ਚ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਅਧਰਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਖੀ ਰਾਜ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਥੈਵ ਤ੍ਵਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਲਂਕਾ ਰਤ੍ਨੌਘਸਂਕੁਲਾ। ਅਪਰਾਧਾਤ੍ ਤਵੈਕਸ੍ਯ ਨਚਿਰਾਦ੍ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਤਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਲੰਕਾ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਇਕ ਹੀ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਲੰਕਾ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸ੍ਵਕृਤੈਰ੍ਹਨ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਰਾਵਣਾਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ। ਅਭਿਨਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਵਣ ਵਰਗਾ ਦੂਰ ਦੀ ਸੋਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਕਰਕੇ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਪਾਪੀ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ।