ਇਹੈਵ ਨਿਯਤਾਹਾਰੋ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਨਿਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਨ ਮਤ੍ਕृਤੇ ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਨਰਵਾਨਰਾਃ
ਇੱਥੇ ਹੀ, ਨਿਯਮਤ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਹਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਵਾਨਰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਣ।
ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾ ਚਾਪਿ ਮਹਤੀਯਂ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾ। ਇਮਾਮਧਿਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਨਹੀਯਂ ਵਿਚਿਤਾ ਮਯਾ
ਇਹ ਵੱਡੀ ਅਸ਼ੋਕ ਦੀ ਬਾਗ਼, ਵੱਡੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਲੱਭਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਹਾਲੇ ਮੇਰੀ ਵੱਲੋਂ ਖੋਜੀ ਨਹੀਂ ਗਈ।
ਵਸੂਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਾਂਸ੍ਤਥਾऽऽਦਿਤ੍ਯਾਨਸ਼੍ਵਿਨੌ ਮਰੁਤੋऽਪਿ ਚ। ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਸ਼ੋਕਵਰ੍ਧਨਃ
ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਅੱਗੇ ਵਧਾਂਗਾ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਦੇਵੀਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਨਨ੍ਦਿਨੀਮ੍। ਸਮ੍ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਰਾਮਾਯ ਸਿਦ੍ਧੀਮਿਵ ਤਪਸ੍ਵਿਨੇ
ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੌਣਕ, ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ, ਰਾਮ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਤਪਸੀ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਾਵਿਗ੍ਰਥਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਉਦਤਿष੍ਠਨ੍ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਸੋਚ ਕੇ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ, ਉੱਠ ਗਿਆ।
ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਰਾਮਾਯ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯ ਦੇਵ੍ਯੈ ਚ ਤਸ੍ਯੈ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਯੈ। ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਰੁਦ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਯਮਾਨਿਲੇਭ੍ਯੋ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨਿਮਰੁਦ੍ਗਣੇਭ੍ਯਃ
ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇ ਉਸ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਵੀ; ਰੁਦ੍ਰ, ਇੰਦ੍ਰ, ਯਮ ਤੇ ਪਵਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਅੱਗ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ ਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਾਯ ਚ ਮਾਰੁਤਿਃ। ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸੋऽਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਾਰੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ, ਅਸ਼ੋਕ ਬਾਗ਼ ਵੱਲ, ਸਾਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੇਖੀਆਂ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਮਨਸਾ ਪੂਰ੍ਵਮਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਉਤ੍ਤਰਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਾਨਰੋ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸ਼ੋਕ ਬਾਗ਼ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ, ਵਾਨਰ, ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ, ਅਗਲਾ ਕਦਮ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਧ੍ਰੁਵਂ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ੋਬਹੁਲਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਵਨਾਕੁਲਾ। ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਸਂਸ੍ਕਾਰਸਂਸ੍ਕृਤਾ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸ਼ੋਕ ਬਾਗ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਇੱਥੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੋਵੇਗੀ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹੇਗਾ।
ਰਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਵਿਹਿਤਾ ਨੂਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਪਾਦਪਾਨ੍। ਭਗਵਾਨਪਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਨਾਤਿਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਪ੍ਰਵਾਯਤਿ
ਇੱਥੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਨਿਗਰਾਨੀ ਲਾਈ ਗਈ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਤਕ ਕਿ ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੀ ਹਵਾ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ਚਲਾਉਂਦੇ।
ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋऽਯਂ ਮਯਾऽऽਤ੍ਮਾ ਚ ਰਾਮਾਰ੍ਥੇ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚ। ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਦਿਸ਼ਨ੍ਤੁ ਮੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍षਿਗਣਾਸ੍ਤ੍ਵਿਹ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਸਵਾਰਥ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਰੋਕਿਆ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਮੇਰੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੂਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਸਿਦ੍ਧਿਮਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁਹੂਤਸ਼੍ਚ ਵਜ੍ਰਭृਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਦੇਵਤੇ, ਤਪਸੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਵਜਰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਮੇਰੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ।
ਵਰੁਣਃ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸੋਮਾਦਿਤ੍ਯੌ ਤਥੈਵ ਚ। ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਮਰੁਤਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਚ
ਵਰੁਣ, ਜੋ ਫਾਂਸ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਸੋਮ ਤੇ ਆਦਿਤਿਆਂ, ਮਹਾਨ ਅਸ਼ਵਿਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮਰੁਤ ਵੀ ਮੇਰੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ।
ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਭੂਤਾਨਾਂ ਚੈਵ ਯਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਮ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇऽਪ੍ਯਦृष੍ਟਾਃ ਪਥਿ ਗੋਚਰਾਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੇ ਉਹ ਹੋਰ ਜੋ ਰਾਹ 'ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ।
ਤਦੁਨ੍ਨਸਂ ਪਾਣ੍ਡੁਰਦਨ੍ਤਮਵ੍ਰਣਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਂ ਪਦ੍ਮਪਲਾਸ਼ਲੋਚਨਮ੍। ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤਦਾਰ੍ਯਾਵਦਨਂ ਕਦਾ ਨ੍ਵਹਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਤਾਰਾਧਿਪਤੁਲ੍ਯਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜਿਸਦੇ ਉੱਪਰ ਉੱਠੇ ਹੋਏ, ਚਿੱਟੇ ਦੰਦ ਹਨ, ਕੋਈ ਦਾਗ ਨਹੀਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜੋ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ ਹਨ?
ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੇਣ ਹੀਨੇਨ ਨृਸ਼ਂਸਮੂਰ੍ਤਿਨਾ ਸੁਦਾਰੁਣਾਲਂਕृਤਵੇषਧਾਰਿਣਾ। ਬਲਾਭਿਭੂਤਾ ਹ੍ਯਬਲਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ ਕਥਂ ਨੁ ਮੇ ਦृष੍ਟਿਪਥੇऽਦ੍ਯ ਸਾ ਭਵੇਤ੍
ਅੱਜ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਨਰਮ ਤੇ ਤਪਸੀ ਮਹਿਲਾ, ਜੋ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਫੜੀ ਗਈ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵੇਗੀ—ਜਿਸਨੂੰ ਇੱਕ ਛੋਟੇ, ਨਿਕੰਮੇ, ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖਸ਼ ਨੇ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?
thumb|ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਚੌਦਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ। ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦਾ ਚੌਦਵਾਂ ਸਰਗ ਇੱਥੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਮਨਸਾ ਚਾਧਿਗਮ੍ਯ ਤਾਮ੍। ਅਵਪ੍ਲੁਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰਂ ਤਸ੍ਯ ਵੇਸ਼੍ਮਨਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਸੋਚ ਕੇ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਂ ਤੇਜਸਵੀ ਨੇ ਉਸ ਮਹਲ ਦੀ ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰੀ।
ਸ ਤੁ ਸਂਹृष੍ਟਸਰ੍ਵਾਂਗਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰਸ੍ਥੋ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਪੁष੍ਪਿਤਾਗ੍ਰਾਨ੍ ਵਸਨ੍ਤਾਦੌ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍
ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਕਪਿ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਥਰਥਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਸੰਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖੇ।
ਸਾਲਾਨਸ਼ੋਕਾਨ੍ ਭਵ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਚਮ੍ਪਕਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਪੁष੍ਪਿਤਾਨ੍। ਉਦ੍ਦਾਲਕਾਨ੍ ਨਾਗਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚੂਤਾਨ੍ ਕਪਿਮੁਖਾਨਪਿ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਸ਼ੋਕ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਚੰਪਕ, ਉੱਦਾਲਕ, ਨਾਗ, ਆਮ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਕਪਿ-ਮੁੱਖ ਵਰਗੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਤਥਾऽऽਮ੍ਰਵਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਁਲ੍ਲਤਾਸ਼ਤਸਮਨ੍ਵਿਤਾਨ੍। ਜ੍ਯਾਮੁਕ੍ਤ ਇਵ ਨਾਰਾਚਃ ਪੁਪ੍ਲੁਵੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਵਾਟਿਕਾਮ੍
ਆਮਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਬੇਲਾਂ ਲੱਗੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਤੀਰ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਧਾਗੇ ਤੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਲੀ ਵਾਟਿਕਾ ਵਿੱਚ ਛਾਲ ਮਾਰ ਗਿਆ।
ਸ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਂ ਤਾਂ ਵਿਹਗੈਰਭਿਨਾਦਿਤਾਮ੍। ਰਾਜਤੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨੈਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਦਪੈਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵृਤਾਮ੍
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਅਜੀਬ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਚਾਂਦੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਿਹਗੈਰ੍ਮृਗਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਂ ਚਿਤ੍ਰਕਾਨਨਾਮ੍। ਉਦਿਤਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹਨੁਮਾਨ੍ ਬਲੀ
ਹਨੁਮਾਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਬਾਗ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਉਗੇ ਹੋਏ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਵृਤਾਂ ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਪੁष੍ਪੋਪਗਫਲੋਪਗੈਃ। ਕੋਕਿਲੈਰ੍ਭृਙ੍ਗਰਾਜੈਸ਼੍ਚ ਮਤ੍ਤੈਰ੍ਨਿਤ੍ਯਨਿषੇਵਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਬਾਗ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕੋਕਿਲਾਂ ਤੇ ਮਸਤ ਭੌਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਬਾਦ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨੁਜਾਂ ਕਾਲੇ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਮਦਾਕੁਲਾਮ੍। ਮਤ੍ਤਬਰ੍ਹਿਣਸਂਘੁष੍ਟਾਂ ਨਾਨਾਦ੍ਵਿਜਗਣਾਯੁਤਾਮ੍
ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਉਹ ਬਾਗ ਖੁਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਮਸਤ ਮੋਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ।
ਮਾਰ੍ਗਮਾਣੋ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾਮ੍। ਸੁਖਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਾਨ੍ ਵਿਹਗਾਨ੍ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਵਾਨਰਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਾਨਰ ਨੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੁੱਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।
ਉਤ੍ਪਤਦ੍ਭਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜਗਣੈਃ ਪਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਵਾਤੈਃ ਸਮਾਹਤਾਃ। ਅਨੇਕਵਰ੍ਣਾ ਵਿਵਿਧਾ ਮੁਮੁਚੁਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਯਃ
ਜਦੋਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉੱਡੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਹਿਲੀ, ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰਖਾਵਾਂ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਪੁष੍ਪਾਵਕੀਰ੍ਣਃ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ। ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਮਧ੍ਯੇ ਯਥਾ ਪੁष੍ਪਮਯੋ ਗਿਰਿਃ
ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਨੂਮਾਨ, ਵਾਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿਚ ਐਸਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਕੋਈ ਪਹਾੜ ਹੋਵੇ।
ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਭਿਧਾਵਨ੍ਤਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਖਣ੍ਡਗਤਂ ਕਪਿਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਵਸਨ੍ਤ ਇਤਿ ਮੇਨਿਰੇ
ਜਦੋਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਵਿੱਖਿਆ ਕਿ ਵਾਨਰ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਝੰਡਾਂ ਵਿਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਬਸੰਤ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਵृਕ੍ਸ਼ੇਭ੍ਯਃ ਪਤਿਤੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰਵਕੀਰ੍ਣਾਃ ਪृਥਗ੍ਵਿਧੈਃ। ਰਰਾਜ ਵਸੁਧਾ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਮਦੇਵ ਵਿਭੂषਿਤਾ
ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਝੜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਏ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਐਵੇਂ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤਿਉਹਾਰ ਲਈ ਸਜੀ ਹੋਈ ਨਾਰੀ।