ਕਾਨਨੈਃ ਕृਤ੍ਰਿਮੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਲਂਕृਤਾਮ੍। ਯੇ ਕੇਚਿਤ੍ ਪਾਦਪਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੁष੍ਪੋਪਗਫਲੋਪਗਾਃ
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਚ੍ਛਤ੍ਰਾਃ ਸਵਿਤਰ੍ਦੀਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੌਵਰ੍ਣਵੇਦਿਕਾਃ। ਲਤਾਪ੍ਰਤਾਨੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਪਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਰ੍ਵृਤਾਮ੍
ਸਭ ਦੇ ਉੱਤੇ ਵਧੀਆ ਛੱਤਾਂ ਤੇ ਚੌਬਾਰੇ ਸਨ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਰੇਲਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਕਈ ਲਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਕਾਞ੍ਚਨੀਂ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਮੇਕਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਵृਤਾਂ ਹੇਮਮਯੀਭਿਸ੍ਤੁ ਵੇਦਿਕਾਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਮਹਾਂਵਾਨਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਭੂਮਿਭਾਗਾਂਸ਼੍ਚ ਨਗਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਨਿ ਚ। ਸੁਵਰ੍ਣਵृਕ੍ਸ਼ਾਨਪਰਾਨ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਿਖਿਸਂਨਿਭਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਟੁਕੜੇ, ਪਹਾੜੀ ਚਸ਼ਮੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਵਿਚ ਮੋਰਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਤੇषਾਂ ਦ੍ਰੁਮਾਣਾਂ ਪ੍ਰਭਯਾ ਮੇਰੋਰਿਵ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਅਮਨ੍ਯਤ ਤਦਾ ਵੀਰਃ ਕਾਞ੍ਚਨੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਮਹਾਂਵੀਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਤਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਿਰਚੀ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਤਾਨ੍ ਕਾਞ੍ਚਨਾਨ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਗਣਾਨ੍ ਮਾਰੁਤੇਨ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਿਤਾਨ੍। ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਸ਼ਤਨਿਰ੍ਘੋषਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਮਤ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਜੋ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਸੁਪੁष੍ਪਿਤਾਗ੍ਰਾਨ੍ ਰੁਚਿਰਾਂਸ੍ਤਰੁਣਾਙ੍ਕੁਰਪਲ੍ਲਵਾਨ੍। ਤਾਮਾਰੁਹ੍ਯ ਮਹਾਵੇਗਃ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਂ ਪਰ੍ਣਸਂਵृਤਾਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਹਨੂਮਾਨ ਉਸ ਸੋਹਣੀ, ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਕੋਪਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਇਤੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵੈਦੇਹੀਂ ਰਾਮਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾਮ੍। ਇਤਸ਼੍ਚੇਤਸ਼੍ਚ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਂ ਸਮ੍ਪਤਨ੍ਤੀਂ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਇਥੋਂ ਮੈਂ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਤਰਸ ਰਹੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖੀ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਭਟਕ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾ ਚੇਯਂ ਦृਢਂ ਰਮ੍ਯਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਚਨ੍ਦਨੈਸ਼੍ਚਮ੍ਪਕੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਬਕੁਲੈਸ਼੍ਚ ਵਿਭੂषਿਤਾ
ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਅਸ਼ੋਕ ਵਾਟੀਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਦਨ, ਚੰਪਕ ਅਤੇ ਬਕੁਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਇਯਂ ਚ ਨਲਿਨੀ ਰਮ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜਸਙ੍ਘਨਿषੇਵਿਤਾ। ਇਮਾਂ ਸਾ ਰਾਜਮਹਿषੀ ਨੂਨਮੇष੍ਯਤਿ ਜਾਨਕੀ
ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਤਲਾਬ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਉਹ ਰਾਜ ਮਹਿਲ ਦੀ ਮਹਿਲਾ, ਜਾਨਕੀ, ਇੱਥੇ ਆਵੇਗੀ।
ਸਾ ਰਾਮਾ ਰਾਜਮਹਿषੀ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸਤੀ। ਵਨਸਂਚਾਰਕੁਸ਼ਲਾ ਧ੍ਰੁਵਮੇष੍ਯਤਿ ਜਾਨਕੀ
ਉਹ ਰਾਜ ਮਹਿਲ ਦੀ ਮਹਿਲਾ, ਰਾਘਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਵਫਾਦਾਰ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਮਾਹਰ, ਜਾਨਕੀ ਜ਼ਰੂਰ ਇੱਥੇ ਆਵੇਗੀ।
ਅਥਵਾ ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼ੀ ਵਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਵਨਮੇष੍ਯਤਿ ਸਾਦ੍ਯੇਹ ਰਾਮਚਿਨ੍ਤਾਸੁਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਮਿਰਗ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਰਾਮਸ਼ੋਕਾਭਿਸਂਤਪ੍ਤਾ ਸਾ ਦੇਵੀ ਵਾਮਲੋਚਨਾ। ਵਨਵਾਸਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਮੇष੍ਯਤੇ ਵਨਚਾਰਿਣੀ
ਰਾਮ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸੜ ਰਹੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚ ਪਿਆਰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਇੱਥੇ ਆਵੇਗੀ।
ਵਨੇਚਰਾਣਾਂ ਸਤਤਂ ਨੂਨਂ ਸ੍ਪृਹਯਤੇ ਪੁਰਾ। ਰਾਮਸ੍ਯ ਦਯਿਤਾ ਚਾਰ੍ਯਾ ਜਨਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਸਤੀ
ਉਹ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਨਕ ਦੀ ਧਰਮੀ ਧੀ ਤੇ ਰਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਸਂਧ੍ਯਾਕਾਲਮਨਾਃ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਧ੍ਰੁਵਮੇष੍ਯਤਿ ਜਾਨਕੀ। ਨਦੀਂ ਚੇਮਾਂ ਸ਼ੁਭਜਲਾਂ ਸਂਧ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਜਾਨਕੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਸਾਵਲਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸੰਜਾ ਵੇਲੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੱਲ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਇਸ ਸੁੱਚੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ ਤੇ ਸੰਜਾ ਵੇਲੇ ਆਵੇਗੀ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨੁਰੂਪੇਯਮਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾ ਸ਼ੁਭਾ। ਸ਼ੁਭਾਯਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਮ੍ਮਤਾ
ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਅਸ਼ੋਕ ਬਾਗ ਉਸ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਢੁਕਵਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ ਹੈ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਯਦਿ ਜੀਵਤਿ ਸਾ ਦੇਵੀ ਤਾਰਾਧਿਪਨਿਭਾਨਨਾ। ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਸਾਵਸ਼੍ਯਮਿਮਾਂ ਸ਼ੀਤਜਲਾਂ ਨਦੀਮ੍
ਜੇਕਰ ਉਹ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਅਜੇ ਵੀ ਜਿਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਇਸ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ ਤੇ ਆਵੇਗੀ।
ਏਵਂ ਤੁ ਮਤ੍ਵਾ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਮਨੁਜੇਨ੍ਦ੍ਰਪਤ੍ਨੀਮ੍। ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ਼੍ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਪੁष੍ਪਿਤੇ ਪਰ੍ਣਘਨੇ ਨਿਲੀਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ ਮਹਾਨ ਹਨੂਮਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਿਗਾਹ ਰੱਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਪੂਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਣੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਰਿਹਾ।
thumb|ਪਞ੍ਚਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਹੁਣ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਦੀ ਰਚੀ ਹੋਈ ਸੁੰਦਰਕਾਂਡ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੋ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਸ਼੍ਚ ਮੈਥਿਲੀਮ੍। ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ਼੍ਚ ਮਹੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਤਾਮਨ੍ਵਵੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਉਹ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਤੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਥਾਂ ਨਿਗਾਹ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਂਤਾਨਕਲਤਾਭਿਸ਼੍ਚ ਪਾਦਪੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਗਨ੍ਧਰਸੋਪੇਤਾਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਲਂਕृਤਾਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਸੁਆਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਸ ਨਨ੍ਦਨਸਂਕਾਸ਼ਾਂ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਰਾਵृਤਾਮ੍। ਹਰ੍ਮ੍ਯਪ੍ਰਾਸਾਦਸਮ੍ਬਾਧਾਂ ਕੋਕਿਲਾਕੁਲਨਿਃਸ੍ਵਨਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਥਾਂ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਿਰਣ ਤੇ ਪੰਛੀ ਸਨ, ਮਹਲਾਂ ਤੇ ਕੋਠੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਕੋਕਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਾਞ੍ਚਨੋਤ੍ਪਲਪਦ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਾਪੀਭਿਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਬਹ੍ਵਾਸਨਕੁਥੋਪੇਤਾਂ ਬਹੁਭੂਮਿਗृਹਾਯੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਤੇ ਪਦਮ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਬਹੁਤੀਆਂ ਬੈਠਕਾਂ ਤੇ ਸੋਫਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਕਈ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮੈ ਰਮ੍ਯੈਃ ਫਲਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਪਾਦਪੈਃ। ਪੁष੍ਪਿਤਾਨਾਮਸ਼ੋਕਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿਚ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਫਲ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲੱਦਿਆਂ ਅਸ਼ੋਕ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਹ ਥਾਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾਮਿਵ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੋ ਮਾਰੁਤਿਃ ਸਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ। ਨਿष੍ਪਤ੍ਰਸ਼ਾਖਾਂ ਵਿਹਗੈਃ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਾਮਿਵਾਸਕृਤ੍
ਉਥੇ ਮਾਰੂਤੀ ਨੇ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਵੇਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪੱਤੇ ਉੱਡ ਕੇ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨੰਗੀਆਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।
ਵਿਨਿष੍ਪਤਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ਤਸ਼ਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਃ ਪੁष੍ਪਾਵਤਂਸਕੈਃ। ਸਮੂਲਪੁष੍ਪਰਚਿਤੈਰਸ਼ੋਕੈਃ ਸ਼ੋਕਨਾਸ਼ਨੈਃ
ਉਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਪੰਛੀ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦਰੱਖਤ ਜੜ੍ਹੀਆਂ ਤੱਕ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲੱਦੇ ਹੋਏ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਪੁष੍ਪਭਾਰਾਤਿਭਾਰੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਪृਸ਼ਦ੍ਭਿਰਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍। ਕਰ੍ਣਿਕਾਰੈਃ ਕੁਸੁਮਿਤੈਃ ਕਿਂਸ਼ੁਕੈਸ਼੍ਚ ਸੁਪੁष੍ਪਿਤੈਃ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਕਰਣਿਕਾਰ ਤੇ ਕਿੰਸੁਕ ਦਰੱਖਤ ਪੂਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ ਦੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਭਯਾ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤ ਇਵ ਸਰ੍ਵਤਃ। ਪੁਂਨਾਗਾਃ ਸਪ੍ਤਪਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਚਮ੍ਪਕੋਦ੍ਦਾਲਕਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਥਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਮਕਦੀ ਸੀ; ਉਥੇ ਪੁੰਨਾਗ, ਸਤਪਰਨ, ਚੰਪਕ ਤੇ ਉਦਾਲਕ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਸਨ।
ਵਿਵृਦ੍ਧਮੂਲਾ ਬਹਵਃ ਸ਼ੋਭਨ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਸੁਪੁष੍ਪਿਤਾਃ। ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਨਿਭਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਕੇਚਿਦਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖਪ੍ਰਭਾਃ
ਕਈ ਦਰੱਖਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੂਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ; ਕੁਝ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਕੁਝ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਸਨ।
ਨੀਲਾਞ੍ਜਨਨਿਭਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਤਤ੍ਰਾਸ਼ੋਕਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਨਨ੍ਦਨਂ ਵਿਬੁਧੋਦ੍ਯਾਨਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਚੈਤ੍ਰਰਥਂ ਯਥਾ
ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਸ਼ੋਕ ਦਰੱਖਤ ਨੀਲੇ ਅੰਜਨ ਵਰਗੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਹ ਥਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੰਦਨ ਤੇ ਚੈਤਰਰਥ ਬਾਗਾਂ ਵਰਗੀ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।