ਨ ਵਨੇषੁ ਨ ਸ਼ੈਲੇषੁ ਨ ਨਿਰੋਧੇषੁ ਵਾ ਪੁਨਃ। ਕ੍ਰੀਡਾਮਨੁਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਮੇਤ੍ਯ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਾਃ
ਵਾਨਰ ਮੁਖੀਆਂ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਹੁਣ ਜੰਗਲਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਠਿਕਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਦਾ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ ਲੈਣਗੇ।
ਸਪੁਤ੍ਰਦਾਰਾਃ ਸਾਮਾਤ੍ਯਾ ਭਰ੍ਤृਵ੍ਯਸਨਪੀਡਿਤਾਃ। ਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪਤਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਮੇषੁ ਵਿषਮੇषੁ ਚ
ਪਤੀ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੋਂ, ਸਮਤਲ ਜਗ੍ਹਾਂ ਜਾਂ ਉਲਝਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦੇਣਗੇ।
ਵਿषਮੁਦ੍ਬਨ੍ਧਨਂ ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਜ੍ਵਲਨਸ੍ਯ ਵਾ। ਉਪਵਾਸਮਥੋ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਚਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਾਨਰਾਃ
ਵਾਨਰ ਜ਼ਹਿਰ, ਫੰਨ੍ਹਾ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ, ਉਪਵਾਸ ਜਾਂ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਣਗੇ।
ਘੋਰਮਾਰੋਦਨਂ ਮਨ੍ਯੇ ਗਤੇ ਮਯਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਨਾਸ਼ਸ਼੍ਚ ਨਾਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਵਨੌਕਸਾਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭਿਆਨਕ ਰੋਣਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਉੜੀਕ ਹੋਵੇਗੀ।
ਸੋऽਹਂ ਨੈਵ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਕਿष੍ਕਿਨ੍ਧਾਂ ਨਗਰੀਮਿਤਃ। ਨਹਿ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਮੈਥਿਲੀਂ ਵਿਨਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇੱਥੋਂ ਕਿਸਕਿੰਧਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਮੈਥਿਲੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਮਯ੍ਯਗਚ੍ਛਤਿ ਚੇਹਸ੍ਥੇ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨੌ ਮਹਾਰਥੌ। ਆਸ਼ਯਾ ਤੌ ਧਰਿष੍ਯੇਤੇ ਵਾਨਰਾਸ਼੍ਚ ਤਰਸ੍ਵਿਨਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਇੱਥੋਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਉਹ ਦੋਨੋ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਵਾਨਰ, ਉਮੀਦ ਵਿੱਚ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ।
ਹਸ੍ਤਾਦਾਨੋ ਮੁਖਾਦਾਨੋ ਨਿਯਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲਿਕਃ। ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥੋ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਹ੍ਯਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਹੱਥ ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਲੈ ਕੇ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਸਾਗਰਾਨੂਪਜੇ ਦੇਸ਼ੇ ਬਹੁਮੂਲਫਲੋਦਕੇ। ਚਿਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਮਿਦ੍ਧਮਰਣੀਸੁਤਮ੍
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਜੜਾਂ, ਫਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਚਿਤਾ ਬਣਾਕੇ, ਅਰਣੀ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਉਪਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਵਾ ਸਮ੍ਯਗ੍ ਲਿਂਗਿਨਂ ਸਾਧਯਿष੍ਯਤਃ। ਸ਼ਰੀਰਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਾਯਸਾਃ ਸ਼੍ਵਾਪਦਾਨਿ ਚ
ਜਾਂ ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੋਵਾਂ, ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੋਵਾਂ, ਤਾਂ ਕਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਖਾ ਲੈਣਗੇ।
ਇਦਮਪ੍ਯृषਿਭਿਰ੍ਦृष੍ਟਂ ਨਿਰ੍ਯਾਣਮਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਸਮ੍ਯਗਾਪਃ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨ ਚੇਤ੍ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜਾਨਕੀਮ੍
ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਹੈ: ਜੇ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਸੁਜਾਤਮੂਲਾ ਸੁਭਗਾ ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਲਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਾ ਚਿਰਰਾਤ੍ਰਾਯ ਮਮ ਸੀਤਾਮਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਸੁੰਦਰ ਜੜਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੁਭਾਗੀ, ਸ਼ੋਭਾ ਤੇ ਇਜ਼ਤ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੈਂ ਖੋਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਿਛੜ ਜਾਵੇਗੀ।
ਤਾਪਸੋ ਵਾ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਯਤੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲਿਕਃ। ਨੇਤਃ ਪ੍ਰਤਿਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤਾਮਦृष੍ਟ੍ਵਾਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਮ੍
ਮੈਂ ਤਪਸੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਨਿਯਮਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲ ਖਾਣ ਵਾਲਾ; ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸੀਤਾ, ਕਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਯਦਿ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸੀਤਾਮਨਧਿਗਮ੍ਯ ਤਾਮ੍। ਅਂਗਦਃ ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਵਾਨਰੈਰ੍ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਲੱਭ ਕੇ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅੰਗਦ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰ ਜੀਵਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਗੇ।
ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਬਹਵੋ ਦੋषਾ ਜੀਵਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਭਦ੍ਰਕਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਧਰਿष੍ਯਾਮਿ ਧ੍ਰੁਵੋ ਜੀਵਤਿ ਸਂਗਮਃ
ਵਿਨਾਸ਼ ਨਾਲ ਕਈ ਬੁਰਾਈਆਂ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਬਚਾਵਾਂਗਾ, ਮਿਲਾਪ ਪੱਕਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਏਵਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਦੁਃਖਂ ਮਨਸਾ ਧਾਰਯਨ੍ ਬਹੁ। ਨਾਧ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ ਤਦਾ ਪਾਰਂ ਸ਼ੋਕਸ੍ਯ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਸਹਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡਾ ਵਾਨਰ ਆਪਣੇ ਗਮ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਕ੍ਰਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਧੈਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਃ। ਰਾਵਣਂ ਵਾ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਕਾਮਮਸ੍ਤੁ ਹृਤਾ ਸੀਤਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਚੀਰ੍ਣਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ, ਹੌਸਲਾ ਪਕੜ ਕੇ, ਢੀਠ ਵਾਨਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਮੈਂ ਰਾਵਣ, ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ; ਚਾਹੇ ਸੀਤਾ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਮੁੜ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਅਥਵੈਨਂ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਉਪਰ੍ਯੁਪਰਿ ਸਾਗਰਮ੍। ਰਾਮਾਯੋਪਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪਸ਼ੁਂ ਪਸ਼ੁਪਤੇਰਿਵ
ਜਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਲੰਘ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਸ਼ੂ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਸਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸੀਤਾਮਨਧਿਗਮ੍ਯ ਤਾਮ੍। ਧ੍ਯਾਨਸ਼ੋਕਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਾਨਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਲੱਭ ਕੇ, ਵਾਨਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਧਿਆਨ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਯਾਵਤ੍ ਸੀਤਾਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਾਮਪਤ੍ਨੀਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਤਾਵਦੇਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਲਂਕਾਂ ਵਿਚਿਨੋਮਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਸੀਤਾ, ਰਾਮ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਤਨੀ, ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ, ਮੈਂ ਲੰਕਾ ਦੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਖੋਜਾਂਗਾ।
ਸਮ੍ਪਾਤਿਵਚਨਾਚ੍ਚਾਪਿ ਰਾਮਂ ਯਦ੍ਯਾਨਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਰਾਘਵੋ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਨਿਰ੍ਦਹੇਤ੍ ਸਰ੍ਵਵਾਨਰਾਨ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਸੰਪਾਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਿਨਾ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਸਾਰੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ।
ਇਹੈਵ ਨਿਯਤਾਹਾਰੋ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਨਿਯਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਨ ਮਤ੍ਕृਤੇ ਵਿਨਸ਼੍ਯੇਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਨਰਵਾਨਰਾਃ
ਇੱਥੇ ਹੀ, ਨਿਯਮਤ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਹਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਵਾਨਰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਣ।
ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾ ਚਾਪਿ ਮਹਤੀਯਂ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾ। ਇਮਾਮਧਿਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਨਹੀਯਂ ਵਿਚਿਤਾ ਮਯਾ
ਇਹ ਵੱਡੀ ਅਸ਼ੋਕ ਦੀ ਬਾਗ਼, ਵੱਡੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਲੱਭਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਹਾਲੇ ਮੇਰੀ ਵੱਲੋਂ ਖੋਜੀ ਨਹੀਂ ਗਈ।
ਵਸੂਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਾਂਸ੍ਤਥਾऽऽਦਿਤ੍ਯਾਨਸ਼੍ਵਿਨੌ ਮਰੁਤੋऽਪਿ ਚ। ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਸ਼ੋਕਵਰ੍ਧਨਃ
ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਆਦਿਤ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਅੱਗੇ ਵਧਾਂਗਾ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਦੇਵੀਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਨਨ੍ਦਿਨੀਮ੍। ਸਮ੍ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਰਾਮਾਯ ਸਿਦ੍ਧੀਮਿਵ ਤਪਸ੍ਵਿਨੇ
ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੌਣਕ, ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ, ਰਾਮ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਤਪਸੀ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਾਵਿਗ੍ਰਥਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਉਦਤਿष੍ਠਨ੍ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਹਨੂਮਾਨ੍ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਸੋਚ ਕੇ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹਨੂਮਾਨ, ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ, ਉੱਠ ਗਿਆ।
ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਰਾਮਾਯ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯ ਦੇਵ੍ਯੈ ਚ ਤਸ੍ਯੈ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਯੈ। ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਰੁਦ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਯਮਾਨਿਲੇਭ੍ਯੋ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨਿਮਰੁਦ੍ਗਣੇਭ੍ਯਃ
ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇ ਉਸ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਵੀ; ਰੁਦ੍ਰ, ਇੰਦ੍ਰ, ਯਮ ਤੇ ਪਵਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਅੱਗ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ ਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਗ੍ਰੀਵਾਯ ਚ ਮਾਰੁਤਿਃ। ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸੋऽਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਾਰੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹਨੂਮਾਨ ਨੇ, ਅਸ਼ੋਕ ਬਾਗ਼ ਵੱਲ, ਸਾਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੇਖੀਆਂ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਮਨਸਾ ਪੂਰ੍ਵਮਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਉਤ੍ਤਰਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਾਨਰੋ ਮਾਰੁਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸ਼ੋਕ ਬਾਗ਼ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ, ਵਾਨਰ, ਪਵਨ ਪੁੱਤਰ, ਅਗਲਾ ਕਦਮ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਧ੍ਰੁਵਂ ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ੋਬਹੁਲਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਵਨਾਕੁਲਾ। ਅਸ਼ੋਕਵਨਿਕਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਸਂਸ੍ਕਾਰਸਂਸ੍ਕृਤਾ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸ਼ੋਕ ਬਾਗ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਇੱਥੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੋਵੇਗੀ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹੇਗਾ।
ਰਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਵਿਹਿਤਾ ਨੂਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਪਾਦਪਾਨ੍। ਭਗਵਾਨਪਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਨਾਤਿਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਪ੍ਰਵਾਯਤਿ
ਇੱਥੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਨਿਗਰਾਨੀ ਲਾਈ ਗਈ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਤਕ ਕਿ ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੀ ਹਵਾ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ਚਲਾਉਂਦੇ।