ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਦੀਨਵਦਨਾਮਦੀਨਾਂ ਭਰ੍ਤृਤੇਜਸਾ। ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਂ ਸ੍ਵੇਨ ਸ਼ੀਲੇਨ ਸੀਤਾਮਸਿਤਲੋਚਨਾਮ੍
ਉਹ ਦੇਵੀ, ਮੁਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦੁਖ, ਪਰ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਸੀਤਾ, ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਤੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਸੀਤਾਂ ਮृਗਸ਼ਾਵਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍। ਮृਗਕਨ੍ਯਾਮਿਵ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਿਰਣ ਦੇ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਡਰੀ ਹੋਈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੱਕਦੀ।
ਦਹਨ੍ਤੀਮਿਵ ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਪਲ੍ਲਵਧਾਰਿਣਃ। ਸਂਘਾਤਮਿਵ ਸ਼ੋਕਾਨਾਂ ਦੁਃਖਸ੍ਯੋਰ੍ਮਿਮਿਵੋਤ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਆਹਾਂ ਨਾਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜਲਾਉਂਦੀ ਜਾਪਦੀ, ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ, ਦੁਖ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਉਠੀ ਹੋਈ।
ਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਂ ਸੁਵਿਭਕ੍ਤਾਂਗੀਂ ਵਿਨਾਭਰਣਸ਼ੋਭਿਨੀਮ੍। ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਲੇਭੇ ਮਾਰੁਤਿਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਗਹਣਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਰੌਣਕਦਾਰ, ਮਾਰੁਤੀ ਨੂੰ ਮਿਟਣ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।
ਹਰ੍षਜਾਨਿ ਚ ਸੋऽਸ਼੍ਰੂਣਿ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਦਿਰੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍। ਮੁਮੋਚ ਹਨੁਮਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਚ ਰਾਘਵਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਦ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਅੰਸੂ ਵਹਾਏ, ਤੇ ਉਥੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾਥ ਰਾਮਾਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਸੀਤਾਦਰ੍ਸ਼ਨਸਂਹृष੍ਟੋ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਸਂਵृਤੋऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਖ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨੂਮਾਨ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲਿਆ।
thumb|ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਹੁਣ ਅਠਾਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣੋ। ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦਾ ਅਠਾਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ।
ਤਥਾ ਵਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਯ ਵਨਂ ਪੁष੍ਪਿਤਪਾਦਪਮ੍। ਵਿਚਿਨ੍ਵਤਸ਼੍ਚ ਵੈਦੇਹੀਂ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ਛੇषਾ ਨਿਸ਼ਾਭਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਤ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੀ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ।
षਡਂਗਵੇਦਵਿਦੁषਾਂ ਕ੍ਰਤੁਪ੍ਰਵਰਯਾਜਿਨਾਮ੍। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘੋषਾਨ੍ ਸ ਵਿਰਾਤ੍ਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਉਹ ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਰਾਖਸਾਂ ਦੀ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਸੁਣੀ।
ਅਥ ਮਂਗਲਵਾਦਿਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਬ੍ਦੈਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਮਨੋਹਰੈਃ। ਪ੍ਰਾਬੋਧ੍ਯਤ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ, ਸ਼ੁਭ ਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਕੰਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਵਣ ਜਾਗਿਆ।
ਵਿਬੁਧ੍ਯ ਤੁ ਮਹਾਭਾਗੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਸ੍ਰਸ੍ਤਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰੋ ਵੈਦੇਹੀਮਨ੍ਵਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਰਾਜਾ ਜਾਗਿਆ, ਉਹ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਭृਸ਼ਂ ਨਿਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਚ ਮਦਨੇਨ ਮਦੋਤ੍ਕਟਃ। ਨ ਤੁ ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਕਾਮਂ ਸ਼ਸ਼ਾਕਾਤ੍ਮਨਿ ਗੂਹਿਤੁਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਸੀ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਹ ਇੱਛਾ ਛੁਪਾ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਸ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਬਿਭ੍ਰਚ੍ਛ੍ਰਿਯਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍। ਤਾਂ ਨਗੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਜੁष੍ਟਾਂ ਸਰ੍ਵਪੁष੍ਪਫਲੋਪਗੈਃ
ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸ ਬਗੀਚੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵृਤਾਂ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀਭਿਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਪੁष੍ਪੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਸਦਾ ਮਤ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਵਿਹਗੈਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤੈਃ
ਉਹ ਬਗੀਚਾ ਕਈ ਕੰਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਸਤ ਅਤੇ ਅਜੀਬ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਈਹਾਮृਗੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵृਤਾਂ ਦृष੍ਟਿਮਨੋਹਰੈਃ। ਵੀਥੀਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ਼੍ਚ ਮਣਿਕਾਞ੍ਚਨਤੋਰਣਾਮ੍
ਉਹ ਬਗੀਚਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਤਨ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤੋਰਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਾਨਾਮृਗਗਣਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਫਲੈਃ ਪ੍ਰਪਤਿਤੈਰ੍ਵृਤਾਮ੍। ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਮੇਵ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ ਸਂਤਤਦ੍ਰੁਮਾਮ੍
ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਫਲਾਂ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਸੰਘਣੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਅਸ਼ੋਕ ਵਣੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਅਂਗਨਾਃ ਸ਼ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਤਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਮਨੁਵ੍ਰਜਨ੍। ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਂ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯੋषਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸੌ ਔਰਤਾਂ ਚਲਦੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀ-ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਮਹਿੰਦਰ ਪੌਲਸਤ੍ਯ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦੀਪਿਕਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨੀਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜਗृਹੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੋषਿਤਃ। ਵਾਲਵ੍ਯਜਨਹਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਤਾਲਵृਨ੍ਤਾਨਿ ਚਾਪਰਾਃ
ਉਥੇ ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਦੀਪਕਾਂ ਲੈ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਕੁਝ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਚਮਚੇ ਲੈ ਕੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਪੱਖੇ ਲੈ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਕਾਞ੍ਚਨੈਸ਼੍ਚੈਵ ਭृਂਗਾਰੈਰ੍ਜਹ੍ਰੁਃ ਸਲਿਲਮਗ੍ਰਤਃ। ਮਣ੍ਡਲਾਗ੍ਰਾ ਬृਸੀਸ਼੍ਚੈਵ ਗृਹ੍ਯਾਨ੍ਯਾਃ ਪृष੍ਠਤੋ ਯਯੁਃ
ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗੇ ਚਲਦੀਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਗੋਲ ਪੱਖੇ ਫੜ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀਆਂ।
ਕਾਚਿਦ੍ ਰਤ੍ਨਮਯੀਂ ਪਾਤ੍ਰੀਂ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਪਾਨਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਜਤੀਮ੍। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨੈਵ ਤਦਾ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣਿਨਾ
ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਚਮਕਦਾਰ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਪਾਤਰ ਚੁੱਕੀ।
ਰਾਜਹਂਸਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਛਤ੍ਰਂ ਪੂਰ੍ਣਸ਼ਸ਼ਿਪ੍ਰਭਮ੍। ਸੌਵਰ੍ਣਦਣ੍ਡਮਪਰਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪृष੍ਠਤੋ ਯਯੌ
ਇੱਕ ਹੋਰ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਾਲਾ, ਰਾਜ ਹੰਸ ਵਰਗਾ, ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਛਤ੍ਰਾ ਪਿੱਛੇ ਫੜ ਕੇ ਚਲਿਆ।
ਨਿਦ੍ਰਾਮਦਪਰੀਤਾਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਰਾਵਣਸ੍ਯੋਤ੍ਤਮਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਃ ਪਤਿਂ ਵੀਰਂ ਘਨਂ ਵਿਦ੍ਯੁਲ੍ਲਤਾ ਇਵ
ਰਾਵਣ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੀਂਦ ਜਾਂ ਮਦ ਤੋਂ ਧੁੰਦਲੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਵੀਰ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਘਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਵਿਦ੍ਧਹਾਰਕੇਯੂਰਾਃ ਸਮਾਮृਦਿਤਵਰ੍ਣਕਾਃ। ਸਮਾਗਲਿਤਕੇਸ਼ਾਨ੍ਤਾਃ ਸਸ੍ਵੇਦਵਦਨਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਤੇ ਬਾਂਹਬੰਦ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਰੰਗ ਮਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਲ ਵਿਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ।
ਘੂਰ੍ਣਨ੍ਤ੍ਯੋ ਮਦਸ਼ੇषੇਣ ਨਿਦ੍ਰਯਾ ਚ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾਃ। ਸ੍ਵੇਦਕ੍ਲਿष੍ਟਾਂਗਕੁਸੁਮਾਃ ਸਮਾਲ੍ਯਾਕੁਲਮੂਰ੍ਧਜਾਃ
ਮਦ ਤੇ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਮੁਰਝਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਵਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਗੁੰਝੇ ਹੋਏ।
ਸ ਚ ਕਾਮਪਰਾਧੀਨਃ ਪਤਿਸ੍ਤਾਸਾਂ ਮਹਾਬਲਃ। ਸੀਤਾਸਕ੍ਤਮਨਾ ਮਨ੍ਦੋ ਮਨ੍ਦਾਞ੍ਚਿਤਗਤਿਰ੍ਬਭੌ
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪਤੀ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸੀਤਾ ਉੱਤੇ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਸੁਸਤ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕਾਞ੍ਚੀਨਿਨਾਦਂ ਚ ਨੂਪੁਰਾਣਾਂ ਚ ਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਪਰਮਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਕਪਿਰ੍ਮਾਰੁਤਨਨ੍ਦਨਃ
ਮਾਰੁਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨੁਮਾਨ ਨੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕਮਰਬੰਦੀਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਜੇਬਾਂ ਦੀ ਟਨਕ ਸੁਣੀ।
ਤਂ ਚਾਪ੍ਰਤਿਮਕਰ੍ਮਾਣਮਚਿਨ੍ਤ੍ਯਬਲਪੌਰੁषਮ੍। ਦ੍ਵਾਰਦੇਸ਼ਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਕਪਿਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹਨ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਅਣਗਣੇ ਹਨ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਦੀਪਿਕਾਭਿਰਨੇਕਾਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਾਦਵਭਾਸਿਤਮ੍। ਗਨ੍ਧਤੈਲਾਵਸਿਕ੍ਤਾਭਿਰ੍ਧ੍ਰਿਯਮਾਣਾਭਿਰਗ੍ਰਤਃ
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਕਈ ਦੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਅਤਿ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇਲ ਲਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਫੜ ਰੱਖਿਆ ਸੀ।
ਕਾਮਦਰ੍ਪਮਦੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਜਿਹ੍ਮਤਾਮ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਸਮਕ੍ਸ਼ਮਿਵ ਕਂਦਰ੍ਪਮਪਵਿਦ੍ਧਸ਼ਰਾਸਨਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਅਪਕ, ਲਾਲ ਤੇ ਢੁਕਵੀਂ ਸਨ, ਕਾਮ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਮਦ ਵਿੱਚ ਭਰਪੂਰ; ਉਹ ਕਾਮਦੇਵ ਵਾਂਗ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਮਥਿਤਾਮृਤਫੇਨਾਭਮਰਜੋਵਸ੍ਤ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸਪੁष੍ਪਮਵਕਰ੍षਨ੍ਤਂ ਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਸਕ੍ਤਮਂਗਦੇ
ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਮ ਚੋਲਾ ਪਹਿਨਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਮਥੇ ਹੋਏ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਝਾਗ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਸੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਬਾਂਹ ਦੇ ਕੜੇ 'ਤੇ ਢਿੱਲਾ ਹੋ ਕੇ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।