ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਚ ਪਾਨਾਨਿ ਸ਼ਯਨਾਨ੍ਯਾਸਨਾਨਿ ਚ। ਗੀਤਂ ਨृਤ੍ਯਂ ਚ ਵਾਦ੍ਯਂ ਚ ਲਭ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੈਥਿਲਿ
ਮਹਿੰਗੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥ, ਵਿਛੋਣੇ, ਬੈਠਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ, ਗੀਤ, ਨੱਚ ਤੇ ਵਾਜਾ—ਇਹ ਸਭ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਮਾਣ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਰਤ੍ਨਮਸਿ ਮੈਵਂ ਭੂਃ ਕੁਰੁ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਭੂषਣਮ੍। ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਹਿ ਕਥਂ ਵਾ ਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਮਨਰ੍ਹਾ ਸੁਵਿਗ੍ਰਹੇ
ਤੂੰ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਰਤਨ ਹੈਂ—ਐਸਾ ਨਾ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ। ਮੈਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਸੋਹਣੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਅਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈਂ?
ਇਦਂ ਤੇ ਚਾਰੁ ਸਂਜਾਤਂ ਯੌਵਨਂ ਹ੍ਯਤਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਯਦਤੀਤਂ ਪੁਨਰ੍ਨੈਤਿ ਸ੍ਰੋਤਃ ਸ੍ਰੋਤਸ੍ਵਿਨਾਮਿਵ
ਤੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਜਵਾਨੀ ਹੁਣ ਲੰਘ ਰਹੀ ਹੈ; ਜੋ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਤ੍ਵਾਂ ਕृਤ੍ਵੋਪਰਤੋ ਮਨ੍ਯੇ ਰੂਪਕਰ੍ਤਾ ਸ ਵਿਸ਼੍ਵਕृਤ੍। ਨਹਿ ਰੂਪੋਪਮਾ ਹ੍ਯਨ੍ਯਾ ਤਵਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ੁਭਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰੂਪ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਤੈਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵੈਦੇਹਿ ਰੂਪਯੌਵਨਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍। ਕਃ ਪੁਨਰ੍ਨਾਤਿਵਰ੍ਤੇਤ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਪਿ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ, ਵੈਦੇਹੀ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ—even ਪਿਤਾਮਾ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਯਦ੍ ਯਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਗਾਤ੍ਰਂ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਸਦृਸ਼ਾਨਨੇ। ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪृਥੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਮਮ ਨਿਬਧ੍ਯਤੇ
ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਜੋ ਭਾਗ ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਠੰਡੀ ਚਾਂਦ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਉਸੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ।
ਭਵ ਮੈਥਿਲਿ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮੇ ਮੋਹਮੇਤਂ ਵਿਸਰ੍ਜਯ। ਬਹ੍ਵੀਨਾਮੁਤ੍ਤਮਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਮਮਾਗ੍ਰਮਹਿषੀ ਭਵ
ਮੈਥਿਲੀ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ, ਇਹ ਭਟਕਾਵਾ ਛੱਡ ਦੇ; ਮੇਰੀਆਂ ਕਈ ਸੋਹਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚ, ਮੇਰੀ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਬਣ।
ਲੋਕੇਭ੍ਯੋ ਯਾਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਮਥ੍ਯਾਹृਤਾਨਿ ਮੇ। ਤਾਨਿ ਤੇ ਭੀਰੁ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚੈਵ ਦਦਾਮਿ ਤੇ
ਜੋ ਰਤਨ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਖੋਹ ਕੇ ਲਿਆ, ਡਰਪੋਕ, ਤੇ ਰਾਜ ਵੀ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਨਾਨਾਨਗਰਮਾਲਿਨੀਮ੍। ਜਨਕਾਯ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਹੇਤੋਰ੍ਵਿਲਾਸਿਨਿ
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਕਈ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ, ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ।
ਨੇਹ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਲੋਕੇऽਨ੍ਯਂ ਯੋ ਮੇ ਪ੍ਰਤਿਬਲੋ ਭਵੇਤ੍। ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਸੁਮਹਦ੍ਵੀਰ੍ਯਮਪ੍ਰਤਿਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਮਾਹਵੇ
ਮੈਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਸਕੇ; ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੇਖ।
ਇਚ੍ਛ ਮਾਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਦ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਮ ਤਵੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਸੁਪ੍ਰਭਾਣ੍ਯਵਸਜ੍ਜਨ੍ਤਾਂ ਤਵਾਂਗੇ ਭੂषਣਾਨਿ ਹਿ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਛਾ ਰੱਖੋ—ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਹਿਣੇ ਬਣਾਏ ਜਾਣ। ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ।
ਸਾਧੁ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਰੂਪਂ ਸੁਯੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਮਣਾ। ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਮਾਭਿਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯੇਨ ਵਰਾਨਨੇ
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸੋਭਦਾ ਹੈ। ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਅਤੇ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ।
ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨ੍ ਯਥਾਕਾਮਂ ਪਿਬ ਭੀਰੁ ਰਮਸ੍ਵ ਚ। ਯਥੇष੍ਟਂ ਚ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਵਾ ਧਨਾਨਿ ਚ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਮਜ਼ੇ ਲੈ, ਪੀ, ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ, ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਧਨ ਦਾਨ ਕਰ।
ਲਲਸ੍ਵ ਮਯਿ ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਾ ਧृष੍ਟਮਾਜ੍ਞਾਪਯਸ੍ਵ ਚ। ਮਤ੍ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਲ੍ਲਲਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਲਲਤਾਂ ਬਾਨ੍ਧਵਸ੍ਤਵ
ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਮਜ਼ੇ ਲੈ, ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਆਗਿਆ ਦੇ। ਮੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮਜ਼ੇ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।
ऋਦ੍ਧਿਂ ਮਮਾਨੁਪਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਭਦ੍ਰੇ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ। ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਰਾਮੇਣ ਸੁਭਗੇ ਚੀਰਵਾਸਿਨਾ
ਮੇਰੀ ਤਰੱਕੀ, ਮੇਰਾ ਧਨ ਵੇਖ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ। ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਚੀਰ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਕੀ ਕਰੇਗੀ?
ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਵਿਜਯੋ ਰਾਮੋ ਗਤਸ਼੍ਰੀਰ੍ਵਨਗੋਚਰਃ। ਵ੍ਰਤੀ ਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲਸ਼ਾਯੀ ਚ ਸ਼ਂਕੇ ਜੀਵਤਿ ਵਾ ਨ ਵਾ
ਰਾਮ ਦੀ ਜਿੱਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵੀ ਗਈ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੌਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਜੀਵਦਾ ਵੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਨਹਿ ਵੈਦੇਹਿ ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵਾਪ੍ਯੁਪਲਭ੍ਯਤੇ। ਪੁਰੋਬਲਾਕੈਰਸਿਤੈਰ੍ਮੇਘੈਰ੍ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਮਿਵਾਵृਤਾਮ੍
ਹੇ ਵਿਦੇਹੀ, ਰਾਮ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤੈਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨਣ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਚਾਪਿ ਮਮ ਹਸ੍ਤਾਤ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਰਾਘਵਃ। ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰਹਸ੍ਤਗਤਾਮਿਵ
ਰਾਘਵ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੁ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚੋਂ ਸੋਭਾ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਿਆ।
ਚਾਰੁਸ੍ਮਿਤੇ ਚਾਰੁਦਤਿ ਚਾਰੁਨੇਤ੍ਰੇ ਵਿਲਾਸਿਨਿ। ਮਨੋ ਹਰਸਿ ਮੇ ਭੀਰੁ ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਪਨ੍ਨਗਂ ਯਥਾ
ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਸੋਹਣੀ ਹਾਸੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਰਨਾ ਸੱਪ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਲਿष੍ਟਕੌਸ਼ੇਯਵਸਨਾਂ ਤਨ੍ਵੀਮਪ੍ਯਨਲਂਕृਤਾਮ੍। ਤ੍ਵਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵੇषੁ ਦਾਰੇषੁ ਰਤਿਂ ਨੋਪਲਭਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਪਤਲੀ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਮੈਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਨਿਵਾਸਿਨ੍ਯਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਯਾਵਤ੍ਯੋ ਮਮ ਸਰ੍ਵਾਸਾਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਜਾਨਕਿ
ਹੇ ਜਾਨਕੀ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜਤਨੀ ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਤੂੰ ਰਾਜ ਕਰ।
ਮਮ ਹ੍ਯਸਿਤਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪ੍ਰਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪਰਿਚਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰਿਯਮਪ੍ਸਰਸੋ ਯਥਾ
ਮੇਰੀ ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਔਰਤਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਸੇਵਾ ਕਰਨਗੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯਾਨਿ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣੇ ਸੁਭ੍ਰੁ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਚ ਧਨਾਨਿ ਚ। ਤਾਨਿ ਲੋਕਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਮਯਾ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਭਰੂ, ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਕੋਲ ਜੋ ਰਤਨ ਤੇ ਧਨ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ। ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਧਨ-ਰਤਨ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮਜ਼ੇ ਲੈ।
ਨ ਰਾਮਸ੍ਤਪਸਾ ਦੇਵਿ ਨ ਬਲੇਨ ਚ ਵਿਕ੍ਰਮੈਃ। ਨ ਧਨੇਨ ਮਯਾ ਤੁਲ੍ਯਸ੍ਤੇਜਸਾ ਯਸ਼ਸਾਪਿ ਵਾ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਰਾਮ ਨਾ ਤਪ ਨਾਲ, ਨਾ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਨਾਲ, ਨਾ ਧਨ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਤੇਜ ਜਾਂ ਯਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।
ਪਿਬ ਵਿਹਰ ਰਮਸ੍ਵ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨ੍ ਧਨਨਿਚਯਂ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਾਮਿ ਮੇਦਿਨੀਂ ਚ। ਮਯਿ ਲਲ ਲਲਨੇ ਯਥਾਸੁਖਂ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਿ ਚ ਸਮੇਤ੍ਯ ਲਲਨ੍ਤੁ ਬਾਨ੍ਧਵਾਸ੍ਤੇ
ਪੀ, ਘੁੰਮ, ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਮਜ਼ੇ ਲੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਨ ਦੇ ਢੇਰ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ ਮਜ਼ੇ ਲੈ, ਤੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।
ਕੁਸੁਮਿਤਤਰੁਜਾਲਸਂਤਤਾਨਿ ਭ੍ਰਮਰਯੁਤਾਨਿ ਸਮੁਦ੍ਰਤੀਰਜਾਨਿ। ਕਨਕਵਿਮਲਹਾਰਭੂषਿਤਾਂਗੀ ਵਿਹਰ ਮਯਾ ਸਹ ਭੀਰੁ ਕਾਨਨਾਨਿ
ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ, ਜਿੱਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਹਨ, ਭੰਭੀਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ।
thumb|ਏਕਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਇੱਕਵੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣੋ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾ ਰੌਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਆਰ੍ਤਾ ਦੀਨਸ੍ਵਰਾ ਦੀਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਕਹੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਦੁਖੀ ਤੇ ਹੌਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਰੁਦਤੀ ਸੀਤਾ ਵੇਪਮਾਨਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ। ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਵਰਾਰੋਹਾ ਪਤਿਮੇਵ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਸੀਤਾ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਪਤਿਵਰਤਾ, ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਬਾਰੇ ਹੀ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤृਣਮਨ੍ਤਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ। ਨਿਵਰ੍ਤਯ ਮਨੋ ਮਤ੍ਤਃ ਸ੍ਵਜਨੇ ਪ੍ਰੀਯਤਾਂ ਮਨਃ
ਸੁਚਿੱਤ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਰਾਵਣ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਤਿੰਨਾ ਰੱਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹਟਾ ਲੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਮਨ ਲਗਾ।"