ਨਿਰ੍ਧੂਤਪਤ੍ਰਸ਼ਿਖਰਾਃ ਸ਼ੀਰ੍ਣਪੁष੍ਪਫਲਦ੍ਰੁਮਾਃ। ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਭਰਣਾ ਧੂਰ੍ਤਾ ਇਵ ਪਰਾਜਿਤਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਿਲ ਗਈਆਂ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਝੜ ਗਏ, ਉਹ ਐਵੇਂ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਹਾਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਜਿਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹੋਣ।
ਹਨੂਮਤਾ ਵੇਗਵਤਾ ਕਮ੍ਪਿਤਾਸ੍ਤੇ ਨਗੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਪੁष੍ਪਪਤ੍ਰਫਲਾਨ੍ਯਾਸ਼ੁ ਮੁਮੁਚੁਃ ਫਲਸ਼ਾਲਿਨਃ
ਤੇਜ਼ ਹਨੂਮਾਨ ਦੇ ਹਿਲਾਉਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਰੁੱਖ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਪਣੇ ਫੁੱਲ, ਪੱਤੇ ਤੇ ਫਲ ਝਾੜਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਿਹਂਗਸਙ੍ਘੈਰ੍ਹੀਨਾਸ੍ਤੇ ਸ੍ਕਨ੍ਧਮਾਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਯਾ ਦ੍ਰੁਮਾਃ। ਬਭੂਵੁਰਗਮਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਰੁਤੇਨ ਵਿਨਿਰ੍ਧੁਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਚਲੇ ਗਏ, ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਸਿਰਫ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਸੁੰਨੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਵਰਗੇ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਿਧੂਤਕੇਸ਼ੀ ਯੁਵਤਿਰ੍ਯਥਾ ਮृਦਿਤਵਰ੍ਣਕਾ। ਨਿਪੀਤਸ਼ੁਭਦਨ੍ਤੋष੍ਠੀ ਨਖੈਰ੍ਦਨ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਵਿਕ੍ਸ਼ਤਾ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਜਿਸਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਣ, ਸਿੰਗਾਰ ਮਿੱਟ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਸੋਹਣੇ ਦੰਦ ਤੇ ਹੋਠ ਨਖਾਂ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚੰਭੇ ਤੇ ਖੁਰਚੇ ਹੋਏ ਹੋਣ,
ਤਥਾ ਲਾਂਗੂਲਹਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਚਰਣਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਮਰ੍ਦਿਤਾ। ਤਥੈਵਾਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾ ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਵਨਪਾਦਪਾ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਨੂਮਾਨ ਦੀ ਪੂੰਛ, ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁੱਟੀ ਹੋਈ, ਅਸ਼ੋਕ ਦੀ ਬਾਗ ਵੀ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਐਵੇਂ ਹੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮਹਾਲਤਾਨਾਂ ਦਾਮਾਨਿ ਵ੍ਯਧਮਤ੍ ਤਰਸਾ ਕਪਿਃ। ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਵृषਿ ਵੇਗੇਨ ਮੇਘਜਾਲਾਨਿ ਮਾਰੁਤਃ
ਵਾਨਰ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਡੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਫਾੜ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਦੀ ਹਵਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਖਰੇ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਮਣਿਭੂਮੀਸ਼੍ਚ ਰਾਜਤੀਸ਼੍ਚ ਮਨੋਰਮਾਃ। ਤਥਾ ਕਾਞ੍ਚਨਭੂਮੀਸ਼੍ਚ ਵਿਚਰਨ੍ ਦਦृਸ਼ੇ ਕਪਿਃ
ਉਥੇ, ਵਾਨਰ ਨੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਮੋਤੀ-ਜੜੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ, ਚਾਂਦੀ ਵਾਲੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਵੀ ਵੇਖੀਆਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਾਪੀਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਾਃ ਪੂਰ੍ਣਾਃ ਪਰਮਵਾਰਿਣਾ। ਮਹਾਰ੍ਹੈਰ੍ਮਣਿਸੋਪਾਨੈਰੁਪਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਕਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪੋਖਰ ਸਨ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਮਹਿੰਗੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ ਨਾਲ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮੁਕ੍ਤਾਪ੍ਰਵਾਲਸਿਕਤਾਃ ਸ੍ਫਾਟਿਕਾਨ੍ਤਰਕੁਟ੍ਟਿਮਾਃ। ਕਾਞ੍ਚਨੈਸ੍ਤਰੁਭਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਸ੍ਤੀਰਜੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੇਤ ਮੋਤੀਆਂ ਤੇ ਮੂੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੀ, ਅੰਦਰਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਕੱਚ ਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਕੰਢੇ ਸੋਹਣੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਬੁਦ੍ਧਪਦ੍ਮੋਤ੍ਪਲਵਨਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਾਕੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾਃ। ਨਤ੍ਯੂਹਰੁਤਸਂਘੁष੍ਟਾ ਹਂਸਸਾਰਸਨਾਦਿਤਾਃ
ਉਹ ਪੋਖਰ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਵਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਜਲ-ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਹੰਸਾਂ ਤੇ ਸਾਰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦੀਰ੍ਘਾਭਿਰ੍ਦ੍ਰੁਮਯੁਕ੍ਤਾਭਿਃ ਸਰਿਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਅਮृਤੋਪਮਤੋਯਾਭਿਃ ਸ਼ਿਵਾਭਿਰੁਪਸਂਸ੍ਕृਤਾਃ
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ, ਉਹ ਲੰਬੀਆਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ।
ਲਤਾਸ਼ਤੈਰਵਤਤਾਃ ਸਂਤਾਨਕੁਸੁਮਾਵृਤਾਃ। ਨਾਨਾਗੁਲ੍ਮਾਵृਤਵਨਾਃ ਕਰਵੀਰਕृਤਾਨ੍ਤਰਾਃ
ਉਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਕਰਵੀਰ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਤੋऽਮ੍ਬੁਧਰਸਂਕਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਸ਼ਿਖਰਂ ਗਿਰਿਮ੍। ਵਿਚਿਤ੍ਰਕੂਟਂ ਕੂਟੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਟਾਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼ਿਲਾਗृਹੈਰਵਤਤਂ ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਾਵृਤਮ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਰਮ੍ਯਂ ਜਗਤਿ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਮਹਾਨ ਵਾਨਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਪਹਾੜ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਨਗਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਦੀਂ ਨਿਪਤਿਤਾਂ ਕਪਿਃ। ਅਂਕਾਦਿਵ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਪਤਿਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਸ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਵਾਂਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਵਗਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਿਆਰੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਗੋਦ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਪਈ ਹੋਵੇ।
ਜਲੇ ਨਿਪਤਿਤਾਗ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪਾਦਪੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍। ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾਮਿਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਂ ਪ੍ਰਮਦਾਂ ਪ੍ਰਿਯਬਨ੍ਧੁਭਿਃ
ਉਸ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਈ ਹੋਈ ਔਰਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਰੋਕ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।
ਪੁਨਰਾਵृਤ੍ਤਤੋਯਾਂ ਚ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਮਿਵ ਕਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਪੁਨਰੁਪਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਂਵਾਨਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਮੁੜ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਿਆਰੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕੋਲ ਖਿੜਦੀ ਹੋਈ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਯਾਦੂਰਾਤ੍ ਸ ਪਦ੍ਮਿਨ੍ਯੋ ਨਾਨਾਦ੍ਵਿਜਗਣਾਯੁਤਾਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਪਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਥੋਂ ਕੁਝ ਦੂਰ, ਹਨੂਮਾਨ ਜੋ ਵਾਂਦਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਨੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਤਲਾਬ ਵੇਖੇ।
ਕृਤ੍ਰਿਮਾਂ ਦੀਰ੍ਘਿਕਾਂ ਚਾਪਿ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਸ਼ੀਤੇਨ ਵਾਰਿਣਾ। ਮਣਿਪ੍ਰਵਰਸੋਪਾਨਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਸਿਕਤਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਤਲਾਬ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿੜ੍ਹੀਆਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲੀ ਰੇਤ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਮृਗਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਂ ਚਿਤ੍ਰਕਾਨਨਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਸਾਦੈਃ ਸੁਮਹਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਨਿਰ੍ਮਿਤੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਸਜਾਵਟੀ ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਨਿਰਾਲੀ ਸੀ।
ਕਾਨਨੈਃ ਕृਤ੍ਰਿਮੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਲਂਕृਤਾਮ੍। ਯੇ ਕੇਚਿਤ੍ ਪਾਦਪਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੁष੍ਪੋਪਗਫਲੋਪਗਾਃ
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਦਰੱਖਤ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਚ੍ਛਤ੍ਰਾਃ ਸਵਿਤਰ੍ਦੀਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੌਵਰ੍ਣਵੇਦਿਕਾਃ। ਲਤਾਪ੍ਰਤਾਨੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਪਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਰ੍ਵृਤਾਮ੍
ਸਭ ਦੇ ਉੱਤੇ ਵਧੀਆ ਛੱਤਾਂ ਤੇ ਚੌਬਾਰੇ ਸਨ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਰੇਲਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਕਈ ਲਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਕਾਞ੍ਚਨੀਂ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਮੇਕਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਵृਤਾਂ ਹੇਮਮਯੀਭਿਸ੍ਤੁ ਵੇਦਿਕਾਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਮਹਾਂਵਾਨਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਭੂਮਿਭਾਗਾਂਸ਼੍ਚ ਨਗਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਨਿ ਚ। ਸੁਵਰ੍ਣਵृਕ੍ਸ਼ਾਨਪਰਾਨ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਿਖਿਸਂਨਿਭਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਟੁਕੜੇ, ਪਹਾੜੀ ਚਸ਼ਮੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਵਿਚ ਮੋਰਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਤੇषਾਂ ਦ੍ਰੁਮਾਣਾਂ ਪ੍ਰਭਯਾ ਮੇਰੋਰਿਵ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਅਮਨ੍ਯਤ ਤਦਾ ਵੀਰਃ ਕਾਞ੍ਚਨੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਮਹਾਂਵੀਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਤਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਿਰਚੀ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਤਾਨ੍ ਕਾਞ੍ਚਨਾਨ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਗਣਾਨ੍ ਮਾਰੁਤੇਨ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਿਤਾਨ੍। ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਸ਼ਤਨਿਰ੍ਘੋषਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਮਤ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਜੋ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿੱਲ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਸੁਪੁष੍ਪਿਤਾਗ੍ਰਾਨ੍ ਰੁਚਿਰਾਂਸ੍ਤਰੁਣਾਙ੍ਕੁਰਪਲ੍ਲਵਾਨ੍। ਤਾਮਾਰੁਹ੍ਯ ਮਹਾਵੇਗਃ ਸ਼ਿਂਸ਼ਪਾਂ ਪਰ੍ਣਸਂਵृਤਾਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਹਨੂਮਾਨ ਉਸ ਸੋਹਣੀ, ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਕੋਪਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਇਤੋ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵੈਦੇਹੀਂ ਰਾਮਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾਮ੍। ਇਤਸ਼੍ਚੇਤਸ਼੍ਚ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਂ ਸਮ੍ਪਤਨ੍ਤੀਂ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਇਥੋਂ ਮੈਂ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਤਰਸ ਰਹੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖੀ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਭਟਕ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾ ਚੇਯਂ ਦृਢਂ ਰਮ੍ਯਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਚਨ੍ਦਨੈਸ਼੍ਚਮ੍ਪਕੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਬਕੁਲੈਸ਼੍ਚ ਵਿਭੂषਿਤਾ
ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਅਸ਼ੋਕ ਵਾਟੀਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਦਨ, ਚੰਪਕ ਅਤੇ ਬਕੁਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਇਯਂ ਚ ਨਲਿਨੀ ਰਮ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜਸਙ੍ਘਨਿषੇਵਿਤਾ। ਇਮਾਂ ਸਾ ਰਾਜਮਹਿषੀ ਨੂਨਮੇष੍ਯਤਿ ਜਾਨਕੀ
ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਤਲਾਬ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਉਹ ਰਾਜ ਮਹਿਲ ਦੀ ਮਹਿਲਾ, ਜਾਨਕੀ, ਇੱਥੇ ਆਵੇਗੀ।