ਦੀਰ੍ਘਾਭਿਰ੍ਦ੍ਰੁਮਯੁਕ੍ਤਾਭਿਃ ਸਰਿਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਅਮृਤੋਪਮਤੋਯਾਭਿਃ ਸ਼ਿਵਾਭਿਰੁਪਸਂਸ੍ਕृਤਾਃ
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ, ਉਹ ਲੰਬੀਆਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ।
ਲਤਾਸ਼ਤੈਰਵਤਤਾਃ ਸਂਤਾਨਕੁਸੁਮਾਵृਤਾਃ। ਨਾਨਾਗੁਲ੍ਮਾਵृਤਵਨਾਃ ਕਰਵੀਰਕृਤਾਨ੍ਤਰਾਃ
ਉਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਕਰਵੀਰ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਤੋऽਮ੍ਬੁਧਰਸਂਕਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਸ਼ਿਖਰਂ ਗਿਰਿਮ੍। ਵਿਚਿਤ੍ਰਕੂਟਂ ਕੂਟੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਟਾਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਿਲਾਗृਹੈਰਵਤਤਂ ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਾਵृਤਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਰਮ੍ਯਂ ਜਗਤਿ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਪਹਾੜ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਨਗਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਦੀਂ ਨਿਪਤਿਤਾਂ ਕਪਿਃ। ਅਂਕਾਦਿਵ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਪਤਿਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਸ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਵਾਂਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਵਗਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਿਆਰੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਗੋਦ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਪਈ ਹੋਵੇ।
ਜਲੇ ਨਿਪਤਿਤਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪਾਦਪੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾਮਿਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਂ ਪ੍ਰਮਦਾਂ ਪ੍ਰਿਯਬਨ੍ਧੁਭਿਃ
ਉਸ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਈ ਹੋਈ ਔਰਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਰੋਕ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।
ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਤੋਯਾਂ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਮਿਵ ਕਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਪੁਨਰੁਪਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਂਵਾਨਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਮੁੜ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਿਆਰੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕੋਲ ਖਿੜਦੀ ਹੋਈ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਯਾਦੂਰਾਤ੍ ਸ ਪਦ੍ਮਿਨ੍ਯੋ ਨਾਨਾਦ੍ਵਿਜਗਣਾਯੁਤਾਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਥੋਂ ਕੁਝ ਦੂਰ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੋ ਵਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਨੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਤਲਾਬ ਵੇਖੇ।
ਕृਤ੍ਰਿਮਾਂ ਦੀਰ੍ਘਿਕਾਂ ਚਾਪਿ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਸ਼ੀਤੇਨ ਵਾਰਿਣਾ। ਮਣਿਪ੍ਰਵਰਸੋਪਾਨਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਸਿਕਤਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਤਲਾਬ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿੜ੍ਹੀਆਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲੀ ਰੇਤ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਮृਗਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਂ ਚਿਤ੍ਰਕਾਨਨਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਃ ਸੁਮਹਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਮਿਤੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸਜਾਵਟੀ ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਨਿਰਾਲੀ ਸੀ।
ਕਾਨਨੈਃ ਕृਤ੍ਰਿਮੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਲਂਕृਤਾਮ੍। ਯੇ ਕੇਚਿਤ੍ ਪਾਦਪਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੁष੍ਪੋਪਗਫਲੋਪਗਾਃ
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਚ੍ਛਤ੍ਰਾਃ ਸਵਿਤਰ੍ਦੀਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੌਵਰ੍ਣਵੇਦਿਕਾਃ। ਲਤਾਪ੍ਰਤਾਨੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਪਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਰ੍ਵृਤਾਮ੍
ਸਭ ਦੇ ਉੱਤੇ ਵਧੀਆ ਛੱਤਾਂ ਤੇ ਚੌਬਾਰੇ ਸਨ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਰੇਲਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਕਈ ਲਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਕਾਞ੍ਚਨੀਂ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਮੇਕਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਵृਤਾਂ ਹੇਮਮਯੀਭਿਸ੍ਤੁ ਵੇਦਿਕਾਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਮਹਾਂਵਾਨਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਭੂਮਿਭਾਗਾਂਸ਼੍ਚ ਨਗਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਨਿ ਚ। ਸੁਵਰ੍ਣਵृਕ੍ਸ਼ਾਨਪਰਾਨ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਿਖਿਸਂਨਿਭਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਟੁਕੜੇ, ਪਹਾੜੀ ਚਸ਼ਮੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਵਿਚ ਮੋਰਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਤੇषਾਂ ਦ੍ਰੁਮਾਣਾਂ ਪ੍ਰਭਯਾ ਮੇਰੋਰਿਵ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਅਮਨ੍ਯਤ ਤਦਾ ਵੀਰਃ ਕਾਞ੍ਚਨੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਮਹਾਂਵੀਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਤਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਿਰਚੀ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਤਾਨ੍ ਕਾਞ੍ਚਨਾਨ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਗਣਾਨ੍ ਮਾਰੁਤੇਨ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਿਤਾਨ੍। ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਸ਼ਤਨਿਰ੍ਘੋषਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਮਤ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਜੋ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਸੁਪੁष੍ਪਿਤਾਗ੍ਰਾਨ੍ ਰੁਚਿਰਾਂਸ੍ਤਰੁਣਾਙ੍ਕੁਰਪਲ੍ਲਵਾਨ੍। ਤਾਮਾਰੁਹ੍ਯ ਮਹਾਵੇਗਃ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਂ ਪਰ੍ਣਸਂਵृਤਾਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਹਨੂਮਾਨ ਉਸ ਸੋਹਣੀ, ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਕੋਪਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਇਤੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵੈਦੇਹੀਂ ਰਾਮਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾਮ੍। ਇਤਸ਼੍ਚੇਤਸ਼੍ਚ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਂ ਸਮ੍ਪਤਨ੍ਤੀਂ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਇਥੋਂ ਮੈਂ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਤਰਸ ਰਹੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖੀ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਭਟਕ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾ ਚੇਯਂ ਦृਢਂ ਰਮ੍ਯਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਚਨ੍ਦਨੈਸ਼੍ਚਮ੍ਪਕੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਬਕੁਲੈਸ਼੍ਚ ਵਿਭੂषਿਤਾ
ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਅਸ਼ੋਕ ਵਾਟੀਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਦਨ, ਚੰਪਕ ਅਤੇ ਬਕੁਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਇਯਂ ਚ ਨਲਿਨੀ ਰਮ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜਸਙ੍ਘਨਿषੇਵਿਤਾ। ਇਮਾਂ ਸਾ ਰਾਜਮਹਿषੀ ਨੂਨਮੇष੍ਯਤਿ ਜਾਨਕੀ
ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਤਲਾਬ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਉਹ ਰਾਜ ਮਹਿਲ ਦੀ ਮਹਿਲਾ, ਜਾਨਕੀ, ਇੱਥੇ ਆਵੇਗੀ।
ਸਾ ਰਾਮਾ ਰਾਜਮਹਿषੀ ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸਤੀ। ਵਨਸਂਚਾਰਕੁਸ਼ਲਾ ਧ੍ਰੁਵਮੇष੍ਯਤਿ ਜਾਨਕੀ
ਉਹ ਰਾਜ ਮਹਿਲ ਦੀ ਮਹਿਲਾ, ਰਾਘਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਵਫਾਦਾਰ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਮਾਹਰ, ਜਾਨਕੀ ਜ਼ਰੂਰ ਇੱਥੇ ਆਵੇਗੀ।
ਅਥਵਾ ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼ੀ ਵਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਵਨਮੇष੍ਯਤਿ ਸਾਦ੍ਯੇਹ ਰਾਮਚਿਨ੍ਤਾਸੁਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਮਿਰਗ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਰਾਮਸ਼ੋਕਾਭਿਸਂਤਪ੍ਤਾ ਸਾ ਦੇਵੀ ਵਾਮਲੋਚਨਾ। ਵਨਵਾਸਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਮੇष੍ਯਤੇ ਵਨਚਾਰਿਣੀ
ਰਾਮ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਸੜ ਰਹੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਉਹ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚ ਪਿਆਰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਇੱਥੇ ਆਵੇਗੀ।
ਵਨੇਚਰਾਣਾਂ ਸਤਤਂ ਨੂਨਂ ਸ੍ਪृਹਯਤੇ ਪੁਰਾ। ਰਾਮਸ੍ਯ ਦਯਿਤਾ ਚਾਰ੍ਯਾ ਜਨਕਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਸਤੀ
ਉਹ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਨਕ ਦੀ ਧਰਮੀ ਧੀ ਤੇ ਰਾਮ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਸਂਧ੍ਯਾਕਾਲਮਨਾਃ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਧ੍ਰੁਵਮੇष੍ਯਤਿ ਜਾਨਕੀ। ਨਦੀਂ ਚੇਮਾਂ ਸ਼ੁਭਜਲਾਂ ਸਂਧ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਜਾਨਕੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਸਾਵਲਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸੰਜਾ ਵੇਲੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੱਲ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਇਸ ਸੁੱਚੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ ਤੇ ਸੰਜਾ ਵੇਲੇ ਆਵੇਗੀ।
ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨੁਰੂਪੇਯਮਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾ ਸ਼ੁਭਾ। ਸ਼ੁਭਾਯਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਮ੍ਮਤਾ
ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਅਸ਼ੋਕ ਬਾਗ ਉਸ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਢੁਕਵਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ ਹੈ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਯਦਿ ਜੀਵਤਿ ਸਾ ਦੇਵੀ ਤਾਰਾਧਿਪਨਿਭਾਨਨਾ। ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਸਾਵਸ਼੍ਯਮਿਮਾਂ ਸ਼ੀਤਜਲਾਂ ਨਦੀਮ੍
ਜੇਕਰ ਉਹ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਅਜੇ ਵੀ ਜਿਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਇਸ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ ਤੇ ਆਵੇਗੀ।
ਏਵਂ ਤੁ ਮਤ੍ਵਾ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਮਨੁਜੇਨ੍ਦ੍ਰਪਤ੍ਨੀਮ੍। ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ਼੍ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਪੁष੍ਪਿਤੇ ਪਰ੍ਣਘਨੇ ਨਿਲੀਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ ਮਹਾਨ ਹਨੂਮਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਿਗਾਹ ਰੱਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਪੂਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਣੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਰਿਹਾ।
thumb|ਪਞ੍ਚਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਹੁਣ ਮਹਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਦੀ ਰਚੀ ਹੋਈ ਸੁੰਦਰਕਾਂਡ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੋ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਸ਼੍ਚ ਮੈਥਿਲੀਮ੍। ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ਼੍ਚ ਮਹੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਤਾਮਨ੍ਵਵੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਉਹ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਤੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਥਾਂ ਨਿਗਾਹ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।