ਸੁਜਾਤਮੂਲਾ ਸੁਭਗਾ ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਲਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਾ ਚਿਰਰਾਤ੍ਰਾਯ ਮਮ ਸੀਤਾਮਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਸੁੰਦਰ ਜੜਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੁਭਾਗੀ, ਸ਼ੋਭਾ ਤੇ ਇਜ਼ਤ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੈਂ ਖੋਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਿਛੜ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤਾਪਸੋ ਵਾ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਯਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲਿਕਃ। ਨੇਤਃ ਪ੍ਰਤਿਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤਾਮਦृष੍ਟ੍ਵਾਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਮੈਂ ਤਪਸੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਨਿਯਮਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲ ਖਾਣ ਵਾਲਾ; ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸੀਤਾ, ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਯਦਿ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸੀਤਾਮਨਧਿਗਮ੍ਯ ਤਾਮ੍। ਅਂਗਦਃ ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਵਾਨਰੈਰ੍ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਲੱਭ ਕੇ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅੰਗਦ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਜੀਵਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਗੇ।
ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਬਹਵੋ ਦੋषਾ ਜੀਵਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਭਦ੍ਰਕਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਧਰਿष੍ਯਾਮਿ ਧ੍ਰੁਵੋ ਜੀਵਤਿ ਸਂਗਮਃ
ਵਿਨਾਸ਼ ਨਾਲ ਕਈ ਬੁਰਾਈਆਂ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਬਚਾਵਾਂਗਾ, ਮਿਲਾਪ ਪੱਕਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਦੁਃਖਂ ਮਨਸਾ ਧਾਰਯਨ੍ ਬਹੁ। ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ ਤਦਾ ਪਾਰਂ ਸ਼ੋਕਸ੍ਯ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਸਹਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ ਆਪਣੇ ਗਮ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਕ੍ਰਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਧੈਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ। ਰਾਵਣਂ ਵਾ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਕਾਮਮਸ੍ਤੁ ਹृਤਾ ਸੀਤਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਚੀਰ੍ਣਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ, ਹੌਸਲਾ ਪਕੜ ਕੇ, ਢੀਠ ਵਾਨਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਮੈਂ ਰਾਵਣ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ; ਚਾਹੇ ਸੀਤਾ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਮੁੜ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਅਥਵੈਨਂ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਉਪਰ੍ਯੁਪਰਿ ਸਾਗਰਮ੍। ਰਾਮਾਯੋਪਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪਸ਼ੁਂ ਪਸ਼ੁਪਤੇਰਿਵ
ਜਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਲੰਘ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਸ਼ੂ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਸਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸੀਤਾਮਨਧਿਗਮ੍ਯ ਤਾਮ੍। ਧ੍ਯਾਨਸ਼ੋਕਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਾਨਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਲੱਭ ਕੇ, ਵਾਨਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਧਿਆਨ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਯਾਵਤ੍ ਸੀਤਾਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਾਮਪਤ੍ਨੀਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਤਾਵਦੇਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਲਂਕਾਂ ਵਿਚਿਨੋਮਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਸੀਤਾ, ਰਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤਨੀ, ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ, ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਦੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਖੋਜਾਂਗਾ।
ਸਮ੍ਪਾਤਿਵਚਨਾਚ੍ਚਾਪਿ ਰਾਮਂ ਯਦ੍ਯਾਨਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਰਾਘਵੋ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਨਿਰ੍ਦਹੇਤ੍ ਸਰ੍ਵਵਾਨਰਾਨ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਸੰਪਾਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਿਨਾ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ।
ਇਹੈਵ ਨਿਯਤਾਹਾਰੋ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਨਿਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਨ ਮਤ੍ਕृਤੇ ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਨਰਵਾਨਰਾਃ
ਇੱਥੇ ਹੀ, ਨਿਯਮਤ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਹਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਵਾਨਰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਣ।
ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾ ਚਾਪਿ ਮਹਤੀਯਂ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾ। ਇਮਾਮਧਿਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਨਹੀਯਂ ਵਿਚਿਤਾ ਮਯਾ
ਇਹ ਵੱਡੀ ਅਸ਼ੋਕ ਦੀ ਬਾਗ਼, ਵੱਡੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਲੱਭਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਹਾਲੇ ਮੇਰੀ ਵੱਲੋਂ ਖੋਜੀ ਨਹੀਂ ਗਈ।
ਵਸੂਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਾਂਸ੍ਤਥਾऽऽਦਿਤ੍ਯਾਨਸ਼੍ਵਿਨੌ ਮਰੁਤੋऽਪਿ ਚ। ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਸ਼ੋਕਵਰ੍ਧਨਃ
ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਅੱਗੇ ਵਧਾਂਗਾ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਦੇਵੀਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਨਨ੍ਦਿਨੀਮ੍। ਸਮ੍ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਰਾਮਾਯ ਸਿਦ੍ਧੀਮਿਵ ਤਪਸ੍ਵਿਨੇ
ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੌਣਕ, ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ, ਰਾਮ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਤਪਸੀ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਾਵਿਗ੍ਰਥਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਉਦਤਿष੍ਠਨ੍ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਸੋਚ ਕੇ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ, ਉੱਠ ਗਿਆ।
ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਰਾਮਾਯ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯ ਦੇਵ੍ਯੈ ਚ ਤਸ੍ਯੈ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਯੈ। ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਰੁਦ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਯਮਾਨਿਲੇਭ੍ਯੋ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨਿਮਰੁਦ੍ਗਣੇਭ੍ਯਃ
ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇ ਉਸ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਵੀ; ਰੁਦ੍ਰ, ਇੰਦ੍ਰ, ਯਮ ਤੇ ਪਵਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਅੱਗ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ ਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਾਯ ਚ ਮਾਰੁਤਿਃ। ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸੋऽਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਾਰੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ, ਅਸ਼ੋਕ ਬਾਗ਼ ਵੱਲ, ਸਾਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੇਖੀਆਂ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਮਨਸਾ ਪੂਰ੍ਵਮਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਉਤ੍ਤਰਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਾਨਰੋ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸ਼ੋਕ ਬਾਗ਼ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ, ਵਾਨਰ, ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ, ਅਗਲਾ ਕਦਮ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਧ੍ਰੁਵਂ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ੋਬਹੁਲਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਵਨਾਕੁਲਾ। ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਸਂਸ੍ਕਾਰਸਂਸ੍ਕृਤਾ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸ਼ੋਕ ਬਾਗ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਇੱਥੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੋਵੇਗੀ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹੇਗਾ।
ਰਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਵਿਹਿਤਾ ਨੂਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਪਾਦਪਾਨ੍। ਭਗਵਾਨਪਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਨਾਤਿਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਪ੍ਰਵਾਯਤਿ
ਇੱਥੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਨਿਗਰਾਨੀ ਲਾਈ ਗਈ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਤਕ ਕਿ ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੀ ਹਵਾ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ਚਲਾਉਂਦੇ।
ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋऽਯਂ ਮਯਾऽऽਤ੍ਮਾ ਚ ਰਾਮਾਰ੍ਥੇ ਰਾਵਣਸ੍ਯ ਚ। ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਦਿਸ਼ਨ੍ਤੁ ਮੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍षਿਗਣਾਸ੍ਤ੍ਵਿਹ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੇ ਸਵਾਰਥ ਤੇ ਰਾਵਣ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਰੋਕਿਆ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਮੇਰੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੂਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਸਿਦ੍ਧਿਮਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁਹੂਤਸ਼੍ਚ ਵਜ੍ਰਭृਤ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਦੇਵਤੇ, ਤਪਸੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਇੰਦ੍ਰ ਤੇ ਵਜਰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਮੇਰੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ।
ਵਰੁਣਃ ਪਾਸ਼ਹਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸੋਮਾਦਿਤ੍ਯੌ ਤਥੈਵ ਚ। ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਮਰੁਤਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਚ
ਵਰੁਣ, ਜੋ ਫਾਂਸ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਸੋਮ ਤੇ ਆਦਿਤਿਆਂ, ਮਹਾਨ ਅਸ਼ਵਿਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮਰੁਤ ਵੀ ਮੇਰੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ।
ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਭੂਤਾਨਾਂ ਚੈਵ ਯਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਮ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇऽਪ੍ਯਦृष੍ਟਾਃ ਪਥਿ ਗੋਚਰਾਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੇ ਉਹ ਹੋਰ ਜੋ ਰਾਹ 'ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ।
ਤਦੁਨ੍ਨਸਂ ਪਾਣ੍ਡੁਰਦਨ੍ਤਮਵ੍ਰਣਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਂ ਪਦ੍ਮਪਲਾਸ਼ਲੋਚਨਮ੍। ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤਦਾਰ੍ਯਾਵਦਨਂ ਕਦਾ ਨ੍ਵਹਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਤਾਰਾਧਿਪਤੁਲ੍ਯਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜਿਸਦੇ ਉੱਪਰ ਉੱਠੇ ਹੋਏ, ਚਿੱਟੇ ਦੰਦ ਹਨ, ਕੋਈ ਦਾਗ ਨਹੀਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜੋ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ ਹਨ?
ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੇਣ ਹੀਨੇਨ ਨृਸ਼ਂਸਮੂਰ੍ਤਿਨਾ ਸੁਦਾਰੁਣਾਲਂਕृਤਵੇषਧਾਰਿਣਾ। ਬਲਾਭਿਭੂਤਾ ਹ੍ਯਬਲਾ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ ਕਥਂ ਨੁ ਮੇ ਦृष੍ਟਿਪਥੇऽਦ੍ਯ ਸਾ ਭਵੇਤ੍
ਅੱਜ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਨਰਮ ਤੇ ਤਪਸੀ ਮਹਿਲਾ, ਜੋ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਫੜੀ ਗਈ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵੇਗੀ—ਜਿਸਨੂੰ ਇੱਕ ਛੋਟੇ, ਨਿਕੰਮੇ, ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖਸ਼ ਨੇ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?
thumb|ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਸੁਨ੍ਦਰਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੫-
ਚੌਦਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ। ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਂਡ ਦਾ ਚੌਦਵਾਂ ਸਰਗ ਇੱਥੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਮਨਸਾ ਚਾਧਿਗਮ੍ਯ ਤਾਮ੍। ਅਵਪ੍ਲੁਤੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰਂ ਤਸ੍ਯ ਵੇਸ਼੍ਮਨਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਸੋਚ ਕੇ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਂ ਤੇਜਸਵੀ ਨੇ ਉਸ ਮਹਲ ਦੀ ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰੀ।
ਸ ਤੁ ਸਂਹृष੍ਟਸਰ੍ਵਾਂਗਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰਸ੍ਥੋ ਮਹਾਕਪਿਃ। ਪੁष੍ਪਿਤਾਗ੍ਰਾਨ੍ ਵਸਨ੍ਤਾਦੌ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍
ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਕਪਿ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਥਰਥਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਸੰਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖੇ।
ਸਾਲਾਨਸ਼ੋਕਾਨ੍ ਭਵ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਚਮ੍ਪਕਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਪੁष੍ਪਿਤਾਨ੍। ਉਦ੍ਦਾਲਕਾਨ੍ ਨਾਗਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚੂਤਾਨ੍ ਕਪਿਮੁਖਾਨਪਿ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਸ਼ੋਕ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਚੰਪਕ, ਉੱਦਾਲਕ, ਨਾਗ, ਆਮ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਕਪਿ-ਮੁੱਖ ਵਰਗੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਵੇਖੇ।