ਕਰਾਲਾ ਧੂਮ੍ਰਕੇਸ਼ਿਨ੍ਯੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਰ੍ਵਿਕृਤਾਨਨਾਃ। ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਸਤਤਂ ਪਾਨਂ ਸੁਰਾਮਾਂਸਸਦਾਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਕਰਾਲੀ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਰੂਪ ਵਿਗੜੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦੀਆਂ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਦੀਆਂ ਆਦਤੀਆਂ ਹਨ।
ਸ੍ਕਨ੍ਧਵਨ੍ਤਮੁਪਾਸੀਨਾਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਵਨਸ੍ਪਤਿਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਧਸ੍ਤਾਚ੍ਚ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍
ਚੌੜੇ ਕੰਧਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ ਘੇਰ ਕੇ ਬੈਠੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਨ੍ ਹਨੂਮਾਞ੍ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਨਿष੍ਪ੍ਰਭਾਂ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਾਂ ਮਲਸਂਕੁਲਮੂਰ੍ਧਜਾਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ: ਉਹ ਦੁਖ ਨਾਲ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਮੈਲ ਨਾਲ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੀਣਪੁਣ੍ਯਾਂ ਚ੍ਯੁਤਾਂ ਭੂਮੌ ਤਾਰਾਂ ਨਿਪਤਿਤਾਮਿਵ। ਚਾਰਿਤ੍ਰਵ੍ਯਪਦੇਸ਼ਾਢ੍ਯਾਂ ਭਰ੍ਤृਦਰ੍ਸ਼ਨਦੁਰ੍ਗਤਾਮ੍
ਉਸਦੇ ਪੁੰਨ ਘਟ ਚੁੱਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਰਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਹੋਵੇ; ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿੱਚ।
ਭੂषਣੈਰੁਤ੍ਤਮੈਰ੍ਹੀਨਾਂ ਭਰ੍ਤृਵਾਤ੍ਸਲ੍ਯਭੂषਿਤਾਮ੍। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਿਪਸਂਰੁਦ੍ਧਾਂ ਬਨ੍ਧੁਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਨਾਕृਤਾਮ੍
ਉੱਚੇ ਗਹਣਿਆਂ ਤੋਂ ਵੰਜੀ ਹੋਈ, ਪਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ; ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਲੋਂ ਰੋਕੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ।
ਵਿਯੂਥਾਂ ਸਿਂਹਸਂਰੁਦ੍ਧਾਂ ਬਦ੍ਧਾਂ ਗਜਵਧੂਮਿਵ। ਚਨ੍ਦ੍ਰਰੇਖਾਂ ਪਯੋਦਾਨ੍ਤੇ ਸ਼ਾਰਦਾਭ੍ਰੈਰਿਵਾਵृਤਾਮ੍
ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਹਾਥਣੀ ਵਾਂਗ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ; ਬਦਲੀ ਦੇ ਕੋਨੇ 'ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਨ ਵਾਂਗ, ਸਰਦੀਆਂ ਦੀ ਧੁੰਦ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ।
ਕ੍ਲਿष੍ਟਰੂਪਾਮਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਦਯੁਕ੍ਤਾਮਿਵ ਵਲ੍ਲਕੀਮ੍। ਸ ਤਾਂ ਭਰ੍ਤृਹਿਤੇ ਯੁਕ੍ਤਾਮਯੁਕ੍ਤਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਵਸ਼ੇ
ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਦੁਖੀ, ਛੂਹਣ ਤੋਂ ਬਚੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਰ ਵੱਜਣ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵੱਜਦੀ ਵਜੀ ਹੋਈ; ਪਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ, ਪਰ ਰਾਕਸ਼ਸਣੀਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ।
ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਮਧ੍ਯੇ ਸ਼ੋਕਸਾਗਰਮਾਪ੍ਲੁਤਾਮ੍। ਤਾਭਿਃ ਪਰਿਵृਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਸਗ੍ਰਹਾਮਿਵ ਰੋਹਿਣੀਮ੍
ਅਸ਼ੋਕ ਵਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੁਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ; ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਹਣੀ ਤਾਰੇ ਨਾਲ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹਨੁਮਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਲਤਾਮਕੁਸੁਮਾਮਿਵ। ਸਾ ਮਲੇਨ ਚ ਦਿਗ੍ਧਾਂਗੀ ਵਪੁषਾ ਚਾਪ੍ਯਲਂਕृਤਾ। ਮृਣਾਲੀ ਪਙ੍ਕਦਿਗ੍ਧੇਵ ਵਿਭਾਤਿ ਚ ਨ ਭਾਤਿ ਚ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਥੇ ਵੇਖਿਆ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜੀ ਲਤਾ ਵਾਂਗ; ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਮੈਲ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਪਰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ; ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡਾ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਚਮਕਦੀ ਵੀ ਤੇ ਨਾ ਚਮਕਦੀ ਵੀ।
ਮਲਿਨੇਨ ਤੁ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪਰਿਕ੍ਲਿष੍ਟੇਨ ਭਾਮਿਨੀਮ੍। ਸਂਵृਤਾਂ ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਕਪਿਃ
ਮੈਲ ਲੱਗੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਚਮਕਦਾਰ; ਹਨੂਮਾਨ, ਬਾਂਦਰ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਿਰਣ ਦੇ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਢੱਕੀ ਹੋਈ।
ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਦੀਨਵਦਨਾਮਦੀਨਾਂ ਭਰ੍ਤृਤੇਜਸਾ। ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਂ ਸ੍ਵੇਨ ਸ਼ੀਲੇਨ ਸੀਤਾਮਸਿਤਲੋਚਨਾਮ੍
ਉਹ ਦੇਵੀ, ਮੁਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦੁਖ, ਪਰ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਸੀਤਾ, ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਪਤੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਸੀਤਾਂ ਮृਗਸ਼ਾਵਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍। ਮृਗਕਨ੍ਯਾਮਿਵ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਂ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਿਰਣ ਦੇ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਡਰੀ ਹੋਈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੱਕਦੀ।
ਦਹਨ੍ਤੀਮਿਵ ਨਿਃਸ਼੍ਵਾਸੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਪਲ੍ਲਵਧਾਰਿਣਃ। ਸਂਘਾਤਮਿਵ ਸ਼ੋਕਾਨਾਂ ਦੁਃਖਸ੍ਯੋਰ੍ਮਿਮਿਵੋਤ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਆਹਾਂ ਨਾਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜਲਾਉਂਦੀ ਜਾਪਦੀ, ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਂਗ, ਦੁਖ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਉਠੀ ਹੋਈ।
ਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਂ ਸੁਵਿਭਕ੍ਤਾਂਗੀਂ ਵਿਨਾਭਰਣਸ਼ੋਭਿਨੀਮ੍। ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਲੇਭੇ ਮਾਰੁਤਿਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਗਹਣਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਰੌਣਕਦਾਰ, ਮਾਰੁਤੀ ਨੂੰ ਮਿਟਣ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।
ਹਰ੍षਜਾਨਿ ਚ ਸੋऽਸ਼੍ਰੂਣਿ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਦਿਰੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍। ਮੁਮੋਚ ਹਨੁਮਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਚ ਰਾਘਵਮ੍
ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਦ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਅੰਸੂ ਵਹਾਏ, ਤੇ ਉਥੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾਥ ਰਾਮਾਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਸੀਤਾਦਰ੍ਸ਼ਨਸਂਹृष੍ਟੋ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਸਂਵृਤੋऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਖ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨੂਮਾਨ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲਿਆ।
thumb|ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਹੁਣ ਅਠਾਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣੋ। ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦਾ ਅਠਾਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ।
ਤਥਾ ਵਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਯ ਵਨਂ ਪੁष੍ਪਿਤਪਾਦਪਮ੍। ਵਿਚਿਨ੍ਵਤਸ਼੍ਚ ਵੈਦੇਹੀਂ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ਛੇषਾ ਨਿਸ਼ਾਭਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਤ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੀ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ।
षਡਂਗਵੇਦਵਿਦੁषਾਂ ਕ੍ਰਤੁਪ੍ਰਵਰਯਾਜਿਨਾਮ੍। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘੋषਾਨ੍ ਸ ਵਿਰਾਤ੍ਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਉਹ ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਰਾਖਸਾਂ ਦੀ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਸੁਣੀ।
ਅਥ ਮਂਗਲਵਾਦਿਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਬ੍ਦੈਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਮਨੋਹਰੈਃ। ਪ੍ਰਾਬੋਧ੍ਯਤ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ, ਸ਼ੁਭ ਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਕੰਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਦਸ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਵਣ ਜਾਗਿਆ।
ਵਿਬੁਧ੍ਯ ਤੁ ਮਹਾਭਾਗੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਸ੍ਰਸ੍ਤਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰੋ ਵੈਦੇਹੀਮਨ੍ਵਚਿਨ੍ਤਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਰਾਜਾ ਜਾਗਿਆ, ਉਹ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਭृਸ਼ਂ ਨਿਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਚ ਮਦਨੇਨ ਮਦੋਤ੍ਕਟਃ। ਨ ਤੁ ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਕਾਮਂ ਸ਼ਸ਼ਾਕਾਤ੍ਮਨਿ ਗੂਹਿਤੁਮ੍
ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਸੀ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਹ ਇੱਛਾ ਛੁਪਾ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਸ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਬਿਭ੍ਰਚ੍ਛ੍ਰਿਯਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍। ਤਾਂ ਨਗੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਜੁष੍ਟਾਂ ਸਰ੍ਵਪੁष੍ਪਫਲੋਪਗੈਃ
ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸ ਬਗੀਚੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵृਤਾਂ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀਭਿਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਪੁष੍ਪੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਸਦਾ ਮਤ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਵਿਹਗੈਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤੈਃ
ਉਹ ਬਗੀਚਾ ਕਈ ਕੰਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਸਤ ਅਤੇ ਅਜੀਬ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਈਹਾਮृਗੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵृਤਾਂ ਦृष੍ਟਿਮਨੋਹਰੈਃ। ਵੀਥੀਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ਼੍ਚ ਮਣਿਕਾਞ੍ਚਨਤੋਰਣਾਮ੍
ਉਹ ਬਗੀਚਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਤਨ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤੋਰਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਾਨਾਮृਗਗਣਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਫਲੈਃ ਪ੍ਰਪਤਿਤੈਰ੍ਵृਤਾਮ੍। ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਮੇਵ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ ਸਂਤਤਦ੍ਰੁਮਾਮ੍
ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਫਲਾਂ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਸੰਘਣੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਅਸ਼ੋਕ ਵਣੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਅਂਗਨਾਃ ਸ਼ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਤਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਮਨੁਵ੍ਰਜਨ੍। ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯਂ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯੋषਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸੌ ਔਰਤਾਂ ਚਲਦੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀ-ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਮਹਿੰਦਰ ਪੌਲਸਤ੍ਯ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦੀਪਿਕਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨੀਃ ਕਾਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜਗृਹੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੋषਿਤਃ। ਵਾਲਵ੍ਯਜਨਹਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਤਾਲਵृਨ੍ਤਾਨਿ ਚਾਪਰਾਃ
ਉਥੇ ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਦੀਪਕਾਂ ਲੈ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਕੁਝ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਚਮਚੇ ਲੈ ਕੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਪੱਖੇ ਲੈ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਕਾਞ੍ਚਨੈਸ਼੍ਚੈਵ ਭृਂਗਾਰੈਰ੍ਜਹ੍ਰੁਃ ਸਲਿਲਮਗ੍ਰਤਃ। ਮਣ੍ਡਲਾਗ੍ਰਾ ਬृਸੀਸ਼੍ਚੈਵ ਗृਹ੍ਯਾਨ੍ਯਾਃ ਪृष੍ਠਤੋ ਯਯੁਃ
ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗੇ ਚਲਦੀਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਗੋਲ ਪੱਖੇ ਫੜ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀਆਂ।
ਕਾਚਿਦ੍ ਰਤ੍ਨਮਯੀਂ ਪਾਤ੍ਰੀਂ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਪਾਨਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਜਤੀਮ੍। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨੈਵ ਤਦਾ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਣਿਨਾ
ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਚਮਕਦਾਰ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਪਾਤਰ ਚੁੱਕੀ।