ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਵੈਦੇਹੀ ਰਾਵਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਮ੍। ਪ੍ਰਾਵੇਪਤ ਵਰਾਰੋਹਾ ਪ੍ਰਵਾਤੇ ਕਦਲੀ ਯਥਾ
ਫਿਰ, ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਆਕਰਤੀ ਵਾਲੀ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕੇਲੇ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵਾਂਗ ਕੰਪਣ ਲੱਗੀ।
ਊਰੁਭ੍ਯਾਮੁਦਰਂ ਛਾਦ੍ਯ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਚ ਪਯੋਧਰੌ। ਉਪਵਿष੍ਟਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਰੁਦਤੀ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੇਟ ਆਪਣੀਆਂ ਤੰਗਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਛਾਤੀ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਈ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਰੀ, ਰੋ ਰਹੀ ਬੈਠੀ ਸੀ।
ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਤੁ ਵੈਦੇਹੀਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਗਣੈਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦੀਨਾਂ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਂ ਨਾਵਂ ਸਨ੍ਨਾਮਿਵਾਰ੍ਣਵੇ
ਪਰ ਦਸ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਕਸ਼ਸੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਹਾਲਾਤੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਜਹਾਜ਼ ਵਾਂਗ, ਵੇਖਿਆ।
ਅਸਂਵृਤਾਯਾਮਾਸੀਨਾਂ ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਮ੍। ਛਿਨ੍ਨਾਂ ਪ੍ਰਪਤਿਤਾਂ ਭੂਮੌ ਸ਼ਾਖਾਮਿਵ ਵਨਸ੍ਪਤੇਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਿਨਾ ਢੱਕੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ, ਤੇ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਡਾਲ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪਈ ਹੋਵੇ।
ਮਲਮਣ੍ਡਨਦਿਗ੍ਧਾਂਗੀਂ ਮਣ੍ਡਨਾਰ੍ਹਾਮਮਣ੍ਡਨਾਮ੍। ਮृਣਾਲੀ ਪਙ੍ਕਦਿਗ੍ਧੇਵ ਵਿਭਾਤਿ ਨ ਵਿਭਾਤਿ ਚ
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਗੰਦ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਥਾਂ ਮੈਲ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸਜਾਵਟ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਪਰ ਸਜਾਇਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਉਹ ਕਦੇ ਚਮਕਦੀ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਗੜੀ ਹੋਈ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ।
ਸਮੀਪਂ ਰਾਜਸਿਂਹਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਸਂਕਲ੍ਪਹਯਸਂਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਯਾਨ੍ਤੀਮਿਵ ਮਨੋਰਥੈਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਚਾਂ ਦੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਰਾਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁष੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਰੁਦਤੀਮੇਕਾਂ ਧ੍ਯਾਨਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਾਮ੍। ਦੁਃਖਸ੍ਯਾਨ੍ਤਮਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਰਾਮਾਂ ਰਾਮਮਨੁਵ੍ਰਤਾਮ੍
ਉਹ ਇਕੱਲੀ, ਰੋ ਰਹੀ, ਸੁੱਕ ਰਹੀ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਅੰਤ ਨਾ ਵੇਖਦੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਹੀ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ।
ਚੇष੍ਟਮਾਨਾਮਥਾਵਿष੍ਟਾਂ ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਵਧੂਮਿਵ। ਧੂਪ੍ਯਮਾਨਾਂ ਗ੍ਰਹੇਣੇਵ ਰੋਹਿਣੀਂ ਧੂਮਕੇਤੁਨਾ
ਕਦੇ ਚਲਦੀ, ਕਦੇ ਥੱਕ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਾਂ ਧੂਮਕੇਤੂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਤ ਰੋਹਣੀ।
ਵृਤ੍ਤਸ਼ੀਲੇ ਕੁਲੇ ਜਾਤਾਮਾਚਾਰਵਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕੇ। ਪੁਨਃ ਸਂਸ੍ਕਾਰਮਾਪਨ੍ਨਾਂ ਜਾਤਾਮਿਵ ਚ ਦੁष੍ਕੁਲੇ
ਉਹ ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ, ਸਾਫ ਸੁਭਾਅ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਮਾੜੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ ਹੋਵੇ।
ਸਨ੍ਨਾਮਿਵ ਮਹਾਕੀਰ੍ਤਿਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਮਿਵ ਵਿਮਾਨਿਤਾਮ੍। ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਮਿਵ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ੀਣਾਮਾਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਤਿਹਤਾਮਿਵ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਇੱਜ਼ਤ ਘਟ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਹੋਵੇ, ਗਿਆਨ ਘਟ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਆਸ ਟੁੱਟ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਆਯਤੀਮਿਵ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਾਮਾਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਤਿਹਤਾਮਿਵ। ਦੀਪ੍ਤਾਮਿਵ ਦਿਸ਼ਂ ਕਾਲੇ ਪੂਜਾਮਪਹਤਾਮਿਵ
ਹੁਕਮ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਮਿਟ ਗਈਆਂ ਹੋਣ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਆਈ ਹੋਵੇ।
ਪੌਰ੍ਣਮਾਸੀਮਿਵ ਨਿਸ਼ਾਂ ਤਮੋਗ੍ਰਸ੍ਤੇਨ੍ਦੁਮਣ੍ਡਲਾਮ੍। ਪਦ੍ਮਿਨੀਮਿਵ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਾਂ ਹਤਸ਼ੂਰਾਂ ਚਮੂਮਿਵ
ਪੂਰਨਮਾਸ ਦੀ ਰਾਤ, ਜਿਸਦਾ ਚੰਦ ਅੰਧੇਰੇ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਕਮਲ ਦੀ ਝੀਲ ਉਜੜ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਫੌਜ ਦੇ ਸੂਰਵੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹੋਣ।
ਪ੍ਰਭਾਮਿਵ ਤਮੋਧ੍ਵਸ੍ਤਾਮੁਪਕ੍ਸ਼ੀਣਾਮਿਵਾਪਗਾਮ੍। ਵੇਦੀਮਿਵ ਪਰਾਮृष੍ਟਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਮਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਾਮਿਵ
ਚਮਕ ਅੰਧੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਟ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਦਰਿਆ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਯਜਨ ਦਾ ਚੌਕ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਲੋ ਟੁੱਟ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਉਤ੍ਕृष੍ਟਪਰ੍ਣਕਮਲਾਂ ਵਿਤ੍ਰਾਸਿਤਵਿਹਂਗਮਾਮ੍। ਹਸ੍ਤਿਹਸ੍ਤਪਰਾਮृष੍ਟਾਮਾਕੁਲਾਮਿਵ ਪਦ੍ਮਿਨੀਮ੍
ਕਮਲ ਦੀ ਝੀਲ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੱਤੇ ਤੇ ਫੁੱਲ ਉਜੜ ਗਏ ਹੋਣ, ਪੰਛੀ ਡਰ ਕੇ ਉੱਡ ਗਏ ਹੋਣ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਨਾਲ ਉਲਝ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਪਤਿਸ਼ੋਕਾਤੁਰਾਂ ਸ਼ੁष੍ਕਾਂ ਨਦੀਂ ਵਿਸ੍ਰਾਵਿਤਾਮਿਵ। ਪਰਯਾ ਮृਜਯਾ ਹੀਨਾਂ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਨਿਸ਼ਾਮਿਵ
ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ ਨਦੀ, ਛੱਡੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲੀ ਪੱਖ ਦੀ ਰਾਤ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਨਹੀਂ।
ਸੁਕੁਮਾਰੀਂ ਸੁਜਾਤਾਂਗੀਂ ਰਤ੍ਨਗਰ੍ਭਗृਹੋਚਿਤਾਮ੍। ਤਪ੍ਯਮਾਨਾਮਿਵੋष੍ਣੇਨ ਮृਣਾਲੀਮਚਿਰੋਦ੍ਧृਤਾਮ੍
ਉਹ ਨਰਮ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਘਰ ਦੀ ਆਦਤ ਵਾਲੀ, ਤਪਦੇ ਸੂਰਜ ਹੇਠ ਨਵੀਂ ਤੋੜੀ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਵਾਂਗ ਸੁੱਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਗृਹੀਤਾਮਾਲਿਤਾਂ ਸ੍ਤਮ੍ਭੇ ਯੂਥਪੇਨ ਵਿਨਾਕृਤਾਮ੍। ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤੀਂ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਂ ਗਜਰਾਜਵਧੂਮਿਵ
ਉਹ ਪਕੜੀ ਹੋਈ, ਥੰਮ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹੀ, ਸਾਥੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੀ ਆਹ ਭਰਦੀ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਕੈਦ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਉਪਵਾਸੇਨ ਸ਼ੋਕੇਨ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਚ ਭਯੇਨ ਚ। ਪਰਿਕ੍ਸ਼ੀਣਾਂ ਕृਸ਼ਾਂ ਦੀਨਾਮਲ੍ਪਾਹਾਰਾਂ ਤਪੋਧਨਾਮ੍
ਉਪਵਾਸ, ਦੁੱਖ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਸੁੱਕੀ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਨਿਰਾਸ, ਘੱਟ ਖਾਣ ਵਾਲੀ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ।
ਆਯਾਚਮਾਨਾਂ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਂ ਦੇਵਤਾਮਿਵ। ਭਾਵੇਨ ਰਘੁਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਪਰਾਭਵਮ੍
ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮੰਗਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵੀ, ਮਨ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਮੁਖੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ, ਦਸ ਸੀਸ ਵਾਲੇ ਦੀ ਹਾਰ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ।
ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਂ ਰੁਦਤੀਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਂ ਸੁਪਕ੍ਸ਼੍ਮਤਾਮ੍ਰਾਯਤਸ਼ੁਕ੍ਲਲੋਚਨਾਮ੍। ਅਨੁਵ੍ਰਤਾਂ ਰਾਮਮਤੀਵ ਮੈਥਿਲੀਂ ਪ੍ਰਲੋਭਯਾਮਾਸ ਵਧਾਯ ਰਾਵਣਃ
ਰਾਵਣ ਨੇ ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਲਾਲ, ਚੌੜੀਆਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਰੋ ਰਹੀ, ਨਿਰਮਲ, ਤੱਕਦੀ ਹੋਈ, ਮੋਹਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕੇ।
thumb|ਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲ਼ਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦਾ ਵੀਹਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ ਤਾਂ ਪਰਿਵृਤਾਂ ਦੀਨਾਂ ਨਿਰਾਨਨ੍ਦਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਸਾਕਾਰੈਰ੍ਮਧੁਰੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਨ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਯਤ ਰਾਵਣਃ
ਫਿਰ ਰਾਵਣ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਉਦਾਸ, ਸੁਖ ਰਹਿਤ ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ।
ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਗਨਾਸੋਰੁ ਗੂਹਮਾਨਾ ਸ੍ਤਨੋਦਰਮ੍। ਅਦਰ੍ਸ਼ਨਮਿਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਭਯਾਨ੍ਨੇਤੁਂ ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਪੇਟ ਛੁਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਦਿੱਖਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇ।
ਕਾਮਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਬਹੁ ਮਨ੍ਯਸ੍ਵ ਮਾਂ ਪ੍ਰਿਯੇ। ਸਰ੍ਵਾਂਗਗੁਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨੇ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਨੋਹਰੇ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਸੋਚ, ਪਿਆਰੀ, ਤੂੰ ਹਰ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ।
ਨੇਹ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਮਨੁष੍ਯਾ ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ। ਵ੍ਯਪਸਰ੍ਪਤੁ ਤੇ ਸੀਤੇ ਭਯਂ ਮਤ੍ਤਃ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਸੀਤਾ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਉਠਿਆ ਤੇਰਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭੀਰੁ ਸਰ੍ਵਦੈਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਗਮਨਂ ਵਾ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਹਰਣਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਮਥ੍ਯ ਵਾ
ਡਰਪੋਕ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਇਹੀ ਰਵਾਇਤ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ—ਕਿ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਜਾਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਖੋਹ ਲੈਣ।
ਏਵਂ ਚੈਵਮਕਾਮਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਚ ਸ੍ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮੈਥਿਲਿ। ਕਾਮਂ ਕਾਮਃ ਸ਼ਰੀਰੇ ਮੇ ਯਥਾਕਾਮਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਥਿਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ ਛੂਹਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਦਿਓ।
ਦੇਵਿ ਨੇਹ ਭਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਯਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸਿਹਿ ਪ੍ਰਿਯੇ। ਪ੍ਰਣਯਸ੍ਵ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਮੈਵਂ ਭੂਃ ਸ਼ੋਕਲਾਲਸਾ
ਦੇਵੀ, ਇੱਥੇ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਮੈਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਕਰ, ਪਿਆਰੀ। ਆਪਣਾ ਪਿਆਰ ਸੱਚੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ, ਐਸਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਤੂੰ ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੇ।
ਏਕਵੇਣੀ ਅਧਃਸ਼ਯ੍ਯਾ ਧ੍ਯਾਨਂ ਮਲਿਨਮਮ੍ਬਰਮ੍। ਅਸ੍ਥਾਨੇऽਪ੍ਯੁਪਵਾਸਸ਼੍ਚ ਨੈਤਾਨ੍ਯੌਪਯਿਕਾਨਿ ਤੇ
ਇੱਕ ਚੋਟੀ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੌਣਾ, ਧਿਆਨ, ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ, ਤੇ ਗਲਤ ਸਮੇਂ ਉਪਵਾਸ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਚਨ੍ਦਨਾਨ੍ਯਗੁਰੂਣਿ ਚ। ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ਵਾਸਾਂਸਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਇੱਥੇ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਪੜੇ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਗਹਣੇ ਹਨ।