ਸਾ ਰਾਮਾ ਰਾਜਮਹਿषੀ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸਤੀ। ਵਨਸਂਚਾਰਕੁਸ਼ਲਾ ਧ੍ਰੁਵਮੇष੍ਯਤਿ ਜਾਨਕੀ
ਉਹ ਰਾਜ ਮਹਿਲ ਦੀ ਮਹਿਲਾ, ਰਾਘਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਵਫਾਦਾਰ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਮਾਹਰ, ਜਾਨਕੀ ਜ਼ਰੂਰ ਇੱਥੇ ਆਵੇਗੀ।
ਅਥਵਾ ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼ੀ ਵਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਵਨਮੇष੍ਯਤਿ ਸਾਦ੍ਯੇਹ ਰਾਮਚਿਨ੍ਤਾਸੁਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਮਿਰਗ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਰਾਮਸ਼ੋਕਾਭਿਸਂਤਪ੍ਤਾ ਸਾ ਦੇਵੀ ਵਾਮਲੋਚਨਾ। ਵਨਵਾਸਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਮੇष੍ਯਤੇ ਵਨਚਾਰਿਣੀ
ਰਾਮ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸੜ ਰਹੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚ ਪਿਆਰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਇੱਥੇ ਆਵੇਗੀ।
ਵਨੇਚਰਾਣਾਂ ਸਤਤਂ ਨੂਨਂ ਸ੍ਪृਹਯਤੇ ਪੁਰਾ। ਰਾਮਸ੍ਯ ਦਯਿਤਾ ਚਾਰ੍ਯਾ ਜਨਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਸਤੀ
ਉਹ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਨਕ ਦੀ ਧਰਮੀ ਧੀ ਤੇ ਰਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਸਂਧ੍ਯਾਕਾਲਮਨਾਃ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਧ੍ਰੁਵਮੇष੍ਯਤਿ ਜਾਨਕੀ। ਨਦੀਂ ਚੇਮਾਂ ਸ਼ੁਭਜਲਾਂ ਸਂਧ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਜਾਨਕੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਸਾਵਲਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸੰਜਾ ਵੇਲੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੱਲ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਇਸ ਸੁੱਚੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ ਤੇ ਸੰਜਾ ਵੇਲੇ ਆਵੇਗੀ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨੁਰੂਪੇਯਮਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾ ਸ਼ੁਭਾ। ਸ਼ੁਭਾਯਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਮ੍ਮਤਾ
ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਅਸ਼ੋਕ ਬਾਗ ਉਸ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਢੁਕਵਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ ਹੈ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਯਦਿ ਜੀਵਤਿ ਸਾ ਦੇਵੀ ਤਾਰਾਧਿਪਨਿਭਾਨਨਾ। ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਸਾਵਸ਼੍ਯਮਿਮਾਂ ਸ਼ੀਤਜਲਾਂ ਨਦੀਮ੍
ਜੇਕਰ ਉਹ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਅਜੇ ਵੀ ਜਿਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਇਸ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ ਤੇ ਆਵੇਗੀ।
ਏਵਂ ਤੁ ਮਤ੍ਵਾ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਮਨੁਜੇਨ੍ਦ੍ਰਪਤ੍ਨੀਮ੍। ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ਼੍ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਪੁष੍ਪਿਤੇ ਪਰ੍ਣਘਨੇ ਨਿਲੀਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ ਮਹਾਨ ਹਨੂਮਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਿਗਾਹ ਰੱਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਪੂਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਣੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਰਿਹਾ।
thumb|ਪਞ੍ਚਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਹੁਣ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਦੀ ਰਚੀ ਹੋਈ ਸੁੰਦਰਕਾਂਡ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੋ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਸ਼੍ਚ ਮੈਥਿਲੀਮ੍। ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ਼੍ਚ ਮਹੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਤਾਮਨ੍ਵਵੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਉਹ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਤੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਥਾਂ ਨਿਗਾਹ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਂਤਾਨਕਲਤਾਭਿਸ਼੍ਚ ਪਾਦਪੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਰਸੋਪੇਤਾਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਲਂਕृਤਾਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਸੁਆਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਸ ਨਨ੍ਦਨਸਂਕਾਸ਼ਾਂ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਰਾਵृਤਾਮ੍। ਹਰ੍ਮ੍ਯਪ੍ਰਾਸਾਦਸਮ੍ਬਾਧਾਂ ਕੋਕਿਲਾਕੁਲਨਿਃਸ੍ਵਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਥਾਂ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਿਰਣ ਤੇ ਪੰਛੀ ਸਨ, ਮਹਲਾਂ ਤੇ ਕੋਠੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਕੋਕਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਾਞ੍ਚਨੋਤ੍ਪਲਪਦ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਾਪੀਭਿਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਬਹ੍ਵਾਸਨਕੁਥੋਪੇਤਾਂ ਬਹੁਭੂਮਿਗृਹਾਯੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਤੇ ਪਦਮ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਬਹੁਤੀਆਂ ਬੈਠਕਾਂ ਤੇ ਸੋਫਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਕਈ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮੈ ਰਮ੍ਯੈਃ ਫਲਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਪਾਦਪੈਃ। ਪੁष੍ਪਿਤਾਨਾਮਸ਼ੋਕਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿਚ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਫਲ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲੱਦਿਆਂ ਅਸ਼ੋਕ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਹ ਥਾਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਮਿਵ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੋ ਮਾਰੁਤਿਃ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ। ਨਿष੍ਪਤ੍ਰਸ਼ਾਖਾਂ ਵਿਹਗੈਃ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਾਮਿਵਾਸਕृਤ੍
ਉਥੇ ਮਾਰੂਤੀ ਨੇ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਵੇਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪੱਤੇ ਉੱਡ ਕੇ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨੰਗੀਆਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।
ਵਿਨਿष੍ਪਤਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ਤਸ਼ਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਃ ਪੁष੍ਪਾਵਤਂਸਕੈਃ। ਸਮੂਲਪੁष੍ਪਰਚਿਤੈਰਸ਼ੋਕੈਃ ਸ਼ੋਕਨਾਸ਼ਨੈਃ
ਉਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਪੰਛੀ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦਰੱਖਤ ਜੜ੍ਹੀਆਂ ਤੱਕ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲੱਦੇ ਹੋਏ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਪੁष੍ਪਭਾਰਾਤਿਭਾਰੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਪृਸ਼ਦ੍ਭਿਰਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍। ਕਰ੍ਣਿਕਾਰੈਃ ਕੁਸੁਮਿਤੈਃ ਕਿਂਸ਼ੁਕੈਸ਼੍ਚ ਸੁਪੁष੍ਪਿਤੈਃ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਕਰਣਿਕਾਰ ਤੇ ਕਿੰਸੁਕ ਦਰੱਖਤ ਪੂਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ ਦੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਭਯਾ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤ ਇਵ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਪੁਂਨਾਗਾਃ ਸਪ੍ਤਪਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਚਮ੍ਪਕੋਦ੍ਦਾਲਕਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਥਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦੀ ਸੀ; ਉਥੇ ਪੁੰਨਾਗ, ਸਤਪਰਨ, ਚੰਪਕ ਤੇ ਉਦਾਲਕ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਸਨ।
ਵਿਵृਦ੍ਧਮੂਲਾ ਬਹਵਃ ਸ਼ੋਭਨ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਸੁਪੁष੍ਪਿਤਾਃ। ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਨਿਭਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਦਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਪ੍ਰਭਾਃ
ਕਈ ਦਰੱਖਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੂਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ; ਕੁਝ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਕੁਝ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਸਨ।
ਨੀਲਾਞ੍ਜਨਨਿਭਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਤਤ੍ਰਾਸ਼ੋਕਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਨਨ੍ਦਨਂ ਵਿਬੁਧੋਦ੍ਯਾਨਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਚੈਤ੍ਰਰਥਂ ਯਥਾ
ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਸ਼ੋਕ ਦਰੱਖਤ ਨੀਲੇ ਅੰਜਨ ਵਰਗੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਹ ਥਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੰਦਨ ਤੇ ਚੈਤਰਰਥ ਬਾਗਾਂ ਵਰਗੀ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।
ਅਤਿਵृਤ੍ਤਮਿਵਾਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਰਮ੍ਯਸ਼੍ਰਿਯਾਯੁਤਮ੍। ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਿਵ ਚਾਕਾਸ਼ਂ ਪੁष੍ਪਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਗਣਾਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਬੜੀ ਅਜੀਬ ਤੇ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਇਲਾਹੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਅਸਮਾਨ ਹੋਵੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ।
ਪੁष੍ਪਰਤ੍ਨਸ਼ਤੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਪਞ੍ਚਮਂ ਸਾਗਰਂ ਯਥਾ। ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਪੁष੍ਪੈਰ੍ਨਿਚਿਤਂ ਪਾਦਪੈਰ੍ਮਧੁਗਨ੍ਧਿਭਿਃ
ਉਹ ਸਥਾਨ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਜਵਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਹੋਵੇ। ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਧੁਰ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਹਿਕਦਾ।
ਨਾਨਾਨਿਨਾਦੈਰੁਦ੍ਯਾਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਮृਗਗਣਦ੍ਵਿਜੈਃ। ਅਨੇਕਗਨ੍ਧਪ੍ਰਵਹਂ ਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਬਾਗ ਬੜਾ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਵਿਦੂਰਸ੍ਥਂ ਚੈਤ੍ਯਪ੍ਰਾਸਾਦਮੂਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਤਮ੍ਭਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ੍ਥਿਤਂ ਕੈਲਾਸਪਾਣ੍ਡੁਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮੰਦਰ ਦੀ ਇਮਾਰਤ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਖੰਭਿਆਂ 'ਤੇ ਖੜੀ ਸੀ, ਕੈਲਾਸ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀ।
ਪ੍ਰਵਾਲਕृਤਸੋਪਾਨਂ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਵੇਦਿਕਮ੍। ਮੁष੍ਣਨ੍ਤਮਿਵ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਦ੍ਯੋਤਮਾਨਮਿਵ ਸ਼੍ਰਿਯਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ ਮੂੰਗੇ ਦੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਚੌਕ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਇਮਾਰਤ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚੌਂਧਿਆਉਂਦੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਭਾਵਤ੍ਵਾਦੁਲ੍ਲਿਖਨ੍ਤਮਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍। ਤਤੋ ਮਲਿਨਸਂਵੀਤਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਭਿਃ ਸਮਾਵृਤਾਮ੍
ਉਹ ਇਮਾਰਤ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ ਤੇ ਉੱਚੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਗੰਦੇ ਕੱਪੜਿਆਂ 'ਚ ਲਪਟੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ।
ਉਪਵਾਸਕृਸ਼ਾਂ ਦੀਨਾਂ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤੀਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ਾਦੌ ਚਨ੍ਦ੍ਰਰੇਖਾਮਿਵਾਮਲਾਮ੍
ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਟਾਹੁੰਕਾ ਭਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਾਲੀ ਚੰਦਰੀਕ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮਨ੍ਦਪ੍ਰਖ੍ਯਾਯਮਾਨੇਨ ਰੂਪੇਣ ਰੁਚਿਰਪ੍ਰਭਾਮ੍। ਪਿਨਦ੍ਧਾਂ ਧੂਮਜਾਲੇਨ ਸ਼ਿਖਾਮਿਵ ਵਿਭਾਵਸੋਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਮੰਦ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਚਮਕ ਥੋੜ੍ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਧੂੰਏਂ ਦੀ ਪਰਤ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਲੌ।
ਪੀਤੇਨੈਕੇਨ ਸਂਵੀਤਾਂ ਕ੍ਲਿष੍ਟੇਨੋਤ੍ਤਮਵਾਸਸਾ। ਸਪਙ੍ਕਾਮਨਲਂਕਾਰਾਂ ਵਿਪਦ੍ਮਾਮਿਵ ਪਦ੍ਮਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਇਕ ਪੀਲੇ, ਮੈਲੇ ਤੇ ਉੱਚੇ ਕੱਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮੈਲ ਨਾਲ ਲਿਪਟੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਈ ਝਾੜੀ।
ਪੀਡਿਤਾਂ ਦੁਃਖਸਂਤਪ੍ਤਾਂ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ੀਣਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਗ੍ਰਹੇਣਾਂਗਾਰਕੇਣੇਵ ਪੀਡਿਤਾਮਿਵ ਰੋਹਿਣੀਮ੍
ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਦੁਖਾਂ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਈ ਸੀ, ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ। ਜਿਵੇਂ ਰੋਹਣੀ ਤਾਰੇ ਨੂੰ ਮੰਗਲ ਨੇ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ।